ขณะนี้หลี่อู๋เฉินกำลังทำอะไรอยู่?
เขาก็ได้เข้าสู่แดนลับไร้พรมแดนเช่นกัน โดยฝ่าเข้ามาในนาทีสุดท้ายก่อนแดนลับจะปิดประตู
แต่ไม่ได้เดินทางมาเพียงลำพัง
ขณะนี้เขากำลังให้นมทารก
แน่นอน ไม่ใช่ให้ด้วยตัวเองหรอก เขาก็ไม่มีนม
เขาจับสัตว์มารตัวเมียมาหนึ่งตัว กดมันไว้เพื่อให้นมทารกแบเบาะตัวหนึ่ง
หลี่อู๋เฉินมองทารกน้อยที่กำมือทั้งสองแน่น ๆ แล้วดูดนมสัตว์มารอย่างเต็มแรงด้วยความปวดหัว อยากจะโบกมือทิ้งงานนี้ไปเหลือเกิน
ทารกน้อยตัวนี้เป็นมนุษย์!
เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะได้พบมนุษย์ในแดนมาร
เขาพบมนุษย์ที่ถูกเผ่ามารจับมาเลี้ยงไว้
มนุษย์ที่ถูกเลี้ยงไว้มีสองคน ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ถูกตระกูลเล็ก ๆ จับขังไว้ คงหวังจะขายต่อในราคาที่สูงขึ้น
หลี่อู๋เฉินฆ่าล้างตระกูลนั้นจนสิ้นซาก จึงได้พบชายหญิงคู่นี้ในห้องลับ แต่เมื่อพบพวกเขา เผ่ามารที่รู้ตัวถึงภัยร้ายแห่งการถูกทำลายตระกูลได้สังหารพวกเขาไปแล้ว
แต่หญิงสาวผู้นั้นตั้งครรภ์อยู่
ลมหายใจของหญิงสาวดับสูญแล้ว แต่ท้องที่พองออกของนางยังขยับเล็กน้อย
หลี่อู๋เฉินไม่ลังเล ผ่าท้องนำทารกออกมาทันที
ทารกหญิงน้อยที่พับพกย่น ๆ หนึ่งคนถูกนำออกมา
หลี่อู๋เฉินกุมทารกแบเบาะไว้ในอ้อมแขนแล้วตะลึงงันทันที
การเกี่ยวเกี่ยวชีวิตนั้นเขาไม่มีปัญหา ชำนาญมากด้วยซ้ำ แต่การต้อนรับชีวิตน้อยใหม่นั้นเป็นครั้งแรก เขาจริง ๆ ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร
ทารกน้อยดูจะหิวนม แล้วจะหานมจากที่ไหน?
ไม่อาจเปิดเผยฐานะมนุษย์ของทารกได้ หลี่อู๋เฉินจึงออกจับสัตว์มารที่ให้นมได้มาหนึ่งตัว ให้เป็นแม่นมของทารกน้อย
ผ่านไปสิบกว่าวัน ผิวของทารกหญิงน้อยจางแดงลง เริ่มขาวนวลน่ารัก
หลี่อู๋เฉินไปที่ไหนก็พาทารกไปด้วยที่นั่น
เด็กทารกต่างจากสัตว์มาร สัตว์มารยังยัดลงถุงสัตว์เลี้ยงวิญญาณได้ แต่ทารกไม่ได้
หลี่อู๋เฉินจึงมีแต่ต้องพาทารกพันผ้าอุ้มไว้ในอก
เรื่องนี้ทรมานหลี่อู๋เฉินนักหนา
ทารกต้องกิน ต้องนอน ต้องฉี่
หลี่อู๋เฉินจำเป็นต้องจำแบบที่เคยเห็นสตรีในแดนมนุษย์โลกมนุษย์เปลี่ยนผ้าอ้อมให้ลูก แล้วออกแรงอย่างงุ่มง่ามเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ทารกตัวนี้
หลี่อู๋เฉินถอดใจถอดหายใจรัว ๆ ไม่คิดว่าตัวเองจะมีวันเป็นแบบนี้