วันที่ 24 มิถุนายน
ยามเย็น บริเวณรอบเมืองไห่ เกาะหนานเต่า
“พี่ใหญ่”
“แย่แล้วพี่ใหญ่”
“มีคนตกน้ำครับ”
เสียงร้อนรนดังมาพร้อมฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าโซฟา
บนโซฟาสีดำมีคนคนหนึ่งนอนอยู่ ผ้าห่มผ้าฝ้ายเนื้อบางคลุมศีรษะเอาไว้ ขายาวเกินคนธรรมดาของเขายาวจนโซฟาสองที่นั่งแทบรองรับไม่ไหว ขาข้างหนึ่งงออยู่บนโซฟา ส่วนอีกข้างพาดลงบนพื้น
“ให้เผิงจื่อไป”
เสียงเย็นชาดังลอดผ้าห่มออกมา แฝงความไม่พอใจอยู่เล็กน้อย
ชายผมทองตรงหน้าโซฟากลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ก่อนจะตอบตะกุกตะกัก “เผิง...เผิงจื่อไป...ไปจีบสาวครับ”
ผ้าห่มบางถูกเปิดออก นัยน์ตาดำสนิทของเซี่ยเย่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่ไม่อาจละลายได้ “ใครอนุญาตให้เขาทิ้งงานไปเองในเวลางาน!”
ชายผมทองยังไม่ทันได้อ้าปากเพราะตกใจ เซี่ยเย่ก็หายลับไปจากสายตาเขาราวกับสายลม
ผ้าห่มที่ห้อยอยู่ริมโซฟาค่อย ๆ เลื่อนหล่นลงมา
เซี่ยเย่พุ่งไปถึงชายหาดด้วยความเร็วสูงสุด มองเห็นเงาคนหนึ่งลอยขึ้นลงอยู่บนผิวน้ำสีคราม ห่างจากชายฝั่งไปกว่าร้อยเมตร
ไม่มีร่องรอยการดิ้นรนแม้แต่น้อย
คลื่นยักษ์ซัดกระหน่ำราวกับวังวนสีดำที่กำลังจะกลืนเงาร่างนั้นลงไปทั้งตัว
เซี่ยเย่พุ่งลงทะเลด้วยร่างปราดเปรียว ยกขาสูงก้าวฝ่าน้ำ ดำน้ำหลบคลื่น ก่อนเร่งว่ายท่าฟรีสไตล์ ใช้เวลาเพียงสิบกว่าวินาทีก็ไปถึงตัวคนที่ตกน้ำ
ไม่นานเซี่ยเย่ก็ช่วยคนคนนั้นออกมาจากคลื่นยักษ์ เขาไม่มีเวลาพาเธอไปให้ไกลกว่านี้ จึงวางเธอลงบนชายหาดใกล้แนวน้ำทันที แล้วรีบทำความสะอาดสิ่งสกปรกในปากและจมูกของเธอ
คนหลายคนที่อยู่ข้าง ๆ ยืนนิ่งงัน
อาเย่กำลังผายปอดให้ผู้หญิงอยู่!
“แค่ก~”
หลังจากเซี่ยเย่ช่วยปฐมพยาบาล ในที่สุดหญิงสาวก็สำลักน้ำออกมา
“พี่เย่ เธอฟื้นแล้วครับ!” ใครคนหนึ่งตะโกนบอก
“แค่ก...แค่ก ๆ~”
กระเพาะปั่นป่วนราวกับกำลังจะระเบิด เสิ่นชิงเซี่ยทำได้เพียงไอออกมาอย่างหนัก
ร่างกายของเธอหนาวเหน็บ ความรู้สึกเหมือนกำลังจะตายเมื่อครู่ยังคงกระแทกใจอย่างรุนแรง
ร่างกายเพิ่งค่อย ๆ ดีขึ้นได้ไม่นาน เสียงเย็นกร้าวก็กระแทกลงมาจากด้านบน “อยากตายก็ไสหัวไปให้ไกล ๆ”
เสิ่นชิงเซี่ยหยุดไอ แล้วช้อนขนตายาวที่เปียกน้ำจนจับตัวเป็นแพขึ้นมองคนพูด
ผมของชายหนุ่มเปียกโชกทั้งศีรษะ ปอยผมย้อมสีเขียวอมฟ้า ดวงตาสีดำคู่นั้นเย็นเยียบราวกับถูกฉาบด้วยน้ำค้างแข็ง
เสิ่นชิงเซี่ยขมวดคิ้วเรียวงามเล็กน้อย
เขามีสิทธิ์อะไรมาขึ้นเสียงใส่เธอ?
อารมณ์ของเธอก็ไม่ดีอยู่แล้ว แถมยังเกือบหลุดเข้าไปในประตูผี เธอไม่คิดจะทนรับสีหน้าเย็นชาจากคนแปลกหน้า
ต่อให้เขาหน้าตาดีก็เถอะ
เธอจึงสวนกลับไปว่า “ฉันอยากตายแล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ”
ตอนขาเป็นตะคริว ภาพแผ่นหลังของพ่อแม่ที่ทอดทิ้งเธออย่างไร้เยื่อใยยังติดอยู่ในหัว เสิ่นชิงเซี่ยไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อจริง ๆ
บรรยากาศเงียบงันไปชั่วขณะ จนกระทั่ง—
ผู้หญิงคนหนึ่งรีบพุ่งเข้ามาหาเสิ่นชิงเซี่ย คว้ามือเธอไว้พร้อมน้ำตาคลอเบ้า “หนู ขอบคุณนะ ขอบคุณจริง ๆ ขอบคุณมาก”
หญิงคนนั้นมีน้ำตาเอ่อคลอ ดวงหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกดีใจราวกับได้สิ่งล้ำค่ากลับคืนมา หัวใจของเสิ่นชิงเซี่ยพลันถูกทิ่มแทง
ถ้าเมื่อครู่เธอตายในทะเล จะมีใครร้องไห้ให้เธอบ้างไหม?
ไม่มีหรอก
ไม่มีใครสนใจเธอ
เซี่ยเย่สังเกตเห็นความผิดปกติ จึงหันไปถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
“อาเย่ สาวสวยคนนี้ลงไปช่วยคน เธอช่วยเด็กที่ตกน้ำขึ้นมาได้ พวกเราคว้าตัวเด็กไว้ทัน แต่ยังไม่ทันได้ช่วยเธอ คลื่นลูกหนึ่งก็ซัดเธอกลับลงทะเลไป” โจวฉีชวนพูดจบก็ยื่นผ้าเช็ดตัวให้เสิ่นชิงเซี่ย “สาวสวย คลุมไว้ก่อนนะ”
เซี่ยเย่มองไปด้านข้าง เห็นเด็กอายุราวหกหรือเจ็ดขวบยืนตัวสั่นเปียกโชกไปทั้งตัว
“...”
ในฐานะเพื่อนสนิท โจวฉีชวนรู้จักนิสัยเซี่ยเย่ดี จึงขอโทษแทนเขา “ขอโทษนะสาวสวย อาเย่ยังไม่รู้เรื่องให้ชัดเจน ร่างกายเป็นยังไงบ้าง ไม่สบายตรงไหนก็บอกได้เลย พวกเราจะรับผิดชอบเอง”
เสิ่นชิงเซี่ยมีสีหน้าเรียบเฉย เพียงส่ายหน้าเบา ๆ
ถึงขั้นผายปอดให้กันแล้ว จะไม่เป็นอะไรได้ยังไง โจวฉีชวนจึงพูดต่อ “ไม่ต้องเกรงใจนะ...”
คำพูดที่เหลือของโจวฉีชวนหยุดชะงักเมื่อเห็นเซี่ยเย่อุ้มเธอขึ้นมา เจ้าตัวเองก็ตกตะลึงไปด้วย
ร่างกายลอยขึ้นจากพื้นในพริบตา ลมหายใจของเสิ่นชิงเซี่ยอบอวลด้วยกลิ่นน้ำทะเลเจือกลิ่นสะระแหน่ ความรู้สึกหม่นหมองในใจพลันถูกกดทับลงอย่างไร้สาเหตุ
เธออดมองชายแปลกหน้าที่เพิ่งได้ใกล้ชิดกันเป็นครั้งแรกไม่ได้
เขามีใบหน้าหล่อเหลา คิ้วเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางได้รูปงดงาม พอเปียกชื้นก็ยิ่งเผยความเย็นชาออกมา ดวงตาคมกริบและหยิ่งทระนง
ผู้ชายคนนี้อารมณ์ไม่ดีเลย
นี่คือความรู้สึกที่สองของเสิ่นชิงเซี่ยเมื่อมีต่อเซี่ยเย่
ทั้งคู่เปียกโชกไปหมด ทว่าบริเวณที่แนบชิดกันกลับร้อนขึ้นเรื่อย ๆ จากแรงเสียดสี
เสิ่นชิงเซี่ยเบนสายตาไปทางอื่น แล้วเห็นชายหนุ่มอุ้มเธอเข้าไปในร้านไจ้เย่
ไจ้เย่เป็นบาร์เล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
เสิ่นชิงเซี่ยเพิ่งมาถึงเกาะนี้เมื่อช่วงเย็น เธอเช็กอินเข้าที่พักเรียบร้อยแล้วจึงออกมาเดินเล่น ตั้งใจหาร้านอาหารสักแห่ง แต่กลับเจอบาร์ก่อนจึงเดินเข้าไป
ได้ยินมาว่าดื่มเหล้าแล้วช่วยคลายทุกข์ได้ เสิ่นชิงเซี่ยเลยอยากลองดูว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า
แต่ยังไม่ทันได้ลองดื่ม ก็เจอเด็กตกน้ำเสียก่อน
เสิ่นชิงเซี่ยถูกวางลงบนโซฟา ไม่นานหมอจากห้องพยาบาลบนเกาะก็เข้ามาตรวจให้
โชคดีที่เซี่ยเย่ช่วยเธอไว้ทัน แถมยังปฐมพยาบาลให้ อาการของเสิ่นชิงเซี่ยจึงไม่ร้ายแรง
“ดีจังที่ไม่เป็นอะไร” ในที่สุดโจวฉีชวนก็คลายใจลงได้ทั้งหมด
“อาเย่ แล้วต่อจากนี้จะทำยังไง?” โจวฉีชวนหันไปมองเซี่ยเย่ที่เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่แล้ว
มือที่กำลังเช็ดผมของเซี่ยเย่ชะงัก เขาหันไปมองเสิ่นชิงเซี่ยซึ่งนั่งห่อตัวด้วยผ้าเช็ดตัวอยู่บนโซฟา
หญิงสาวผิวขาวมาก หน้าผากเกลี้ยงเกลาได้รูป ดวงตากลมโต ขนตางอนยาว จมูกเล็กและโด่ง ริมฝีปากงดงาม แม้สีจะซีดไปบ้างแต่ก็ไม่ได้ลดทอนความสวยของเธอ
กิ๊บติดผมประดับเพชรบนศีรษะกำลังจะร่วงลงมา แค่มองก็รู้ว่าเธอเป็นคุณหนูตัวน้อยที่ครอบครัวตามใจ
เซี่ยเย่โยนผ้าเช็ดตัวทิ้งแล้วเดินไปหาเสิ่นชิงเซี่ย “พักอยู่ที่ไหน?”
เสิ่นชิงเซี่ยได้ยินแล้วก้มมองช่วงเอว ก่อนจะชะงักไป
กระเป๋าสะพายของเธอหายไปแล้ว ข้างในมีทั้งคีย์การ์ดห้องพักและบัตรประชาชน
เซี่ยเย่อ่านท่าทางเล็ก ๆ ของเธอออก “บัตรหายเหรอ?”
เสิ่นชิงเซี่ยพยักหน้า “อืม เหมือนจะตกทะเลไปแล้ว”
“งั้นก็ลำบากแล้ว ตอนนี้น้ำขึ้นแรง ไปหาก็ไม่ได้” โจวฉีชวนพูด
ไม่ใช่แค่เรื่องน้ำขึ้นเท่านั้น การงมหาของในทะเลก็เหมือนงมเข็มในมหาสมุทรอยู่แล้ว
ขณะนั้นมีเสียงดังมาจากด้านนอก “พี่ใหญ่ครับ โทรศัพท์กับรองเท้าคู่นี้น่าจะเป็นของสาวสวยที่ช่วยคนไว้ครับ”
เสิ่นชิงเซี่ยมองไปยังมือของชายผมทอง เห็นว่าเป็นโทรศัพท์กับรองเท้าแตะของเธอจริง ๆ
ก่อนลงไปช่วยคน เธอมีเวลาแค่โยนโทรศัพท์ในมือกับรองเท้าแตะที่สวมอยู่ไว้บนฝั่ง
“ไม่มีอย่างอื่นแล้วเหรอตงจื่อ?” โจวฉีชวนถาม
อาตงส่ายหน้า “ไม่มีแล้วครับพี่ชวน มีแค่นี้”
โจวฉีชวนพยักหน้า ส่งสัญญาณให้อาตงเอาของไปให้เสิ่นชิงเซี่ย
เซี่ยเย่มองรองเท้าแตะหลุยส์วิตตองราคากว่า 7,000 หยวนกับโทรศัพท์ที่ราคาหลักหมื่น ก่อนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สายตาเลื่อนไปยังสร้อยข้อมือทองคำประดับเพชรของคาร์เทียร์บนข้อมือเรียวบางของหญิงสาว ซึ่งมีราคาหลายแสนหยวน แล้วมองสร้อยคอผีเสื้อแวนคลีฟแอนด์อาร์เปลส์ที่ประดับอยู่บนลำคอขาวผ่อง
จุ๊ ๆ
เป็นคุณหนูตัวน้อยจริง ๆ ของที่ใส่ตั้งแต่หัวจรดเท้ารวมกันเกือบล้านหยวนแล้ว
เสิ่นชิงเซี่ยโทรหาแผนกต้อนรับของโรงแรม อธิบายสถานการณ์แล้วถามว่าสามารถออกคีย์การ์ดใหม่ได้ไหม ทางโรงแรมแจ้งว่าต้องใช้บัตรประชาชนจึงจะออกให้ใหม่ได้
หลังวางสาย เสิ่นชิงเซี่ยถามว่า “บนเกาะนี้มีที่พักที่ไม่ต้องใช้บัตรประชาชนไหม?”
โจวฉีชวนส่ายหน้า “โรงแรมบนเกาะนี้เข้มงวดมาก ต้องใช้บัตรประชาชนเปิดห้องทุกแห่ง”
เสิ่นชิงเซี่ยขมวดคิ้ว
ทำไมเธอถึงซวยขนาดนี้นะ?
เพิ่งถูกพ่อแม่แท้ ๆ ทอดทิ้ง ตั้งใจมาพักใจ ตอนนี้กลับไม่มีแม้แต่ที่พักแล้ว
เมื่อเห็นดวงตาคู่นั้นหม่นหมองลงเรื่อย ๆ เซี่ยเย่ก็ขมวดคิ้วลงเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “ไปกันเถอะ”
เสิ่นชิงเซี่ยเงยหน้ามองเซี่ยเย่
เขาจะไล่เธอไปแบบนี้เลยเหรอ?
ตอนนี้เธอยังไม่มีที่ไปเลย...
เสิ่นชิงเซี่ยเปลี่ยนเป็นทำท่าอ่อนแรงในทันที “ฉันยังไม่ค่อยสบาย ตอนนี้เดินไม่ไหว ฉันขออยู่ต่ออีกหน่อยได้ไหม...อ๊ะ~”
ยังพูดไม่ทันจบ เสิ่นชิงเซี่ยก็ถูกเซี่ยเย่อุ้มขึ้นมาอีกครั้ง
โจวฉีชวนเข้าใจว่าเซี่ยเย่จะอุ้มเธอไปโยนทิ้ง จึงเอ่ยห้าม “พี่เย่ ไม่ถึงกับต้องทำแบบนั้นมั้ง สาวสวยคนนี้ก็ช่วยพวกเราไว้เหมือนกัน”