เรื่องราวข้ามภพ: ภาพวาดลิขิตรักในโลกมนุษย์

ตอนที่ 5 ภาพวาดสู่ธุลีชะตา

9 นาที· 2.1K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ยามราตรี ณ ตำหนักหย่างซิน

แสงเทียนอาบไล้ด้วยสีเหลืองนวล ฎีกากองหนาเตอะอยู่บนโต๊ะทรงพระอักษร อิ่นเจินไม่หยุดมือ สีหน้าไร้อารมณ์ พลิกอ่านฎีกาทีละฉบับ บัลลังก์นี้นั่งแล้วหาได้สบายอย่างที่คิดไม่ เขาจึงไม่อาจยินดีขึ้นมาได้

ซูเผยเซิ่งย่างเข้ามาอย่างเงียบเชียบ แล้วกราบทูลเสียงเบา “ฝ่าบาท ฮองเฮาทรงขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

อิ่นเจินเข้าใจดี การคัดเลือกหญิงงามสิ้นสุดลงแล้ว ถึงคราวกำหนดตำแหน่งฝ่ายใน มือยังคงไม่หยุด เขาตรัสอย่างไม่ใส่ใจว่า “ให้เข้ามา”

บนใบหน้าอีซิวมีรอยยิ้มพอเหมาะพอดี เปี่ยมท่วงท่าภรรยาผู้เพียบพร้อมและมารดาผู้เปี่ยมเมตตา นางคำนับถวายพระพร ก่อนยื่นฎีกาขึ้นถวาย “ได้ยินว่าวันนี้ฝ่าบาททรงพอพระทัยกับการคัดเลือกหญิงงาม หม่อมฉันขอถวายพระพรที่ฝ่าบาททรงได้หญิงงามมาเคียงข้างเพคะ นี่คือรายชื่อตำแหน่งที่หม่อมฉันกำหนดให้เหล่าน้องหญิงคนใหม่ ขอฝ่าบาทโปรดทอดพระเนตรเพคะ”

อิ่นเจินรับมา กวาดตามองอย่างส่งๆ ตำแหน่งที่ฮองเฮากำหนดมานั้น โดยพื้นฐานแล้วนับว่าเหมาะสม

แต่คำพูดที่ออกจากปากนางนั้นหรือ อิ่นเจินได้แต่แค่นหัวเราะ ต่อให้เสแสร้งทำตัวใจกว้างเพียงใด ก็ปิดบังความละโมบและปมด้อยในสันดานไม่มิด ห่างชั้นจากธิดาเอกที่เลี้ยงดูมาในฐานะอนุคนโปรดผู้ฉลาดเฉลียวยิ่งนัก

แม้ชั่วคราวเขายังหาโอกาสจัดการนางไม่ได้ แต่สร้างความลำบากให้นางสักหน่อยย่อมทำได้

อิ่นเจินคล้อยตามคำพูดของอีซิว แต่งตั้งเจินหวนเป็นฉางไจ้ แล้วนึกสนุกตั้งนามยศให้เพิ่มอีกหนึ่งคำว่า “หว่าน”

เมื่อเห็นรอยยิ้มแข็งค้างของฮองเฮา อิ่นเจินก็อารมณ์ดีขึ้นมาก สายตาเลื่อนไปยังบรรทัดถัดไป เซี่ยตงชุน ฉางไจ้

เมื่อนึกถึงหุ่นตั้งเครื่องประดับอันงดงามนั้น นิ้วมือของอิ่นเจินก็เริ่มคันยุบยิบอีกครั้ง สตรีผู้นี้ช่างมาเพื่อท้าทายรสนิยมของเขาโดยแท้

ช่างเถิด ตำแหน่งฉางไจ้ต่ำเกินไป วัสดุและลวดลายดอกไม้หลายชนิดใช้ไม่ได้

อิ่นเจินขยับปลายนิ้ว ขีดเขียนอย่างรวดเร็วสองสามครั้ง ตำแหน่งของเซี่ยตงชุนก็เปลี่ยนจากฉางไจ้เป็นกุ้ยเหริน

แววตาอีซิวหม่นลงชั่วขณะ ก่อนจะเก็บงำอย่างรวดเร็ว นางเอ่ยอย่างลำบากใจว่า “ฝ่าบาท น้องหญิงเซี่ยงดงามจริง ทว่าเมื่อครู่เพิ่งจะ...”

นางอยากจะกล่าวว่า ฝ่าบาททรงลืมแล้วหรือว่าเมื่อครู่เพิ่งหารือกันไป? กุ้ยเหรินจากกองธงมองโกล แมนจู และฮั่นอย่างละหนึ่งคน ฝ่าบาททรงลืมแล้วหรือว่าหว่านฉางไจ้ได้เป็นฉางไจ้เพราะเหตุใด!

ทว่าอิ่นเจินมีเหตุผลของตน เขาตัดบทอีซิวทันที “ไม่เป็นไร บิดาของสกุลเซี่ยเป็นหัวหน้ากองธงเป่าอีสังกัดกองธงเซียงไป๋ เมื่อครั้งเรายังเป็นชินอ๋อง เขาก็ขึ้นตรงต่อเรา นับเป็นคนกันเอง ให้ความเมตตาสักหน่อยก็แล้วกัน”

อีซิว “...”

อีซิวเชื่อแล้วว่าเซี่ยตงชุนโชคดีจริงๆ เหตุใดต้องเป็นกองธงเซียงไป๋ด้วยนะ ฝ่าบาทกำลังแสดงไมตรีต่อขุนนางเก่าที่ติดตามพระองค์อยู่

นางพยักหน้า ไม่กล่าวอะไรต่อ แล้วถือฎีกาออกจากตำหนักหย่างซิน

อิ่นเจินมองแผ่นหลังของนางจนลับตา จากนั้นพลิกมือ บนโต๊ะก็เปลี่ยนเป็นกระดาษเซวียนจื่อ นิ้วมือวาดเส้นไปมา ภาพค่อยๆ เป็นรูปเป็นร่าง ทว่าปากกลับกล่าวอย่างไม่ปรานีว่า

“ให้เจ้าทำตามใจไปก่อนสักพัก ต่อไปก็มีแต่ต้องฟังคำของเรา หากยังแต่งตัวเป็นหุ่นตั้งเครื่องประดับอีก เราจะให้เจ้าผูกเศษผ้าขาดๆ เสียเลย!”

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงเรียกซูเผยเซิ่งเข้ามา “ให้คนนำไปส่งที่กรมกิจการฝ่ายใน บอกให้พวกเขาทำอย่างประณีตหน่อย”

“พ่ะย่ะค่ะ” ซูเผยเซิ่งรับแบบร่างด้วยสองมือแล้วถอยออกไป ครั้นพ้นประตูตำหนักจึงกล้าก้มลงมอง

บนกระดาษมีภาพวาดเรียงกันเป็นแผ่นๆ ตั้งแต่เสื้อผ้าจนถึงรองเท้า ตั้งแต่ผ้าคลุมศีรษะหลงหัวจนถึงถุงเท้า กระทั่งชุดนอนหลายชุดก็มีครบถ้วน ทั้งเนื้อผ้า สีสัน และลวดลาย ล้วนกำหนดไว้อย่างชัดเจน

นอกจากเสื้อผ้าแล้วยังมีเครื่องประดับศีรษะเป็นชุดๆ ทั้งปิ่นปักผม ปิ่นระย้า ปิ่นก้าวสั่น และปิ่นสี่เหลี่ยม ล้วนมีครบทุกชิ้น รูปแบบเรียบง่ายสง่างาม เข้ากับรสนิยมที่ฝ่าบาททรงยึดถือมาโดยตลอด

ซูเผยเซิ่งงุนงงอยู่บ้าง เหตุใดจู่ๆ ฝ่าบาทจึงทรงสนพระทัยออกแบบสิ่งเหล่านี้? เขาครุ่นคิด แล้วนึกถึงการแต่งกายของเจินหวนในตอนกลางวัน หรือว่า...

ความคิดวูบหนึ่งแล่นผ่านใจ แต่ฝีเท้ากลับไม่กล้าชักช้า เขารีบจัดการให้คนดำเนินการต่อทันที

ตำหนักจิ่งเหริน

หลังฮองเฮากลับจากตำหนักหย่างซิน นางยังคงถือฎีกาไว้ในมือ ไม่ยอมวางลง นวดขมับพลางครุ่นคิดอย่างละเอียด สุดท้ายก็ยื่นมือส่งสิ่งของให้เจียนชิว

“นำไปส่งให้พระสนมฮวา แล้วบอกเป็นนัยถึงความพิเศษของหว่านฉางไจ้ด้วย”

“เพคะ เหนียงเหนียง” เจียนชิวรับฎีกาอย่างนอบน้อม

หลังตรึกตรองอย่างรอบคอบแล้ว อีซิวยังคงเห็นว่าเจินหวนเป็นภัยคุกคามที่สุด นางเคยได้ยินไทเฮาตรัสถึงเซี่ยตงชุนแล้ว มีเพียงรูปโฉมงดงามแต่ไร้ความสามารถ ปัญหาคงไม่มากนัก อย่างมากฝ่าบาทก็ทรงโปรดปรานนางอยู่ชั่วคราวเท่านั้น ดังนั้นนางจึงตัดสินใจยืมมือพระสนมฮวากดข่มเจินหวน

เป็นไปตามคาด ความสนใจของพระสนมฮวาถูกชักนำไปยังเจินหวน และจัดให้นางไปอยู่ตำหนักซุ่ยอวี้เซวียน

ความเคลื่อนไหวภายในวังเป็นสิ่งที่คนภายนอกมิอาจล่วงรู้

วันถัดมา พระราชโองการแต่งตั้งตำแหน่งทยอยส่งไปยังจวนต่างๆ

เซี่ยเวยตั้งโต๊ะประกอบพิธี จุดธูป แล้วนำคนทั้งครอบครัวคุกเข่ารับพระราชโองการ

【ด้วยบัญชาจากสวรรค์ ฮ่องเต้มีพระราชโองการว่า ธิดาของเซี่ยเวย หัวหน้ากองธงเป่าอี เซี่ยตงชุน ให้แต่งตั้งเป็นกุ้ยเหริน เข้าวังในวันที่ 15 เดือนเก้า จบพระราชโองการ】

กุ้ยเหริน! ดวงตาเซี่ยตงชุนเป็นประกาย ฟู่ฉาผู้มาจากกองธงแมนจูเต็มยศเป็นคนแรกที่ได้รับพระราชโองการ และได้ตำแหน่งกุ้ยเหรินเช่นกัน นางได้ตำแหน่งเท่ากับธิดาตระกูลฟู่ฉาเชียวหรือ!

ฝ่าบาททรงถูกความงามของนางทำให้ลุ่มหลงจริงๆ เซี่ยตงชุนยิ้มอย่างเบิกบาน ความเศร้าสร้อยที่เพิ่งผุดขึ้นเมื่อวานมลายหายไปจนสิ้น นางรู้สึกว่าตนเกิดมาเพื่อเป็นพระสนมคนโปรด อีกไม่นานก็จะพาบิดามารดาและพี่ชายทะยานขึ้นสู่ฐานะสูงส่ง

รอยยิ้มตรงมุมปากกดอย่างไรก็ไม่อยู่ นางยืนมองบิดาจัดการต้อนรับขันทีผู้เชิญพระราชโองการ และมารดาปลอบประโลมแม่นมผู้มาสั่งสอน ส่วนจุดประสงค์ที่แม่นมผู้นี้มานั้นหรือ?

ความคิดของเซี่ยตงชุนล่องลอยไปไกลแล้ว กฎระเบียบและมารยาทอะไรนั่นหรือ? นางเป็นหญิงงามเลิศล้ำ ต่อให้เบะปากหรือกลอกตา ก็ยังงามเหนือผู้อื่นหลายขุม กล่าวได้ว่าเพียงตัวนางเองก็คือมารยาทอันงดงาม!

ส่วนกฎระเบียบน่ะหรือ? บรรพชนเป็นผู้กำหนด บรรพชนก็คือฮ่องเต้ ฮ่องเต้ก็คือกฎระเบียบ ไม่มีอะไรผิด! ขอเพียงฝ่าบาทโปรดปรานนาง นางก็เป็นกฎระเบียบได้เช่นกัน! สมบูรณ์แบบ!

จวนเจิน

เจินหวนไปรับอันหลิงหรงกลับมาแล้ว คนในตระกูลเจินพร้อมกับทั้งสองต่างคุกเข่ารับพระราชโองการอย่างนอบน้อม

เจินหวนรู้สึกเสียดายอยู่บ้างที่ตนได้รับเพียงตำแหน่งฉางไจ้

“ขอแสดงความยินดีแก่นายหญิงน้อย นายหญิงน้อยเป็นหญิงงามเพียงคนเดียวในการคัดเลือกครั้งนี้ที่ได้รับนามยศ” ขันทีผู้เชิญพระราชโองการกล่าวประจบด้วยรอยยิ้ม

เป็นคนเดียวที่ได้รับนามยศหรือ? สีหน้าของเจินหวนดีขึ้นมาก นั่นหมายความว่าฝ่าบาททรงสังเกตเห็นและจดจำนางได้

ด้วยใจที่เบิกบาน เจินหวนจึงให้รางวัลอย่างใจกว้าง ขันทีผู้อ่านพระราชโองการจากไปอย่างพึงพอใจ

แม่นมผู้สั่งสอนเจินหวนไม่รู้เป็นอะไร แทนที่จะสอนกฎระเบียบให้ดี กลับเริ่มเล่าถึงหญิงงามที่ผ่านการคัดเลือกกับเรื่องราวในวังเสียก่อน

“การคัดเลือกครั้งนี้มีผู้ได้ตำแหน่งกุ้ยเหรินทั้งหมดสี่คน ได้แก่ สกุลป๋อเอ่อร์จี้จี๋เท่อจากกองธงมองโกล สกุลฟู่ฉาจากกองธงแมนจู และกองธงฮั่นมีสองคน”

กุ้ยเหรินสองคน! ความยินดีที่เพิ่งเกิดขึ้นหลังรู้ว่าตนเป็นคนเดียวที่ได้ได้รับนามยศของเจินหวนพลันมลาย สีหน้าของนางหม่นลงเล็กน้อย

ในเมื่อมีกุ้ยเหรินจากกองธงฮั่นสองคน เหตุใดจึงไม่มีนาง!

หลิวจู๋สังเกตเห็น จึงรีบถามว่า “แม่นม กุ้ยเหรินสองคนนั้นคือ...”

ฟางรั่วมองเจินหวน นางเองก็สับสนอยู่บ้าง สกุลเจินผู้นี้เหมือนพระชายาหยวนชุนแท้ๆ แล้วสกุลเซี่ยก้าวข้ามสกุลเจินขึ้นเป็นกุ้ยเหรินได้อย่างไร?

นางเก็บความสงสัยไว้แล้วตอบว่า “กุ้ยเหรินจากกองธงฮั่นสองคน คือธิดาของเสิ่นจื้อซาน ผู้ช่วยแม่ทัพเจี้โจว กับธิดาของเซี่ยเวย หัวหน้ากองธงเป่าอี”

ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเจินหวนก็มืดครึ้มลง บิดาของพี่สาวเหมยมีชาติกำเนิดดีกว่านาง การได้อยู่เหนือนางย่อมเป็นเรื่องปกติ

แต่เซี่ยตงชุนคนนั้น บิดาของนางมีตำแหน่งต่ำกว่าบิดาของตนหนึ่งขั้น เหตุใดอีกฝ่ายจึงได้เป็นกุ้ยเหรินแทนนาง

ไม่ว่านางจะไม่พอใจเพียงใดก็ไร้ประโยชน์ พระราชโองการประกาศออกมาแล้ว นางทำได้เพียงกล้ำกลืนความอัปยศ และสาบานว่าจะเหยียบเซี่ยตงชุนไว้ใต้ฝ่าเท้า

เมื่อนึกถึงใบหน้างามล่มเมืองของอีกฝ่าย ยามนี้ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานเพราะความแปลกใหม่ก็เป็นไปได้ นางเอ่ยปลอบใจตนเสียงแผ่วว่า “ผู้ใดปรนนิบัติด้วยรูปโฉม เมื่อรูปโฉมโรยรา ความรักย่อมเหือดหาย”

“คุณหนู...” หลิวจู๋ดึงแขนนางเบาๆ

เจินหวนเปลี่ยนเรื่องเงียบๆ ฟางรั่วทำราวกับไม่ได้ยิน แล้วเล่าถึงคนอื่นๆ ในวังต่อ เจินหวนกับหวนปี้ผลัดกันบ่น

ภายในจวนเซี่ย แตกต่างจากหญิงงามคนอื่นๆ ที่ขะมักเขม้นเรียนรู้กฎระเบียบและสืบข่าวในวัง เซี่ยตงชุนกลับมีความสุขกับการแต่งเนื้อแต่งตัวตลอดวัน เสื้อผ้าและเครื่องประดับทำแล้วทำอีกเป็นชุดๆ หมายมั่นให้ผู้คนตื่นตะลึงตั้งแต่วันเข้าวัง

ฟางฉินมองเซี่ยตงชุนที่เอาแต่เกียจคร้านและไม่ตั้งใจเรียนอยู่ทุกวันด้วยสีหน้าพูดไม่ออก สีหน้าของนางยิ่งแปลกประหลาดขึ้นเรื่อยๆ

หรือฮ่องเต้จะทรงโปรดสตรีที่ทำตามใจตนเองเช่นนี้? นางขมวดคิ้วแน่น รับการดูแลเอาใจใส่อย่างดีจากตระกูลเซี่ย แล้วในใจก็เกิดความละอายขึ้นมาหลายส่วนอย่างหาได้ยาก

“แม่นม ดูสิ ปักปิ่นดอกไม้ไว้ตรงนี้ แล้วเสียบจี้หยกตรงนี้ งามหรือไม่?”

“อ้อ ยังมีผีเสื้อตัวน้อยอีกคู่หนึ่งด้วย มีดอกไม้แล้วจะไม่มีผีเสื้อได้อย่างไร? ดูสิ วางตรงนี้ดีหรือไม่?”

เซี่ยตงชุนวิ่งมาหานางอย่างร่าเริง พลางลองประดับเครื่องประดับไปด้วย ปากก็พูดไม่หยุด “แม่นม ได้ยินว่าพระสนมฮวามีสง่าราศีเหลือล้น นางจะงามกว่าข้าหรือ? เมื่อฝ่าบาททอดพระเนตรข้า ย่อมโปรดปรานข้ามากกว่าแน่!”

“นายหญิงน้อย หรือพวกเราเริ่มเรียนกฎระเบียบกันก่อนดีหรือไม่?” ฟางฉินถามอย่างหวั่นใจ กุ้ยเหรินเซี่ยผู้นี้มิใช่เพียงหลงตัวเอง ปากยังไม่มีหูรูดอีกด้วย!

ตกลงฝ่าบาททรงมีพระประสงค์เช่นไรกันแน่ หากกล่าวว่าทรงให้ความสำคัญ พระองค์ก็ส่งนางออกมาสั่งสอนกฎระเบียบเป็นพิเศษ นับว่าให้ความสำคัญอยู่มาก หากกล่าวว่าไม่ทรงให้ความสำคัญ ก็ทรงกำชับเป็นพิเศษว่านางไม่จำเป็นต้องบังคับอีกฝ่ายจนเกินไป เรียนรู้ได้มากน้อยเพียงใดก็เท่านั้น

ฟางฉินสับสนไปหมด นายหญิงน้อยเซี่ยเป็นถึงเพียงนี้ หากไม่ควบคุมไว้บ้าง ปล่อยให้นางทำตามใจ ภายในวังหลังจะมีชีวิตอยู่ได้กี่วันกัน?

แล้วยังรสนิยมเช่นนั้นอีก เมื่อใดกันที่ฝ่าบาททรงโปรดสตรีสามัญเช่นนี้...

เฮ้อ! พระทัยฮ่องเต้ลึกล้ำดุจเข็มใต้สมุทร ฟางฉินมองไม่ออกโดยสิ้นเชิง ได้แต่หวังว่านายหญิงน้อยเซี่ยจะโชคดี

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป