เมิ่งชิงอินจ้องไก่ป่าตัวนั้น ไก่ก็จ้องเธอกลับ
คนกับไก่จ้องตากันไม่กระพริบ
ครู่หนึ่ง เมิ่งชิงอินเป็นฝ่ายหลบสายตาก่อน
ยิ่งดูยิ่งคุ้นตา
เธอกำลังค้นความทรงจำอย่างหนัก จู่ ๆ เสียงแจ้งเตือน "ติ๊งต่อง" ก็ขัดจังหวะความคิดของเธอ
เป็น[กลุ่มบริหารการเอาชีวิตรอดบนถนน]มีข้อความใหม่
ตอนนี้เธอติดเป็นนิสัยแล้ว ถ้ากลุ่มบริหารมีข้อความเมื่อไหร่ เธอจะกดเข้าไปดูทันที
แม้ส่วนใหญ่พวกเขาจะคุยเล่นกัน แต่เธอไม่อยากพลาดข่าวสารสำคัญใด ๆ ที่อาจมีประโยชน์
[ไก่ฟ้า: แย่แล้ว! ฉันโดนมนุษย์ปีศาจจับได้แล้ว!!!]
[หมาป่าขาว: ล้อเล่นหรือเปล่า? พวกเรามีเกราะพิเศษ มนุษย์จะมองเห็นเธอได้ยังไง? แล้วยังจับเธอได้อีก? มันเป็นไปได้ยังไง?]
[แบดเจอร์น้ำผึ้ง: เรื่องนี้ตลกไม่ออกเลยนะ]
[ไก่ฟ้า: จริง ๆ นะ! มนุษย์ปีศาจคนนี้ยังมัดฉันด้วย เธอมองฉันด้วยสายตาหิวโหย ฉันใกล้จะกลายเป็นไก่ย่างแล้ว! ช่วยด้วย!]
เมิ่งชิงอินที่แอบดูอยู่หน้าก็เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
ไก่ป่าตัวนี้มันสายตาแบบไหนกัน?
แล้วอีกอย่าง มันเป็น[ไก่ฟ้า]ในกลุ่มบริหารจริง ๆ ด้วยหรอเนี่ย?
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
สมองของเธอปั่นป่วนไปหมด แต่ก็ยังดูกลุ่มบริหารต่อไป
[ไก่ฟ้า: จริง ๆ ๆ พี่ใหญ่ทั้งหลายช่วยฉันด้วย ฉันไม่อยากเป็นไก่ย่าง!]
[หมาป่าขาว: รอเดี๋ยว ฉันจะไปดูให้ ถ้ามันมองเห็นฉันได้ ฉันจะรายงานขึ้นไปทันที ดูว่าต้องกำจัดเธอหรือไม่!]