เจียงหลานไม่ได้พูดโกหก ชีวิตของเจ้าของร่างเดิมในชนบทเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ราวกับตกอยู่ในขุมนรก พอนึกถึงก็อดสงสารเจ้าของร่างเดิมไม่ได้ ยิ่งทำให้ฉันตั้งใจแน่วแน่ที่จะล้างแค้นแทนนาง
เจียงซื่อสยงมองใบหน้าของเจียงหลาน ซึ่งคล้ายคลึงกับภรรยาเอกของเขาแทบทุกกระเบียด ฟังคำพูดของนางแล้วรู้สึกผิดขึ้นมาหลายส่วน ไม่ว่าอย่างไรนางก็เป็นบุตรสาวแท้ ๆ ของเขา มีเลือดของเขาไหลเวียนอยู่ในกาย ทว่าเขากลับปล่อยให้นางทนทุกข์อยู่ในจี้โจวซึ่งห่างไกลนับพันลี้ถึงสิบปี
“หาที่พักสะอาดและสบายให้หลานเอ๋อร์ใหม่ แล้วจัดคนมาคอยปรนนิบัติสักหลายคน”
เมื่อเผชิญกับคำสั่งของเจียงซื่อสยง ฉินซื่อก็รีบแสดงท่าทีมารดาผู้เปี่ยมเมตตาออกมา
“ท่านโหวโปรดวางใจ ต่อให้ท่านไม่เอ่ย ข้าก็จัดการให้เรียบร้อยอยู่แล้ว”
คราวนี้นางไม่กล้าก่อเรื่องอีก จึงเปลี่ยนเรือนเล็กให้เจียงหลานใหม่ พร้อมจัดสาวใช้สองคนและบ่าวชายสองคนมาให้ สาวใช้คนหนึ่งชื่อหลิ่วเอ๋อร์ อีกคนชื่อชุนซิ่ง ส่วนบ่าวชายคนหนึ่งชื่อโต้วชิง อีกคนชื่อสือโถว
บ่าวทั้งสี่อายุยังน้อย เพียงสิบสี่สิบห้าปี มีเพียงชุนซิ่งที่ดูโตกว่าเล็กน้อย น่าจะอายุสิบหกหรือสิบเจ็ดปี แววตาที่มองเจียงหลานเต็มไปด้วยความดูแคลน ราวกับไม่เห็นนางเป็นนายเลยแม้แต่น้อย
แต่เจียงหลานไม่ใส่ใจ ด้วยนิสัยของฉินซื่อ ชุนซิ่งผู้นี้ต้องเป็นคนของนางแน่ ๆ คงส่งมาเป็นสายลับ รอไว้จัดการภายหลังอย่างช้า ๆ ก็แล้วกัน
หลังจากให้พวกนางแนะนำตัวเสร็จ เจียงหลานก็สั่งให้ทั้งสี่ไปทำหน้าที่ของตน ส่วนนางนั่งอยู่ในร่มเงาภายในเรือน ครุ่นคิดว่าต่อจากนี้จะจัดการฉินซื่อกับเจียงชิงเอ๋อร์ สองแม่ลูกคู่นั้นอย่างไร