มู่หานเฟิงตอบอย่างจริงใจว่า "ข้าจำได้เพียงเศษเสี้ยวความทรงจำเกี่ยวกับหอคอยดำเท่านั้น แก่นแท้ที่แท้จริงของหอคอยดำเป็นอย่างไร ข้ายังไม่นึกออก พอนึกออกเมื่อไร ถ้าเปิดช่องทางพิเศษให้พวกเจ้าได้ ข้าย่อมเปิดให้แน่นอน"
"มีคำสัญญาจากเจ้าแบบนี้ หงเสวี่ยก็วางใจแล้ว" สวี่หงเสวี่ยยิ้มจนเห็นฟัน
ที่แท้จริงแล้ว นางไม่มีทางเชื่อมโยงมู่หานเฟิงตรงหน้านี้เข้ากับจอมมารได้เลย
ในสายตาของนาง มู่หานเฟิงก็คือมู่หานเฟิง เป็นสายกิน และเป็นน้องชายแท้ ๆ ของมู่เฟิงหัว
กู้หมิงเย่เช็ดน้ำที่เปียกปรนทั้งหน้า รีบปีนขึ้นจากน้ำ แล้วสอดตัวเข้ามาข้าง ๆ มู่หานเฟิง รีบร้อนพูดว่า "พี่ใหญ่ แล้วข้าล่ะ? แล้วข้าล่ะ? ข้าเป็นน้องผู้ภักดีที่สุดของพี่คนแรกนะ!"
มู่หานเฟิงพูดเสียงไม่เบาไม่หนัก "ยังไงก็มีส่วนเจ้า รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ แล้วกลับมาหั่นปลาต่อ"
กู้หมิงเย่ดีใจจนหน้าบาน รีบวิ่งไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที
ที่แท้เขาต่างหากที่เป็นคนแรกที่ยอมรับอัตลักษณ์ชาติก่อนของมู่หานเฟิงได้เร็วที่สุดในหมู่พวกเขา
ลู่หมิงอวี่ถามมู่หานเฟิงด้วยความสงสัย "เจ้านึกอะไรออกมาแล้วบ้าง? เล่าให้พวกเราฟังได้ไหม เกี่ยวกับหอคอยดำนึกอะไรออกอีกบ้าง? ข้างในหอคอยดำนั้นมีของวิเศษอะไรกันแน่?"
มู่หานเฟิงได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว กล่าวว่า "ก็แค่ความทรงจำที่ไม่มีอะไรน่าสนใจ เผ่ามารกองหนึ่งคุกเข่าอยู่ตรงนั้น ไม่กล้าแม้แต่จะเบาเสียง กองพวกไร้ค่าที่ไม่เป็นอะไรเลย อักขระนั้นข้าเป็นคนวาด แทนความยิ่งใหญ่อันไร้ขอบเขตของจอมมาร แต่มันดูไม่ค่อยสวยเท่าไร ข้าจะวาดใหม่ให้สวยกว่านี้ภายหลัง"
ตั้งแต่เขานึกได้ว่าอักขระนั้นเป็นฝีมือการวาดของตนเอง เขาก็ไม่พูดว่ามันน่าเกลียดอีกต่อไป แต่พูดอ้อม ๆ ว่าดูไม่ค่อยสวยเท่านั้น
"อักขระนั้นจริง ๆ ก็ไม่ได้น่าเกลียด ตาแรกที่เห็น ข้ายังคิดว่าเป็นลายค่ายกลโบราณที่วิจิตรซับซ้อนอีกต่างหาก" ลู่หมิงอวี่กล่าว
"ใช่ใช่ ตาแรกของข้าก็คิดว่าเป็นอักขระยุคโบราณลึกลับอะไรสักอย่าง" ซูชิงหานก็เอ่ยตาม
"เอ๊ะ? จริงเหรอ?" อารมณ์ของมู่หานเฟิงดีขึ้นจนเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า