ผู้อื่นต่างยื่นมือไปจับสิ่งที่ตกกระแทกลงบนศีรษะของตน
"นี่…เมล็ดพันธุ์?" สวี่หงเสวี่ยหยิบเม็ดเล็ก ๆ ที่ตกลงบนศีรษะออกมา ใช้นิ้วสองนิ้วหยิบขึ้นมาชูต่อแสงสว่างด้านหน้ามอง
"ของข้าก็ดูเหมือนเมล็ดพันธุ์เช่นกัน" เหมาซิวหรานก็กำลังมองสิ่งที่หยิบออกมาจากศีรษะตน
"แต่เมล็ดของข้ามีสีไม่เหมือนของพวกเจ้า" กู้หมิงเย่กล่าว
"มีทั้งหมดสี่สี" ทุกคนวางเมล็ดที่ตกกระแทกศีรษะไว้บนฝ่ามือ แล้วยื่นมือมารวมกันเปรียบเทียบ จึงได้ข้อสรุป
แต่คนอื่นต่างมีเพียงเม็ดเดียว ส่วนบนศีรษะของมู่หานเฟิงหยิบออกมาได้สองเม็ด
"นี่จะเป็นเมล็ดอะไรกัน? เป็นรางวัลของการผ่านด่านนี้ใช่หรือไม่" กู้หมิงเย่เดา
"เป็นเมล็ดของดอกไม้กินคน" มู่หานเฟิงพูดขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"เจ้ารู้ได้อย่างไร" ลู่หมิงอวี่ถามด้วยความตกตะลึง
มู่หานเฟิงบีบเมล็ดในมือ ชูต่อแสงสว่างมอง "สัญชาตญาณ สิ่งนี้น่าจะเพาะปลูกได้ แล้วทำสัญญา นับเป็นพืชมารชั้นต่ำที่โหดเหี้ยมพอสมควร ยิ่งถ้าเลี้ยงเป็นฝูง พลังยิ่งใหญ่กว่า"
สายตาของทุกคนเต็มไปด้วยความประหลาดใจมองมู่หานเฟิง
มู่หานเฟิงเกลียดการเรียนรู้แค่ไหนนั้นเป็นที่รู้กันทั่ว
ตอนนี้ได้ยินมู่หานเฟิงอธิบายที่มาและประโยชน์ของเมล็ดพันธุ์นี้อย่างมีเหตุมีผล ทุกคนต่างไม่คุ้นเคยเป็นอย่างมาก
"เจ้ารู้ได้จากไหน? ช่างมันเถอะ ถามก็เท่านั้น จะตอบว่าสัญชาตญาณอีก แต่ก็คงมีแต่คำตอบมหัศจรรย์แบบนี้แหละ ไม่เช่นนั้นเมื่อไรเจ้าจะหยิบหนังสือภาพประกอบความรู้อะไรแบบนี้มาอ่านเองเล่า" ลู่หมิงอวี่แรกเริ่มถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่ก็ระงับความคิดที่จะไล่เลียงด้วยตนเอง
เพราะเขารู้ว่า ด้วยสันดานนักเรียนบ้าของมู่หานเฟิง เรื่องนี้ย่อมไม่ใช่สิ่งที่มู่หานเฟิงศึกษามาเองแน่นอน
ท่ามกลางนี้คงมีเหตุผลซับซ้อนบางอย่างที่พวกเขาไม่รู้
บางที เฟิงหัวอาจจะรู้
คิดถึงตรงนี้ ลู่หมิงอวี่เผลอหันไปมองมู่เฟิงหัว และเห็นจริงว่าใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความสงบนิ่ง เหมือนคาดเดาฉากตรงหน้านี้ไว้แต่แรก
มู่หานเฟิงเล่นเมล็ดในมือ "พอกลับไปก็เพาะออกมาเลย ของนี่เฝ้าบ้านเฝ้าสำนักก็ดีไม่น้อย ทั้งน่ารักทั้งสวยงาม เดินได้เอง กัดคนก็เจ็บแสบ"