บริเวณโถงด้านหน้าบนดาดฟ้า
ทันทีที่จ้าวเฉิงเอ่ยขึ้นมา บอดี้การ์ดร่างใหญ่สองคนที่อยู่ด้านหลังก็กรูกันเข้ามาล้อม ดวงตาคมกริบจับจ้องฉินหยาง
บรรยากาศพลันตึงเครียดขึ้นทันที
“แซ่จ้าว! นายคิดจะทำอะไร?” เฉียวไห่เม่ยก้าวออกมาหนึ่งก้าว ใบหน้างดงามเย้ายวนที่เคยมีรอยยิ้มปรากฏแววเย็นชาเป็นครั้งแรก
ตระกูลจ้าวเล็ก ๆ ไม่คู่ควรให้เธอใส่ใจ
เพียงแต่ป้าของคุณชายเสเพลคนนี้แต่งเข้าตระกูลโจว หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองไห่เฉิง หากเรื่องบานปลายเกินไปก็คงยุ่งยากอยู่บ้าง
อีกอย่าง ที่นี่คือหอเทียนจี และอีกเดี๋ยวเธอยังต้องขอความช่วยเหลือจากเจ้าหอ ไม่อย่างนั้นคงจัดการไอ้โง่ตรงหน้าไปนานแล้ว
“หึ คุณหนูเฉียว อย่าเพิ่งโมโหสิ”
“ได้พบกันก็ถือเป็นวาสนา จ้าวแค่คิดอยากผูกมิตรด้วยเท่านั้นเอง”
จ้าวเฉิงหัวเราะเบา ๆ พลางปรายตามองเฉียวไห่เม่ย
จากนั้นสายตาก็เลื่อนไปหยุดที่ฉินหยาง
ไอ้หนุ่มหน้าขาวแบบนี้ไม่มีสิทธิ์มายืนข้างเฉียวไห่เม่ย วันนี้เขาต้องสั่งสอนให้จำไปอีกนาน
ฉินหยางเห็นสายตาของอีกฝ่ายแล้วหัวใจก็กระตุกวูบ
“บ้าเอ๊ย!”
“หอเทียนจีเฮงซวย!”
เขาพลันรู้สึกขนลุกซู่ จึงถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
หลังตื่นรู้สายสืบทอดของจักรพรรดิหยาง เขามั่นใจอย่างยิ่งว่าร่างกายพิเศษของตัวเองไม่มีผลต่อผู้ชาย แต่ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายรู้เรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า
“เฮ้ย! อย่าเข้ามานะ!” ฉินหยางยกมือห้าม รีบเอ่ยขึ้น
ในเวลานี้ ความเกลียดชังที่เขามีต่อเจ้าหออะไรนั่นพุ่งถึงขีดสุดแล้ว
ถูกผู้หญิงหมายตา ถึงจะต้องกัดฟันทนก็ยังพอรับได้
แต่ไอ้หมอนี่มันตัวอะไรกันแน่?
“น้องชาย ฉันแค่อยากผูกมิตรกับนาย นายไม่ไว้หน้าจ้าวงั้นเหรอ? ดูท่าคงไม่เห็นตระกูลจ้าวแห่งเมืองไห่เฉิงอยู่ในสายตาสินะ” จ้าวเฉิงยิ้มมุมปาก รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งกว้างขึ้นอีกหลายส่วน
เขารู้ดีว่าที่นี่คือหอเทียนจี ก่อนลงมือจึงต้องหาเหตุผลให้พร้อม
ขอแค่พูดให้ฟังขึ้นในที่แจ้ง คิดว่าเจ้าหอสวี่คงไม่ถึงกับยอมมีเรื่องกับตระกูลจ้าวเพราะไอ้เด็กบ้านนอกคนเดียว
พูดจบ เขาก็ก้าวยาว ๆ เข้ามาทันที
ฉินหยางเกร็งไปทั้งตัว กำหมัดแน่น
รอยยิ้มของชายตรงหน้าทำให้เขาใจคอไม่ดี จะปล่อยให้อีกฝ่ายเข้ามาใกล้ไม่ได้เด็ดขาด
“ไอ้หนู! อย่าขยับ”
“ไม่อย่างนั้นก็รับผลที่ตามมาเอง”
เมื่อเห็นเช่นนั้น บอดี้การ์ดร่างใหญ่ทั้งสองข้างตัวก็เอ่ยเตือนเสียงเย็นทันที
ขณะเดียวกัน ทั้งคู่แยกไปยืนคนละฝั่ง ขวางทางหนีของฉินหยางไว้
“ไปให้พ้นโว้ย!” ฉินหยางตวาด พลันหมุนตัวเหวี่ยงหมัดออกไป
ในสถานการณ์แบบนี้ ต้องชิงลงมือก่อน
ที่เขากล้ามาหอเทียนจี ย่อมมีความมั่นใจ หลังได้รับการสืบทอดและร่างกายเสริมพลังกลับมาอีกสองครั้ง คนธรรมดาไม่มีทางเข้าใกล้เขาได้ ยิ่งไม่มีทางกดเขาไว้ได้
พูดได้เลยว่าเขาแข็งแกร่งจนน่ากลัว ไม่ได้กล่าวเกินจริงแม้แต่น้อย
“ปัง!”
“อ๊าก…”
เสียงทึบดังขึ้น
ตามด้วยเสียงร้องโหยหวนที่ก้องสะท้อน
บอดี้การ์ดร่างใหญ่คนหนึ่งถูกต่อยกระเด็นไปไกลกว่าห้าเมตร กระแทกเข้ากับเสาต้นหนึ่ง
หมัดนี้ฉินหยางไม่ได้ออมมือ หน้าอกของอีกฝ่ายยุบลงไป หลังจากดิ้นอยู่สองครั้งก็หมดสติไปทันที
แทบจะในเวลาเดียวกัน เขาเบี่ยงตัวแล้วเหวี่ยงหมัดกลับไปโจมตีอีกคน
“ซี้ด!”
“เร็วอะไรขนาดนี้!?”
บอดี้การ์ดอีกคนยังไม่ทันได้ตอบสนอง
เสียงโครมดังขึ้น ร่างของเขาก็ถูกซัดกระเด็นออกไปแล้ว
ทุกอย่างเกิดขึ้นในพริบตา
นับตั้งแต่ฉินหยางลงมือจนบอดี้การ์ดตระกูลจ้าวทั้งสองล้มลง ใช้เวลาเพียงสองลมหายใจเท่านั้น
เฉียวไห่เม่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อดกะพริบตาไม่ได้ แววตาเป็นประกายขึ้นหลายส่วน
“เก่งจริง ๆ สมกับเป็นร่างกายพิเศษ ไม่ต้องมีเทคนิคอะไรเลย มีแต่ค่าสถานะล้วน ๆ” เฉียวไห่เม่ยเม้มปาก แอบคิดในใจ
ก่อนจะตามหาฉินหยาง เธอเคยสืบประวัติของเขาอย่างละเอียด
ก่อนร่างกายพิเศษจะตื่นรู้ หมอนี่ก็เป็นแค่ชายหนุ่มธรรมดาทั่วไปคนหนึ่ง นอกจากหน้าตาดีและขยันกว่าคนอื่นแล้ว ก็ไม่มีพื้นฐานการต่อสู้แม้แต่น้อย
แค่ร่างกายตื่นรู้เท่านั้น ตอนนี้กลับมีพลังถึงขั้นนักยุทธ์ระดับเจ็ดแล้ว!
จ้าวเฉิงที่อยู่ด้านหน้ามองภาพตรงหน้าแล้วชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
ยังไม่ทันได้ตั้งสติ เขาก็รู้สึกถึงลมแรงปะทะใบหน้า เงาดำวูบผ่านตรงหน้า
“แก…กล้า!” จ้าวเฉิงหรี่ตาลง หดรูม่านตา ก่อนจะถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
หมัดของฉินหยางพุ่งเข้ามาก่อนแล้ว
หมัดแหวกอากาศส่งเสียงหวีดหวิว เปี่ยมด้วยพละกำลัง
ของน่าขยะแขยงแบบนี้ ต่อให้ตีตายก็ไม่ต้องลังเล
“ปัง! กร๊อบ”
“อ๊าก…”
เสียงกระดูกหักดังปนกับเสียงร้องโหยหวน
จ้าวเฉิงถูกต่อยกระเด็นไปเช่นกัน ร่างกระแทกพื้นอย่างแรง ไถลไปหลายสิบเมตร
ร่างที่นอนอยู่บนพื้นสั่นกระตุกเล็กน้อย ใบหน้าซีดเผือด เลือดไหลซึมตรงมุมปาก ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังลุกไม่ขึ้น
ฉินหยางทรงตัวได้แล้วคลายกำปั้นเล็กน้อย
เขาไม่ได้ลงมือต่อ แต่ถอยหลังเว้นระยะห่าง ราวกับเพิ่งเจอสิ่งสกปรกเข้า
“ไปกันเถอะ ไปหาเจ้าหออะไรนั่นก่อน” ตอนนี้ฉินหยางไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว เขากลัวว่าจะอดใจไม่ไหวแล้วฆ่าไอ้แซ่จ้าวนี่ทิ้ง
เฉียวไห่เม่ยเม้มปากยิ้ม แล้วพยักหน้าเบา ๆ
“หึ ๆ เข้าไปกันเถอะ”
“เรื่องทางตระกูลจ้าว นายไม่ต้องสนใจ เดี๋ยวฉันจัดการต่อเอง”
เฉียวไห่เม่ยเอ่ยเสียงเบา
ลงมือไปแล้ว เธอย่อมต้องยืนข้างฉินหยาง อย่างมากก็แค่เปิดศึกกับตระกูลจ้าว
ขนาดของไห่หาวอินเตอร์เนชันแนลเป็นรองเพียงสี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองไห่เฉิงอยู่ครึ่งขั้นเท่านั้น
ขณะนั้นเอง
เสียงฝีเท้าดังมาจากในโถงด้านหน้า
“ใครกล้ามาก่อเรื่องในหอเทียนจี!”
เสียงตวาดเบา ๆ ดังขึ้น
ตามด้วยเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามา
หญิงสาวคนหนึ่งสวมเสื้อยืดสีขาวลายปิกาจู กับกระโปรงยีนส์สั้น เดินก้าวยาว ๆ เข้ามา
หญิงสาวดูอายุราวสิบแปดหรือสิบเก้าปี มัดผมเป็นจุกกลม ใบหน้าสดใสน่ารัก ดวงตาคู่งามเป็นประกายมีชีวิตชีวา โดยเฉพาะลายปิกาจูบนเสื้อที่ถูกดันจนเสียรูปเล็กน้อย สะดุดตาเป็นพิเศษ
“อาจารย์เสิ่น ผม…ผมคือจ้าวเฉิงจากตระกูลจ้าว วันนี้นัดกับหอเทียนจีไว้แล้ว” เมื่อเห็นผู้มาใหม่ จ้าวเฉิงก็ราวกับเห็นผู้ช่วยชีวิต ความเจ็บปวดตามร่างกายลดลงไปหลายส่วน เขารีบเอ่ยขึ้น
ระหว่างพูด เขาจ้องฉินหยางที่อยู่ด้านหน้าอย่างเคียดแค้น
ไอ้เด็กบ้านนอกนี่ไม่เพียงลงมือในหอเทียนจี ยังทำร้ายแขกของหออีก วันนี้มันไม่มีทางรอดแน่
เมื่อได้ยินดังนั้น
หญิงสาวมัดผมจุกขมวดคิ้วงามเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด
เธอกวาดตามองรอบโถง สีหน้าจริงจังขึ้นหลายส่วน ก่อนสายตาจะเลื่อนไปหยุดที่ฉินหยางกับเฉียวไห่เม่ย
“คุณหนูเฉียว”
“แล้วก็…นายคนนั้นน่ะ!”
“พวกคุณลงมือทำร้ายคนในหอเทียนจีของฉัน รู้ไหมว่าจะมีผลตามมาอย่างไร?”
หญิงสาวจำเฉียวไห่เม่ยได้ แต่ไม่ได้แสดงท่าทีเป็นมิตรด้วย
หากจัดการเรื่องวันนี้ไม่ดี ชื่อเสียงของหอเทียนจีจะได้รับผลกระทบ อย่าว่าแต่เฉียวไห่เม่ยเป็นแค่ลูกค้าเก่าเลย ต่อให้สนิทสนมกับเธอมาก ก็ต้องจัดการเรื่องนี้อย่างจริงจัง
ฉินหยางเห็นคนที่มาใหม่แล้วเพลิงโทสะก็ลุกโชนขึ้นในดวงตา
“เธอคือเจ้าหอเทียนจีงั้นเหรอ?” ฉินหยางถามเสียงเย็น พลางกำหมัดแน่นอีกครั้ง
ปกติเขาไม่ตีผู้หญิง แต่เจ้าหอเฮงซวยคนนี้เป็นข้อยกเว้นแน่นอน
สวย น่ารัก ไม่ได้แปลว่าจะรอดจากหมัดเขา
วันนี้เขาจะซ้อมยัยหนูนี่ให้หน้าบวมเป็นหัวหมูให้ได้
“ไม่ใช่”
“เจ้าหอชื่อสวี่ชิงเฟิง เป็นชายชราผมขาวหน้าเยาว์วัย ส่วนหญิงสาวตรงหน้าชื่อเสิ่นเซียวเซียว เป็นศิษย์ที่เจ้าหอรับไว้ในนาม”
เฉียวไห่เม่ยมองผู้มาใหม่แล้วเอ่ยอธิบายเสียงเบา