เมิ่งชิงอินพูดจบ ช่องแชตก็กลับมาวุ่นวายอีกครั้ง
เต้าหู้เหลือง:“ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า? พี่เมิ่งเมิ่งขายน้ำมันเบนซินเนี่ยนะ?”
ไข่ตุ๋นหมูสับ:“ทุกคนรีบไปซื้อสิ!”
ฉันคือเทพเซียมซี(ของแท้):“จักรยานของฉันขาดแค่กระจกไม่กี่ชิ้นก็อัปเกรดได้แล้ว แต่พี่ใหญ่กลับเริ่มขายน้ำมันเบนซิน เราทุกคนมีอนาคตที่สดใสกันทั้งนั้น”
คุณยายใต้แสงไฟ:“ว่าแต่ตอนนี้ก็มีแต่รถมอเตอร์ไซค์เท่านั้นที่ต้องใช้น้ำมันเบนซินใช่ไหม? ในเขตเรา คงยังไม่มีใครอัปเกรดรถเป็นรถยนต์ได้หรอกใช่ไหม?”
ชาติหนุ่มแข็งแกร่งชาติจึงเข้มแข็ง:“รถมอเตอร์ไซค์สำหรับฉันก็เป็นความฝันที่ไกลเกินเอื้อมแล้ว รถยนต์ฉันไม่กล้าแม้แต่จะคิด!”
เทพบุตรอินเทอร์เน็ต:“น้ำมันเบนซินหนึ่งหน่วยเอาพลาสติกตั้ง 100 หน่วย? ใครจะซื้อไหว? พี่เมิ่งเมิ่งไม่ไปปล้นเอาซะเลย!”
ซุนหนิง:“ใช่แล้ว ฉันเพิ่งจะพูดเมื่อกี้ น้ำมันเบนซินแพงเกินไป มีไม่กี่คนที่จะซื้อไหว”
ฉันคือคนซวย:“แต่ฉันว่าราคานี้ก็โอเคนะ น้ำมันเบนซินล้ำค่ากว่าของอัปเกรดตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ? แถมฉันซื้อไปหนึ่งหน่วย ได้ตั้ง 5 ลิตรเลยนะ เอาไว้ขี่มอเตอร์ไซค์ได้ตั้งสามวัน”
เวลาล่า:“ไม่ใช่ทุกคนจะโชคดีเหมือนนายหรอกนะ! สำหรับผู้เล่นธรรมดาๆ อย่างพวกเราที่โชคทั่วไป วัสดุอัปเกรด 100 หน่วยนี่เยอะจริงๆ!”
โอริโอ:“ใช่ๆ @พี่เมิ่งเมิ่ง ลดราคาหน่อยสิ ไม่งั้นใครจะซื้อไหวล่ะ”
หนึ่งสองสามไม้:“@พี่เมิ่งเมิ่ง ใช่ ลดลงหน่อยสิ วัสดุอัปเกรด 50 หน่วยไม่ได้เหรอ?”