เอาชีวิตรอดบนทางหลวง: ฉันได้เปรียบจากการส่องแชท

ตอนที่ 47 ยาพิษ

6 นาที· 1.3K คำ

เมิ่งชิงอินจดชื่อ “กองกำลังปล้นบ้านปล้นเมือง” ไว้ในใจ

มีป้ายคำสั่งนี้อยู่ เธอก็ไม่ต้องกังวลว่าจะเจอคนปล้นสัมภาระคนอื่นอีก

แต่ว่า……

ต้องทำให้เจิ้งสือหุบปากเสียก่อน

คิดแล้ว เธอก็รีบเดินกลับไปที่รถบ้าน หาขวดสารละลายธาตุอาหารใบนั้น แล้วรองน้ำจากก๊อกใส่ลงไปเล็กน้อย

จากนั้นก็ถือขวดกลับไปหาเจิ้งสือ

เจิ้งสือมองขวดแก้วในมือเธอ แล้วยิ้มอย่างเขินอาย “คุณยังอุตส่าห์เอาน้ำมาให้ผมด้วย ที่จริงผมไม่กระหายน้ำหรอก……”

พูดยังไม่ทันจบ เมิ่งชิงอินก็แงะปากเขาออกแล้วกรอกน้ำเข้าไป

เจิ้งสือสำลัก ไอออกมาติด ๆ กัน

ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าจะค่อย ๆ หยุดไอ แววตาเปี่ยมไปด้วยความรัก “คุณยังป้อนผมด้วยตัวเองอีก ผมไม่กระหายน้ำจริง ๆ นะ……”

ความกระตือรือร้นของผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาตั้งตัวไม่ทัน

เมิ่งชิงอินรู้สึกขยะแขยงกับสายตาของเขา “คุณมองอะไรแบบนั้น?”

เธอหัวเราะเยาะ “เมื่อกี้ที่ฉันให้คุณดื่ม ไม่ใช่น้ำหรอกนะ”

เจิ้งสืออีชะงัก “แล้วมันคืออะไร?”

เมิ่งชิงอินตอบ “เป็นยาพิษไร้สีไร้กลิ่น ถ้าไม่มียาแก้ คุณจะลำไส้ทะลุท้องแตกจนตาย”

จู่ ๆ ดวงตาของเจิ้งสือก็เป็นประกาย “คุณฉลาดขนาดนี้เชียว แถมยังปรุงยาพิษเป็นด้วยเหรอ?”

ผู้หญิงที่เขาตกหลุมรัก ช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ!

เมิ่งชิงอินขมวดคิ้ว เธอรู้สึกจริง ๆ ว่าเจิ้งสือคนนี้สมองมีปัญหา

แต่สมองมีปัญหาก็ดี จะได้หลอกง่ายขึ้น

“ขอแค่คุณไม่เอาเรื่องวันนี้ไปบอกใคร อีกห้าวันฉันจะเอายาแก้มาให้ ไม่อย่างนั้นคุณก็รอพิษกำเริบจนตายได้เลย” เธอพูดด้วยสีหน้าเย็นชา

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป