มิ่วเซียงเฟยลังเลอยู่ชั่วขณะ มองดูสถานการณ์รบที่กลับไปกลับมาโดยสิ้นเชิง ก่อนจะค่อย ๆ บินลงสู่เรือเหาะ
สถานการณ์ในตอนนี้ช่างดูเหมือนฉากละครจริง ๆ
ฝ่ายมู่หานเฟิงมีเพียงไม่กี่คน แต่ทันทีที่ทั้งหมดเข้าร่วมสมรภูมิ ก็ปานหมาป่าก้าวเข้าฝูงแกะ! ฟันสังหารไปทั่วทุกทิศ แถมยังเป็นการสังหารแบบเล่นของ คนที่ล้อมปราบพวกนางนับสิบนับร้อย ณ บัดนี้ก็ร่วงลงเหมือนหญ้าริมทุ่งที่ถูกเกี่ยวเก็บ ร่วงไปเป็นระลอก ๆ
โดยเฉพาะมู่หานเฟิงผู้นั้น จะเก่งกาจได้เพียงไหน?
เพียงผู้พิทักษ์ของตระกูลเร้นลับระดับสูงคนหนึ่งเท่านั้น แต่แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากร่าง ยังน่าสะพรึงยิ่งกว่าอ๋องมาร
และอีกอย่าง... เขามองผิดหรือไม่? เหตุใดจึงเห็นดวงตาของมู่หานเฟิงแดงระบมขึ้นเล็กน้อย?
มิ่วเซียงเฟยบินลงมาถึงข้างกายมู่เฟิงหัว แล้วเอ่ยเสียงเบา "พวกเจ้าคือใครกันแน่? เหตุใดจึงช่วยชีวิตข้า?"
มู่เฟิงหัวเพิ่งจะจะตอบ ทารกน้อยในอ้อมแขนก็ตื่นขึ้น พอตื่นแล้วก็ครวญฮือฮาจะร้องไห้
มู่เฟิงหัวมองดู ก็เปียกฉี่ แถมน่าจะยังหิวด้วย
มู่เฟิงหัววางเด็กน้อยลงบนดาดฟ้าเรือทันที เริ่มเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ทารกอย่างคล่องแคล่ว พลางเปลี่ยนพลางพูดว่า "พี่ช่วยน้อง ก็ควรแล้ว" หากแต่ถ้าน้องคนนี้ไม่ยืนอยู่ข้างน้องชายของนางแบบตอนนี้ ช่วยไว้แล้วก็ฆ่าซ้ำได้อีก
"ว่าอย่างไรนะ?" มิ่วเซียงเฟยงงงวย ไม่เข้าใจความหมายของคำที่มู่เฟิงหัวพูด คิ้วขมวด "พวกเจ้าต้องการกลืนเมืองอู๋วั่งหรือ?" ต้องการยึดเมืองอู๋วั่งเป็นฐานอำนาจของสกุลมู่หรือ? นั่นเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด แม้พวกนางจะช่วยชีวิตเขาไว้ เขาก็ไม่มีทางยอม