หลี่โจวจำได้ว่าเธอเคยเห็นประโยคหนึ่งในอินเทอร์เน็ตว่า “เมื่อคุณพบแมลงสาบหนึ่งตัวในบ้าน อาจมีอีกนับพันตัวซ่อนอยู่แล้ว”
เมื่อเธอเห็นแมลงสาบตัวเล็ก ๆ นั้น ประโยคนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัวทันที
เธอรีบตรวจสอบสภาพภายในรถทันที ในรถนอกจากแมลงสาบตัวที่ถูกตายไปแล้ว ก็ไม่พบร่องรอยของแมลงสาบตัวอื่น
แต่หลี่โจวกลับไม่กล้าผ่อนคลายแม้แต่น้อย เมื่อเธอเปิดกล่องเสบียงที่เบาะหลัง ด้านในกล่องเต็มไปด้วยแมลงสาบแน่นขนัด มีหลายตัวถึงขนาดกระโดดขึ้นมาบนมือเธอ
เธอสะบัดมือทันที แทบอยากจะตัดมือทิ้งเลย
เธอเป็นคนสะอาดมาตลอด ทำไมในรถถึงมีแมลงสาบได้?
ไม่นานเธอก็คิดอะไรออก ต้องเป็นอาหารและน้ำที่เธอซื้อมานั่นเอง! แมลงสาบก็เพิ่งคลานออกมาจากกล่องนั้นพอดี!
ตอนนั้นเธอทั้งโมโหทั้งร้อนใจ ด้วยความหุนหันจึงไปถามในช่องแชตว่า “เมิ่งเมิ่ง”
ตอนนี้เรื่องกระจ่างแล้ว เป็นเพราะเธอเองที่อ่านหมายเหตุของ “เมิ่งเมิ่ง” ไม่ละเอียดเอง
จะโทษที่ “เมิ่งเมิ่ง” ขายของที่อาจมีแมลงสาบคลานผ่านได้หรือ?
แต่เธอก็รู้ว่า “เมิ่งเมิ่ง” อาจแค่อยากขายให้คนที่ต้องการเท่านั้น
จะโทษก็โทษตัวเอง ที่ถูกความถูกเสียบังตา
สำหรับ “เมิ่งเมิ่ง” แล้ว นี่ถือเป็นเคราะห์กรรมที่ไม่มีวี่แวว
คิดได้ดังนั้น หลี่โจวก็พิมพ์ข้อความขอโทษ “เมิ่งเมิ่ง” อีกครั้ง ยังไม่ทันพิมพ์จบ “เมิ่งเมิ่ง” ก็ส่งข้อความมาก่อนแล้ว