อี๋จั่วไม่ได้แสดงท่าทีอะไร เพียงยืนนิ่งอย่างสงบ
เขาราวกับโขดหินกลางเกลียวคลื่น ฝูงนกหิมะกินซากพอเข้าใกล้เขาในระยะราวหนึ่งเมตรก็จะหลบไปเอง ราวกับรู้จักเขาจริง ๆ
หนึ่งวินาที
สองวินาที
สามวินาที
สี่วินาที
ห้าวินาที
ท้องฟ้ากลับมาสว่างไสวอีกครั้ง แสงแดดอุ่น ๆ สาดลงมาอีกครา
ทว่าบริเวณโดยรอบไม่ได้ขาวสะอาดเหมือนก่อนแล้ว
ทุกแห่งเต็มไปด้วยความเสียหาย หิมะบนพื้นเหลือเป็นหย่อม ๆ กระจัดกระจาย ราวกับผ้าปูที่นอนยุ่งเหยิงซึ่งถูกฉีกเป็นชิ้น เผยให้เห็นแผ่นกระดานสีน้ำตาลเข้มที่ผุพังอยู่เบื้องล่าง
ฝูงนกหิมะกินซากบินผ่าน กิ่งไม้แห้งหักโค่น ดินหินพลิกกระจุย
ทุกสิ่งที่กินได้ถูกกัดกร่อนจนแทบไม่เหลือ แม้แต่แมลงที่ฝังลึกอยู่ใต้ดินก็ยังถูกคุ้ยขึ้นมา กลายเป็นอาหารของฝูงนก
เมื่อเสียงอึกทึกค่อย ๆ ห่างออกไป ลูกมังกรทั้งสองจึงกล้าค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
«บินเป็นไหม?»
«รีบตามมา พวกมันเจออาหารแล้ว»
อี๋จั่วไม่มีเวลารอให้ทั้งสองพักหายใจจนหายเหนื่อย เขากางปีกใหญ่โตออกทันที สะบัดเบา ๆ แล้วไล่ตามฝูงนกหิมะกินซากไป
«เอ๊ะ? รอข้าด้วย พี่ชาย»
เมื่อเห็นเสบียงมีปีกบินจากไป วิเวียนที่เพิ่งฟื้นแรงก็ยังงุนงงอยู่บ้าง นางข่มความสงสัยในใจ ไม่ทันสนใจลีโอดีโรที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยซ้ำ ก่อนกางปีกบินตามทิศทางที่อี๋จั่วมุ่งไป
เพียงแต่หัวโต ๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของลูกมังกรกลับเกะกะอยู่ไม่น้อย
«ฮึ! พวกกลับกลอก!»
ลีโอดีโรมองมังกรทั้งสองที่ทิ้งเขาไว้แล้วถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างอดไม่ได้
ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังกางปีกอย่างไม่เต็มใจ ไล่ตามทั้งสองไป
เพราะถึงจะเป็น «ผู้แข็งแกร่ง» ที่หยิ่งทะนงเพียงใด ก็ยังต้องกินข้าว
บนฟากฟ้าสูง อี๋จั่วบินอย่างผ่อนคลายและสง่างาม ตามหลังฝูงนกหิมะกินซากไปโดยไม่เร่งรีบ
ส่วนลูกมังกรอีกสองตัวบินอย่างยากลำบากกว่า ใครใช้ให้พวกเขาไม่มีปีกกว้างใหญ่และขนเกล็ดยาวเหมือนอี๋จั่วกันเล่า
การบินด้วยเวทมนตร์เพียงอย่างเดียว ย่อมลำบากกว่าการมีอวัยวะช่วยในการบิน
แต่เมื่อเทียบกับมังกรขาวแล้ว วิเวียนกับลีโอดีโรก็นับเป็นอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ ทั้งที่ยังเล็กก็เชี่ยวชาญเวทบินของเผ่ามังกรแล้ว
ทั้งยังบินขึ้นและลงจอดได้อย่างมั่นคง นับว่ายอดเยี่ยมมาก
«อี๋จั่ว ทำไมฝูงนกหิมะกินซากพวกนี้ถึงไม่โจมตีพวกเรา?»
«พวกมันเป็นเพื่อนของเจ้าจริง ๆ หรือ?»
เมื่อเห็นฝูงนกจำนวนมหาศาลอยู่ไม่ไกล วิเวียนก็อดกลั้นความสงสัยในใจไว้ไม่ไหว จึงเอ่ยถาม
ลีโอดีโรที่อยู่ข้าง ๆ ก็แอบขยับเข้ามาใกล้ เขาเองก็สงสัยว่ามังกรตัวหนึ่งจะเป็นเพื่อนกับฝูงนกหิมะกินซากได้อย่างไร
«จะเรียกว่าเพื่อนก็ไม่เชิง คล้ายความสัมพันธ์แบบพึ่งพาอาศัยกันมากกว่า»
«พวกมันช่วยหาอาหารให้ข้าในดินแดนแร้นแค้นแห่งนี้ ส่วนข้าก็ช่วยจัดการศัตรูที่รับมือยาก ทำให้ฝูงนกสูญเสียน้อยลง»
«ที่จริงก็แค่ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์นั่นแหละ...»
«เอ๊ะ? ตอนแรกพวกมันไม่โจมตีเจ้าหรือ?»
«แน่นอนว่าพวกมันโจมตีข้า แต่ในบางสถานการณ์ พวกมันเจาะเกราะป้องกันของข้าไม่ได้ และยื้อศึกจนข้าหมดแรงไม่ไหว»
«ส่วนข้าก็กำจัดพวกมันให้หมดไม่ได้ ฆ่าราชานกไปตัวหนึ่ง พวกมันก็เลือกตัวใหม่ขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว»
«ทั้งสองฝ่ายต่างทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้ สุดท้ายก็มีแต่ต้องประนีประนอม»
«อีกอย่าง เราก็ไม่ได้มีความแค้นลึกล้ำต่อกัน ต่างก็แค่พยายามเอาชีวิตรอด»
«ชิ อ่อนแอก็คืออ่อนแอ»
«เป็นมังกรยิ่งใหญ่แท้ ๆ กลับยอมคบหากับฝูงนกเหม็น ๆ เจ้าเอาหน้ามังกรไปทิ้งหมดแล้ว»
เมื่อได้ยินคำตอบของอี๋จั่ว ลีโอดีโรก็กล่าวอย่างดูแคลน
เขาไม่คิดว่าการกระทำของอี๋จั่วฉลาดหรือกล้าหาญตรงไหน ในสายตาเขา อี๋จั่วเพียงละทิ้งศักดิ์ศรีของมังกร แล้วประนีประนอมเพื่อเอาชีวิตรอดเท่านั้น
ในความเข้าใจของเขา นี่เป็นการกระทำของผู้อ่อนแอ เป็นเรื่องน่าอับอายสำหรับมังกร
ลีโอดีโรยังคงจมอยู่กับความหยิ่งทะนงของมังกร ทั้งที่ตัวเขาเองต่างหากเป็นฝ่ายอ่อนแอ บางทีนี่คงเป็นสันดานเลวร้ายของเผ่ามังกรกระมัง
อี๋จั่วฟังคำพูดเหลวไหลของเจ้าทึ่มที่เอาแต่พูดโดยไม่สนความจริงแล้ว เส้นเลือดบนหน้าผากก็ปูดขึ้น
เขาแทบอยากซัดลีโอดีโรสักหมัดเดี๋ยวนั้น ให้เจ้าหมอนี่เข้าใจเสียทีว่าโลกแห่งวัตถุไม่ได้เปลี่ยนข้อเท็จจริงที่ว่าเจ้าอ่อนแอ เพียงเพราะเจ้ายึดถือศักดิ์ศรีหรอก
ท้ายที่สุด อี๋จั่วก็ยังฝืนข่มโทสะลง เขาปลอบใจตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า เด็กยังเล็ก ไม่รู้ความก็เป็นเรื่องปกติ รอให้ผ่านการถูกชีวิตสั่งสอนเสียก่อน เดี๋ยวก็เข้าใจเหตุผลพวกนี้เอง
ทฤษฎีบิดเบี้ยวเหลวไหลเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่แม่มังกรตัวนั้นกรอกใส่หัวพวกเขา ไม่ใช่ความผิดของเด็ก
วิเวียนที่อยู่ข้าง ๆ อ่านสีหน้าของอี๋จั่วซึ่งดูอึดอัดราวกับท้องผูกออกทันที นางรีบบินเข้าไปตบหน้าลีโอดีโรฉาดหนึ่ง
«พูดอะไรของเจ้าน่ะ?»
«พี่อี๋จั่วของเรานี่เรียกว่ามองการณ์ไกลต่างหาก เจ้าคนที่ยังหาอะไรกินให้อิ่มไม่ได้อย่างเจ้าน่ะจะไปรู้อะไร!»
«เจ้ากล้าตบข้าหรือ?!»
ลีโอดีโรไม่คิดว่าน้องสาวที่อ่อนแอกว่าตนจะกล้าลงมือ เขาจึงตั้งใจจะสั่งสอนน้องสาวที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำคนนี้เสียหน่อย
จะได้รู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นใหญ่!
«เดี๋ยว ๆ...»
วิเวียนกอดลีโอดีโรไว้แล้วลากเขาออกไปด้านข้าง ก่อนกระซิบเสียงเบาว่า
«พี่ชายคนดีของข้า! พี่โง่จริงหรือแกล้งโง่กันแน่»
«ต่อไปเราจะมีข้าวกินอิ่มหรือไม่ ก็ต้องพึ่งเขาทั้งนั้น ตอนนี้ยังกล้าไปยั่วโมโหเขาอีกหรือ?»
«อะไรคือยั่วโมโห?»
«ข้าแค่ทนท่าทางที่เขาทิ้งศักดิ์ศรีไม่ได้»
«เอาละ ๆ จะไปสนใจเขาทำไม กินให้อิ่มสำคัญที่สุด»
เมื่อได้ยินคำว่า «กินให้อิ่ม» ลีโอดีโรก็เงียบไป เพราะความรู้สึกหิวโหยนั้นช่างทรมานเหลือเกิน
อี๋จั่วฟังแผนลับเสียงดังของอีกฝ่ายอย่างพูดไม่ออก แต่ในเมื่อลีโอดีโรเจ้าทึ่มเงียบลงแล้ว เขาก็ไม่คิดจะพูดอะไรต่อ
อย่างไรเสีย การตามฝูงนกหิมะกินซากไปหาอาหารก็สำคัญกว่าการซัดเจ้าหมอนี่สักยก
ขณะเดียวกันเขาก็อดคิดในใจไม่ได้ว่า
«ดูท่าน้องสาวของข้าจะฉลาดไม่ธรรมดา»
«ถึงจะเทียบพ่อค้าหัวใสพวกนั้นไม่ได้ แต่เจ้าตัวเล็กนี่เพิ่งอายุสี่ขวบเอง»
«อีกอย่าง นางดูเหมือนจะไม่แยแสศักดิ์ศรีที่มังกรยึดถือกันนัก เหมือนข้าเลย»
«หากไม่ด่วนตายไปเสียตั้งแต่ยังเด็ก อนาคตคงสร้างผลงานได้ไม่น้อย»
ในเวลานั้นเอง ฝูงนกหิมะกินซากที่อยู่ไม่ไกลก็เริ่มแตกตื่น ดูเหมือนพวกมันจะพบอะไรบางอย่าง
อี๋จั่วรีบกระพือปีก เร่งตามไปด้วยความเร็วเต็มที่
เมื่อมองจากที่สูง ทุ่งน้ำแข็งยังคงขาวโพลน มองดูราวกับไม่มีอะไรอยู่เลย
แต่หากมีดวงตาของมังกร ก็จะมองเห็นความผิดปกติเพียงเล็กน้อยได้อย่างชัดเจน ราวกับมีคราบสกปรกจาง ๆ แต้มอยู่บนพรมขนแกะสีขาวสะอาด
สิ่งนั้นคือฝูงกระต่ายหอยทาก เมื่อโตเต็มวัยจะมีขนาดใหญ่ได้ถึงห้าเมตร เคลื่อนไหวค่อนข้างช้า ลำตัวปกคลุมด้วยขนยาวสีเทาขาวที่ยับย่น ลากยาวไปกับพื้น มองจากไกล ๆ คล้ายไม้ถูพื้นเก่า ๆ ที่ใช้มานาน
พวกมันกินอาหารด้วยอวัยวะปากขนาดใหญ่ตรงท้อง ราวกับหุ่นยนต์ดูดฝุ่นที่ «กวาด» หิมะบนพื้นดินเยือกแข็งของทุ่งน้ำแข็งทั้งวันทั้งคืน เพียงเพื่อให้ได้สารอาหารเพียงพอต่อการดำรงชีวิต
ที่สำคัญที่สุดคือพวกมันยังเป็นเหยื่อชั้นดี ขนาดตัวใหญ่พอ ทั้งยังอยู่รวมกันเป็นฝูง จึงกินได้อิ่มมื้อและได้รับพลังงานมากมาย
ข้อมูลเกี่ยวกับกระต่ายหอยทากผุดขึ้นมาในสมองของอี๋จั่วโดยอัตโนมัติ