หญิงสาวแต่งหน้าเข้มแบบสโมกกี้อาย สวมชุดเซ็กซี่เดินมาหยุดตรงหน้าเซี่ยเย่
เธอหันมามองเสิ่นชิงเซี่ย ก่อนถามเซี่ยเย่ “อาเย่ เธอเป็นใครเหรอ?”
“อยากรู้ก็ไปถามเอง”
เซี่ยเย่ตอบเสียงเรียบ ก่อนเดินออกจากเคาน์เตอร์ต้อนรับไปนั่งบนโซฟาข้าง ๆ จุดบุหรี่แล้วก้มหน้าเล่นโทรศัพท์
คราบน้ำบนโซฟาถูกเช็ดจนแห้งแล้ว
“กวนกวน นี่เซี่ยเซี่ย ผู้มีพระคุณคนสำคัญของไจ้เย่”
“เซี่ยเซี่ย นี่กวนอวี่ซิน นักร้องประจำของไจ้เย่”
โจวฉีชวนแนะนำทั้งสองคนให้รู้จักกัน
กวนอวี่ซินเป็นนักร้องประจำของไจ้เย่ มีชื่อเสียงอยู่บ้างบนเกาะหนานเต่า
ในเมื่อโจวฉีชวนแนะนำเธอแล้ว เสิ่นชิงเซี่ยจึงได้แต่เอ่ยปาก “สวัสดี ฉันชื่อเสิ่นชิงเซี่ย”
กวนอวี่ซินหรี่ตามองเสิ่นชิงเซี่ยตั้งแต่หัวจรดเท้า โดยไม่สนใจคำทักทายของเธอ
เพิ่งแต่งตัวทำผมเสร็จ เธอก็ได้ยินคนพูดว่าเซี่ยเย่อุ้มผู้หญิงคนหนึ่งกลับมา จึงรีบตรงมาทันที
เธอทุ่มเทเอาใจเซี่ยเย่มาครึ่งปี แต่ก็ยังทำให้เขาใจอ่อนไม่ได้ จะปล่อยให้ผู้หญิงคนอื่นเข้าใกล้เขาได้ยังไง?
เด็กสาวตรงหน้าสวยก็จริง แต่เรียบร้อยเกินไป ไม่น่าใช่สเปกที่เซี่ยเย่ชอบ
แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องระวังไว้ก่อน ยังไงผู้หญิงที่แสร้งทำเป็นใสซื่อเพื่อยั่วยวนเซี่ยเย่ก็มีถมไป
“สวัสดีจ้ะ น้องสาว”
โจวฉีชวนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ดูท่าทางกวนกวนแล้ว แผนที่เขาคิดไว้คงใช้ไม่ได้เสียแล้ว
“อาเย่” กวนอวี่ซินหันไปเดินหาเซี่ยเย่ “ทำไมถึงปล่อยให้น้องสาวที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะเข้ามาล่ะ ระวังโดนแจ้งความนะ”
เธอทิ้งตัวนั่งลงข้างเซี่ยเย่ แล้วหยิบบุหรี่ออกจากปากเขา “ขอดูดสักคำ ให้ชุ่มคอหน่อย”
กวนอวี่ซินสูบบุหรี่หนึ่งคำ ก่อนยื่นคืนให้เซี่ยเย่ แต่เขาหลบ
“สกปรก”
น้ำเสียงเซี่ยเย่เย็นชา ไม่ไว้หน้ากวนอวี่ซินแม้แต่น้อย
สีหน้ากวนอวี่ซินกระอักกระอ่วนขึ้นมา
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอแย่งบุหรี่จากปากเซี่ยเย่ ไม่คิดเลยว่าเขาจะไม่ไว้หน้าเธอต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้
“ถ้าไม่สูบแล้ว งั้นฉันสูบให้หมดเอง” กวนอวี่ซินหาทางลงให้ตัวเอง ก่อนคาบบุหรี่กลับเข้าปาก
วินาทีต่อมา ควันก็ลอยออกจากมุมปากเธอ
นิ้วที่กำลังเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ของเซี่ยเย่หยุดชะงัก เขาเลิกเปลือกตาขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบ “กวนอวี่ซิน เรื่องที่ฉันพูดไปแล้ว ไม่อยากพูดซ้ำอีก”
สีหน้ากวนอวี่ซินยิ่งดูไม่ได้
ตอนนั้นเอง มีคนตะโกนเรียก “พี่ ถึงคิวขึ้นเวทีแล้ว”
“มาแล้ว”
กวนอวี่ซินกดบุหรี่ให้ดับแล้วเดินจากไป
เสิ่นชิงเซี่ยกำลังดูอย่างเพลิดเพลิน จู่ ๆ ก็สบเข้ากับดวงตาเย็นเยียบคู่หนึ่ง
……
ตรงกลางพื้นที่นั่งด้านนอกของบาร์มีเวทีเล็ก ๆ ตั้งอยู่ ตอนนี้เสิ่นชิงเซี่ยนั่งอยู่ในที่ที่โจวฉีชวนจัดไว้ให้ จึงเห็นหญิงสาวที่มีใจให้เซี่ยเย่กำลังร้องเพลงอยู่บนเวที
เธอร้องเพลงได้ไพเราะมาก ผู้ฟังด้านล่างต่างพอใจกันถ้วนหน้า
“คนสวย เครื่องดื่มของคุณครับ” มีคนยกเครื่องดื่มที่เสิ่นชิงเซี่ยสั่งมาวางให้
“ขอบคุณค่ะ”
เสิ่นชิงเซี่ยยกแก้วขึ้นมาดมก่อน แล้วจึงแตะริมฝีปากจิบเบา ๆ
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอดื่มเหล้า รสชาติกลับเหนือความคาดหมายของเธอ
ไม่นาน ความรู้สึกหม่นหมองก็ถูกฤทธิ์แอลกอฮอล์กลืนกินเข้ามา
วันนี้เป็นวันที่ 24 มิถุนายน วันถัดจากวันที่ผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยประกาศ วันเกิดของเธอคือวันที่ 9 ไม่มีพิธีบรรลุนิติภาวะ ไม่มีดอกไม้หรือสุรา มีเพียงการถูกทอดทิ้ง
เสิ่นชิงเซี่ยนั่งอยู่ต่ออีกพักหนึ่ง
เสียงดีเจดังจนเธอรู้สึกไม่สบาย เสิ่นชิงเซี่ยจึงหยิบโทรศัพท์แล้วเดินออกไป
เธอไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน ได้แต่เดินไปเรื่อยเปื่อย
ทันใดนั้น เสียงเนื้อกระทบกันก็ดังเข้าหู
เสิ่นชิงเซี่ยชะงักฝีเท้า ตั้งใจฟังให้ดี
แม้เธอไม่เคยมาบาร์ แต่ก็รู้ว่าสถานการณ์แบบนี้คงเกิดขึ้นเป็นประจำ
เธอควรเดินจากไป แต่ไม่รู้เพราะอะไรถึงถูกดึงดูดให้เดินไปทางต้นเสียง
ในมุมที่แสงสลัว ชายคนหนึ่งยืนหันหลังให้เธอ กำลังชกอีกคนไม่หยุด
ข้าง ๆ ยังมีคนยืนอยู่อีกคน
เสิ่นชิงเซี่ยเพ่งมองอย่างตั้งใจ ถึงได้จำได้ว่าคนที่กำลังชกคือเซี่ยเย่ ส่วนคนที่ยืนข้าง ๆ คือโจวฉีชวน
ส่วนคนที่ถูกชกเป็นใคร เธอยังไม่รู้
เขาชกกันดุเดือดขนาดนี้ เธอเห็นเข้าแล้วจะโดนฆ่าปิดปากไหมนะ?
ไม่คิดเลยว่าผู้ชายคนนั้นจะประสาทสัมผัสไวขนาดนี้ ทั้งที่เธออยู่ด้านหลัง เขาก็ยังรู้ตัว
เสิ่นชิงเซี่ยเห็นความโหดเหี้ยมและแววกระหายเลือดในดวงตาคู่นั้น
“ลูกพี่ ผมผิดไปแล้ว” คนที่ถูกซ้อมฉวยโอกาสช่วงหนึ่งร้องขอความเมตตาได้เสียที “ลูกพี่ ผมไม่ควรละเลยหน้าที่เฝ้าด้านหน้า ผมผิดไปแล้ว ขอร้องล่ะ ให้โอกาสผมอีกสักครั้งเถอะครับ”
เซี่ยเย่หันกลับไป สีหน้าเย็นชา ไม่พูดสักคำก็เหวี่ยงหมัดออกไปอีกครั้ง
เสียงหมัดกระแทกเนื้อดังเข้าหูเสิ่นชิงเซี่ย หัวใจเธอสั่นระรัว
ทั้งที่ควรจะเดินจากไป แต่เสิ่นชิงเซี่ยกลับขยับเท้าไม่ออก
สามนาทีต่อมา ในที่สุดโจวฉีชวนก็เอ่ยปาก “อาเย่ พอได้แล้ว”
เซี่ยเย่หยุดมือ
เสิ่นชิงเซี่ยมองคนที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดจนดูไม่ออกว่าเป็นใคร หน้าบวมปูดจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้
“ฉันพาคนไปก่อนนะ”
โจวฉีชวนกระชากคนบนพื้นขึ้นมา ลากไปทางช่องเปิดเล็ก ๆ เขาไม่ได้สังเกตเห็นเสิ่นชิงเซี่ย
เซี่ยเย่มองหญิงสาวที่ยืนนิ่งไม่ไหวติง ดวงตาดำวูบไหวเล็กน้อย
ถ้าเป็นคนอื่นคงตกใจจนกรีดร้องไปแล้ว
แต่เธอกลับยืนนิ่งอยู่ตรงนี้ มองเขาจัดการคนได้หน้าตาเฉย
“เจ้าหญิงน้อย ใจกล้าไม่เบาเลยนะครับ” เซี่ยเย่ยกมุมปากเอ่ย ก่อนค่อย ๆ เดินเข้าหาเสิ่นชิงเซี่ย
แววประหลาดใจฉายอยู่ในดวงตาของเสิ่นชิงเซี่ย แต่ไม่นานก็แปรเปลี่ยนเป็นความกลัวเมื่อชายคนนั้นเข้ามาใกล้
เป็นความรู้สึกหวาดหวั่นจนใจสั่น
ต่อให้ตอนนี้เธอไม่กลัวความเป็นความตายแล้ว ปฏิกิริยาตามธรรมชาติของร่างกายก็ยังแสดงออกมาอย่างชัดเจน
“เห็นหมดแล้วใช่ไหม” เซี่ยเย่หยุดยืนตรงหน้าเสิ่นชิงเซี่ย
เสิ่นชิงเซี่ยพยักหน้าเบา ๆ แล้วถามอย่างจริงจัง “ทำไมคุณถึงต่อยเขา?”
ต่อยแรงขนาดนั้น เหมือนอยากเอาชีวิตเขาเลย
มือที่กำลังนวดข้อมือของเซี่ยเย่ชะงัก เขามองเสิ่นชิงเซี่ยด้วยแววตาคมกริบ “คุณมายุ่งอะไรด้วย?”
เขาสูงมาก ทั้งตัวยังแผ่กลิ่นอายดุดัน ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้กันจนเสิ่นชิงเซี่ยได้กลิ่นคาวเลือด รวมถึงกลิ่นมิ้นต์เย็นสดชื่นจากตัวเขา
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอคงกลัวแน่
เสิ่นชิงเซี่ยยังไม่ทันพูดอะไร เซี่ยเย่ก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง “เจ้าหญิงน้อย รู้อะไรมากเกินไปจะเกิดเรื่องเอาได้นะ”
พูดจบ เขาก็เดินอ้อมเธอจากไป
ไม่ได้ตอบคำถามของเธอเลย
“แชะ~”
เสียงไฟแช็กดังขึ้นจากด้านหลังเสิ่นชิงเซี่ย
เซี่ยเย่จุดบุหรี่ กลิ่นอายดุดันบนตัวค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นคมเย็นราวประกายคมมีด
“อย่าเดินไปไหนมั่วซั่ว”
น้ำเสียงที่ฟังไม่ออกว่าเป็นคำเตือนหรือคำสั่งดังขึ้นตรงปากทาง
เสิ่นชิงเซี่ยกลับไปยังที่นั่ง กวนอวี่ซินยังร้องเพลงอยู่บนเวที คราวนี้เธอเพิ่มท่าเต้นเซ็กซี่เข้ามาด้วย บรรยากาศจึงยิ่งคึกคักขึ้น
ตั้งแต่เด็ก เสิ่นชิงเซี่ยถูกพ่อแม่ควบคุมเข้มงวด แม้จะเป็นคุณหนูไฮโซ แต่ก่อนบรรลุนิติภาวะก็ห้ามไปสถานที่อย่างบาร์เด็ดขาด
ตอนนี้เธอจึงดูสงบเงียบจนแปลกแยกจากคนอื่น
เธอลองทำตามคนอื่น โบกแขนไปมาและขยับร่างกาย แต่กลับพบว่าเมื่อไม่ได้รู้สึกสนุกจากใจ ก็ทำตัวเหมือนหุ่นเชิดเท่านั้น
ก่อนออกไป เธอไม่ได้แตะเครื่องดื่มบนโต๊ะอีก และก็ไม่ได้คิดจะสั่งแก้วใหม่
เพิ่งสามทุ่ม โทรศัพท์เงียบกริบ ไม่มีข้อความสักข้อความ
เสิ่นชิงเซี่ยค้นหาที่ตั้งสถานีตำรวจบนเกาะผ่านโทรศัพท์ เตรียมไว้ว่าเธอหาเอกสารประจำตัวไม่เจอ พรุ่งนี้จะได้ไปทำบัตรประชาชนใหม่ก่อน
โทรศัพท์ไม่ได้ชาร์จมาทั้งวัน แบตเตอรี่จึงเหลือไม่มาก เสิ่นชิงเซี่ยไม่ได้เล่นต่อ
เธอฟุบหน้าลงบนโต๊ะ หลับตาลง
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร เสียงในร้านก็ดังขึ้นกว่าเดิม เสียงกรีดร้องของผู้หญิงข้างกายเสิ่นชิงเซี่ยดังจนแทบทะลุแก้วหู
คลั่งไคล้ไม่ต่างจากแฟนคลับที่ได้เจอไอดอลของตัวเอง
ฟังจากที่พิธีกรประกาศ เหมือนจะเปลี่ยนคนขึ้นมาแสดงแล้ว
เสิ่นชิงเซี่ยเงยหน้ามองเวทีด้วยความสงสัย
ตรงกลางเวทีมีชุดกลองชุดเก่าตั้งอยู่ เซี่ยเย่ในแจ็กเก็ตหนังสีดำนั่งอยู่ตรงนั้น