เมิ่งชิงอินจดชื่อ “กองกำลังปล้นบ้านปล้นเมือง” ไว้ในใจ
มีป้ายคำสั่งนี้อยู่ เธอก็ไม่ต้องกังวลว่าจะเจอคนปล้นสัมภาระคนอื่นอีก
แต่ว่า……
ต้องทำให้เจิ้งสือหุบปากเสียก่อน
คิดแล้ว เธอก็รีบเดินกลับไปที่รถบ้าน หาขวดสารละลายธาตุอาหารใบนั้น แล้วรองน้ำจากก๊อกใส่ลงไปเล็กน้อย
จากนั้นก็ถือขวดกลับไปหาเจิ้งสือ
เจิ้งสือมองขวดแก้วในมือเธอ แล้วยิ้มอย่างเขินอาย “คุณยังอุตส่าห์เอาน้ำมาให้ผมด้วย ที่จริงผมไม่กระหายน้ำหรอก……”
พูดยังไม่ทันจบ เมิ่งชิงอินก็แงะปากเขาออกแล้วกรอกน้ำเข้าไป
เจิ้งสือสำลัก ไอออกมาติด ๆ กัน
ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าจะค่อย ๆ หยุดไอ แววตาเปี่ยมไปด้วยความรัก “คุณยังป้อนผมด้วยตัวเองอีก ผมไม่กระหายน้ำจริง ๆ นะ……”
ความกระตือรือร้นของผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาตั้งตัวไม่ทัน
เมิ่งชิงอินรู้สึกขยะแขยงกับสายตาของเขา “คุณมองอะไรแบบนั้น?”
เธอหัวเราะเยาะ “เมื่อกี้ที่ฉันให้คุณดื่ม ไม่ใช่น้ำหรอกนะ”
เจิ้งสืออีชะงัก “แล้วมันคืออะไร?”
เมิ่งชิงอินตอบ “เป็นยาพิษไร้สีไร้กลิ่น ถ้าไม่มียาแก้ คุณจะลำไส้ทะลุท้องแตกจนตาย”
จู่ ๆ ดวงตาของเจิ้งสือก็เป็นประกาย “คุณฉลาดขนาดนี้เชียว แถมยังปรุงยาพิษเป็นด้วยเหรอ?”
ผู้หญิงที่เขาตกหลุมรัก ช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ!
เมิ่งชิงอินขมวดคิ้ว เธอรู้สึกจริง ๆ ว่าเจิ้งสือคนนี้สมองมีปัญหา
แต่สมองมีปัญหาก็ดี จะได้หลอกง่ายขึ้น
“ขอแค่คุณไม่เอาเรื่องวันนี้ไปบอกใคร อีกห้าวันฉันจะเอายาแก้มาให้ ไม่อย่างนั้นคุณก็รอพิษกำเริบจนตายได้เลย” เธอพูดด้วยสีหน้าเย็นชา