[หัวหน้าทีมโจวซื่อเย่: @ทุกคน ประกาศด่วน พี่สี่เพิ่งออกคำสั่ง ให้พวกเราตามหาผู้หญิงที่ขับรถบ้านสีเขียว ถ้าพบเบาะแสหรือร่องรอยของเธอ ให้ขวางเธอไว้แล้วรายงานทันที!]
[จ้าวชางเซิ่ง: เกิดอะไรขึ้นอีกแล้ว? เมื่อวานยังให้พวกเราตามหาผู้หญิงที่ไม่มีข่าวสารอะไรเลยอยู่ไม่ใช่เหรอ? ทำไมตอนนี้กลายเป็นผู้หญิงที่ขับรถบ้านสีเขียวไปได้ล่ะ?]
[เฉินผิง: นายโง่หรือไง? ก็ต้องเป็นผู้หญิงคนเดียวกันอยู่แล้วสิ!]
[หยางเทียน: ผู้หญิงคนนี้มีที่มาที่ไปยังไงกันแน่?]
[หัวหน้าทีมโจวซื่อเย่: อย่าถามมาก ถ้ามีข่าวให้รีบรายงานฉันทันที!]
[อู๋ฟาน: รับทราบ!]
[หวังชิง: รับทราบ!]
ซุนเหลยรีบพิมพ์คำว่า “รับทราบ” ลงในกลุ่มตามคนอื่นไปด้วย
ครู่ต่อมา เขาก็นึกขึ้นได้ว่า ยอดฝีมือที่เพิ่งผ่านไปเมื่อกี้ ขับรถบ้านมาหรือเปล่า?
เพียงแต่รถของเธอไม่ใช่สีเขียว แค่มีพืชพันธุ์ปกคลุมอยู่ด้านนอกหนึ่งชั้น
อีกอย่าง ยอดฝีมือขนาดนั้นจะเป็นผู้หญิงที่พวกเขากำลังตามหาได้ยังไง?
แต่ว่า...
เพื่อความแน่ใจ เขายังคงบอกเรื่องนี้ให้โจวซื่อเย่รู้
[ซุนเหลย: หัวหน้าทีม ทางนี้มีเรื่องรายงานครับ]
ข้อความเพิ่งส่งออกไป โจวซื่อเย่ก็โทรผ่านเสียงมาทันที ซุนเหลยกดรับสาย
“เกิดอะไรขึ้น?” โจวซื่อเย่ถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน
ซุนเหลยตอบว่า “ผมเจอผู้หญิงคนหนึ่งขับรถบ้าน รถของเธอมีพืชพันธุ์ปกคลุมอยู่ มองแล้วก็เขียวจริง ๆ ไม่รู้ว่าใช่ผู้หญิงที่หัวหน้ากำลังตามหาหรือเปล่า... แต่ว่า ในมือเธอมีป้ายคำสั่งยอดฝีมือครับ”
เสียงของโจวซื่อเย่พลันสูงขึ้นหลายระดับ “อะไรนะ? ผู้หญิงคนนั้นมีป้ายคำสั่งยอดฝีมือ? เป็นไปไม่ได้! นายเห็นชัดหรือเปล่า?”