10 พฤศจิกายน
หกโมงครึ่งในตอนเช้า หอพักนักศึกษาหญิงชั้นปีหนึ่งแห่งหนึ่งของมหาวิทยาลัยตี้ตู
“เซี่ยเซี่ย วันจันทร์แท้ ๆ ทำไมเธอตื่นเช้าขนาดนี้ได้ล่ะ?” รูมเมตที่นอนเตียงชั้นบนข้าง ๆ ถามเสียงงัวเงีย
เสิ่นชิงเซี่ยมองไปยังเตียงของรูมเมตอีกสองคน เห็นว่าพวกเธอมีท่าทีเหมือนจะตื่นแล้ว จึงเอ่ยขอโทษ “ขอโทษนะ ฉันทำพวกเธอตื่นหรือเปล่า”
พูดจบเสิ่นชิงเซี่ยก็รีบรวบหนังสือเรียนสำหรับวิชาช่วงเช้า เตรียมออกจากหอพัก
“นักศึกษาเสิ่น อุตส่าห์สอบเข้ามาได้แล้ว ยังจะขยันแข่งกับคนอื่นขนาดนี้อีกเหรอ?” อีกคนเอ่ยขึ้น
เธอคนนั้นงัวเงียลุกขึ้นนั่ง ร่างเอนยวบ ผมยาวยุ่งเหยิงบดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง
“หว่านหว่าน พวกเราต้องพยายามแทบตายกว่าจะสอบเข้ามาได้ แต่เซี่ยเซี่ยเป็นถึงที่หนึ่งของเมืองไห่นี่นา” หญิงสาวคนแรกพูด
ได้ยินดังนั้นจีซูหว่านก็ใช้สองมือเสยผมไปด้านข้าง ก่อนพูดกับเสิ่นชิงเซี่ยอย่างสะเทือนใจเล็กน้อย “เธอทำแบบนี้แล้วฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนไร้ประโยชน์เลย”
เสิ่นชิงเซี่ยไม่ได้ออกไปทันที แต่หันไปมองจีซูหว่านแล้วอมยิ้ม “ใครกล้าว่าคุณหนูจีของเราไร้ประโยชน์กันล่ะ”
จีซูหว่านเป็นคุณหนูใหญ่แห่งเครือบริษัทตระกูลจี หนึ่งในสิบองค์กรชั้นนำของเมืองตี้ตู ตั้งแต่เด็กก็ได้รับการอบรมเลี้ยงดูอย่างดี ทั้งพิณ หมากล้อม อักษร และภาพวาด ล้วนแตกฉาน จะเป็นคนไร้ประโยชน์ได้อย่างไร
“เซี่ยเป่า วันนี้อย่าเพิ่งออกไปเช้านักเลยนะ” จีซูหว่านปีนลงจากเตียงชั้นบนแล้วนั่งขัดสมาธิบนเก้าอี้ “หอเรามีเรื่องใหญ่จะคุยกัน”
เสิ่นชิงเซี่ยวางหนังสือลง แล้วรินน้ำอุ่นให้จีซูหว่านแก้วหนึ่ง “เรื่องอะไรเหรอ?”
“ขอบใจนะ เซี่ยคนสวย”
จีซูหว่านดื่มน้ำอุ่นไปพลาง รูมเมตอีกสองคนก็ลงจากเตียงมาพอดี
พวกเธอไม่รู้ว่าจีซูหว่านมีเรื่องใหญ่อะไรจะพูด สายตาจึงจับจ้องไปที่เธอ รอให้เปิดปาก
ดื่มน้ำหมดแล้ว จีซูหว่านก็มองทุกคน “ดูท่าทางพวกเธอแล้ว พรุ่งนี้วันอะไร ลืมกันหมดแล้วใช่ไหม?”
พรุ่งนี้เหรอ?
วันนี้วันที่ 10 พฤศจิกายน พรุ่งนี้ก็วันที่ 11
“วันคนโสด”
“บิงโก!” จีซูหว่านดีดนิ้วใส่หลินเวย “เวยเวยตอบถูก พรุ่งนี้เป็นวันคนโสดที่มีปีละครั้งไงล่ะ”
“เวยเวยมีแฟนหรือยัง?”
เวยเวยส่ายหน้า “ยังไม่มี”
“แล้วจือจือล่ะ?” จีซูหว่านถามรูมเมตอีกคน
จือจือก็ส่ายหน้าเช่นกัน “พ่อแม่บอกว่าฉันยังเด็ก อย่าเพิ่งมีแฟน”
จีซูหว่านได้ยินความคิดหัวโบราณแล้วแทบตาถลน เธอตบมือดังฉาด “แบบนี้ก็แย่แล้วสิ หอเราขึ้นคานกันยกห้องเลย!”
แม้จะเรียนด้วยกันมาไม่ถึงสามเดือน แต่ในหอพัก จีซูหว่านกับเสิ่นชิงเซี่ยสนิทกันที่สุด เธอรู้ว่าเสิ่นชิงเซี่ยยังโสด จึงไม่ได้ถาม
“ดูหอเราสิ แต่ละคนสวยกันทั้งนั้น” สายตาของจีซูหว่านหยุดอยู่ที่เสิ่นชิงเซี่ย “เซี่ยเซี่ยยังเป็นดาวคณะของเราด้วย”
“ทั้งหุ่น ทั้งหน้าตา สวยขนาดนี้ ยังต้องฉลองวันคนโสดอีก ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย” จีซูหว่านตบโต๊ะ “เพราะงั้นฉันตัดสินใจแล้วว่า...”
ทั้งสามคนตั้งใจฟังจีซูหว่านพร้อมกัน ตัดสินใจเรื่องอะไร?
เมื่อเห็นว่าทำให้พวกเธออยากรู้ได้เต็มที่แล้ว จีซูหว่านก็เผยความคิดของตัวเอง “คืนนี้พวกเราจะเลิกโสดพร้อมกัน”
ทั้งสามคนตกตะลึง
จีซูหว่านพูดต่อ “คืออย่างนี้ คืนนี้กลุ่มเพื่อนฉันมีนัดสังสรรค์ นอกจากผู้หญิงแล้ว คนอื่น ๆ ก็เป็นผู้ชายคุณภาพดีวัยไล่เลี่ยกับพวกเรา งานนี้จัดขึ้นเพื่อให้คนโสดได้เจอคู่เลยนะ”
พูดจบจีซูหว่านก็เล่ารายละเอียดงานคืนนี้ให้ฟัง
เวยเวยถือโทรศัพท์ของจีซูหว่านไว้ ทั้งหวั่นไหวทั้งประหม่า “พวกเราไปงานของพวกเธอจะดีเหรอ?”
ในห้องพักมีนักศึกษาสี่คน มีเพียงจีซูหว่านที่เป็นคนเมืองตี้ตู และมีเพียงเธอที่มีชาติตระกูลดีที่สุด
“จะไม่ดียังไงล่ะ พวกเธอสวยกันทุกคน คนพวกนั้นต่างหากที่ต้องดีใจจนรอไม่ไหว” จีซูหว่านไม่ได้ถือเรื่องฐานะสูงต่ำ “ฉันรับรองเลยว่าพวกเขาเป็นคนดีทั้งนั้น ถ้าใครนิสัยไม่ดี ปกติฉันก็ไม่คบด้วยหรอก”
“งั้นก็ดีเลย ฉันไปด้วย” เวยเวยตอบตกลง
จือจือยกมือขึ้นด้วย “งั้นฉันไปด้วยก็ได้”
คนเราย่อมคิดถึงอนาคตของตัวเองจากใจจริง ครอบครัวของจีซูหว่านร่ำรวยขนาดนั้น คนที่คบหากับเธอย่อมมีฐานะไม่เลวเช่นกัน
“ว่าไง เซี่ยเป่า?” จีซูหว่านมองเสิ่นชิงเซี่ยซึ่งเป็นคนเดียวที่ยังไม่แสดงท่าที “ไปไหม?”
เสิ่นชิงเซี่ยเงียบไปสองสามวินาที “ขอโทษนะหว่านหว่าน ฉันไม่ไปดีกว่า”
“ทำไมล่ะ?” จีซูหว่านผิดหวังเล็กน้อย “เซี่ยเป่าไม่อยากมีแฟนเหรอ?”
ทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไร แต่เงาร่างหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเสิ่นชิงเซี่ยก่อนแล้ว เธอเผลอเหม่อลอยไปโดยไม่รู้ตัว
คนอื่น ๆ ไม่เข้าใจอารมณ์ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังอาการเหม่อนั้น จึงเข้าใจผิดว่าเธอก็หวั่นไหวเหมือนกัน
“เห็นไหมเซี่ยเซี่ย เธอลังเล แสดงว่าในใจก็อยากไปเหมือนกัน”
“โธ่ ไปเถอะ อยู่หอเดียวกันก็ต้องไปด้วยกันให้ครบสิ”
“ถึงจะไม่อยากมีแฟนจริง ๆ ไปสนุกด้วยกันก็ยังได้”
“นะ เซี่ยเซี่ย”
“เซี่ยคนสวย~”
เสิ่นชิงเซี่ยทนลูกตื๊อของทุกคนไม่ไหว สุดท้ายจึงได้แต่ตกลงว่าจะไปงานสังสรรค์ด้วยกันตอนเย็น
ตอนออกจากหอพักก็เจ็ดโมงครึ่งแล้ว
จีซูหว่านกับคนอื่น ๆ ยังวุ่นอยู่กับการล้างหน้าล้างตา เสิ่นชิงเซี่ยจึงรับหน้าที่ซื้ออาหารเช้ามาฝากพวกเธอ
หลังเลิกเรียนตลอดทั้งวัน จีซูหว่านก็ลากเสิ่นชิงเซี่ยกลับหอพักไปแต่งตัว
คุณหนูจีเท้าเอวพูดหยอก ๆ ว่า “แต่งตัวให้สวยกันทุกคนนะ อย่าทำให้ฉันขายหน้าล่ะ”
รูมเมตอีกสองคนตั้งใจแต่งตัวกัน มีเพียงเสิ่นชิงเซี่ยที่แค่เปลี่ยนเสื้อผ้า
“โธ่ เซี่ยเป่า เธอก็อย่าทำส่ง ๆ สิ” จีซูหว่านหยิบกระโปรงตัวใหม่ของตัวเองออกมา “ตัวนี้น่าจะเหมาะกับเธอ รีบไปเปลี่ยนเลย”
เสิ่นชิงเซี่ยสวมชุดเดรสสีดำสไตล์ชาแนลแล้วก็ยังรู้สึกเหม่อลอยอยู่เล็กน้อย
—
สโมสรส่วนตัวหย่งตี้กง
เพราะจีซูหว่านเป็นคนพิถีพิถัน เสิ่นชิงเซี่ยกับคนอื่น ๆ จึงมาถึงหลังหนึ่งทุ่ม
ในห้องรับรองขนาดใหญ่มีคนอยู่ไม่น้อยแล้ว ทั้งชายหญิงต่างเป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยชั้นนำหลายแห่งในเมืองตี้ตู
การปรากฏตัวของเสิ่นชิงเซี่ยดึงดูดสายตาคนจำนวนมาก ไม่นานก็มีผู้ชายกลุ่มหนึ่งเข้ามารุมล้อมเธอ
“ดูสิ คุณชายเจียง คุณชายเผย นั่นไม่ใช่สาวสวยหรอกเหรอ?”
คุณชายรองเจียงที่นั่งอยู่กลางโซฟามองตามสายตาของคนพูด บุหรี่ที่คาบอยู่ตรงมุมปากก็ร่วงลงมาด้วยความตกใจ “เชี่ย!”
คุณชายใหญ่เผยเองก็เกือบตกจากโซฟา
จากนั้นทั้งคู่ก็ย่อตัวลงพร้อมกัน ก้ม ๆ เงย ๆ หลบ ๆ ซ่อน ๆ เดินไปทางมุมห้อง
คนนั้น “???”
นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?
ทำไมคุณชายเจียงกับคุณชายเผยถึงหลบล่ะ?
ขณะที่กำลังสงสัย เขาก็ได้รับคำเตือนจากคุณชายรองเจียงว่าให้หุบปาก จึงไม่กล้าแสดงท่าทีอะไรอีก
“เชี่ย ทำไมยัยตัวแสบถึงมาที่นี่ได้?” คุณชายรองเจียงตกใจจนเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก “ทำไงดี?”
คุณชายใหญ่เผยตอบ “ฉันจะไปรู้ได้ยังไงวะ?”
“จบเห่แล้ว ถ้าคืนนี้เธอได้คู่ขึ้นมาจริง ๆ ฉันกับนายได้โดนอาเหยาถลกหนังเอ็นขาดแน่”
“รอดูไปก่อนเถอะ อาจไม่สำเร็จก็ได้”
คำพูดนั้นช่วยปลอบใจ ทั้งคู่จึงคลายกังวลลงบ้าง
แต่สายตาสองคู่ยังคงจับจ้องเสิ่นชิงเซี่ยไม่วาง
เสิ่นชิงเซี่ยมาที่นี่ในฐานะเพื่อนของจีซูหว่าน เธอไม่อยากทำให้เพื่อนเสียหน้า จึงพูดคุยกับคนที่เข้ามาทักอย่างสุภาพทุกคน
ด้วยเหตุนี้ บางคนจึงคิดว่าตัวเองยังมีโอกาส พอได้จังหวะก็รีบแสดงตัว
ต้องยอมรับว่าคนเหล่านั้นล้วนโดดเด่นมาก
ตอนแรกเสิ่นชิงเซี่ยคิดแค่ว่าจะคุยเอาตัวรอดไปก่อน ไม่คิดเลยว่าคุยกันได้ไม่กี่นาทีก็ถูกคอกันเสียแล้ว
อย่างไรเสียเธอก็เติบโตมาในครอบครัวแบบนี้เหมือนกัน
สองคนที่อยู่ข้าง ๆ เริ่มนั่งไม่ติด โดยเฉพาะตอนเห็นเสิ่นชิงเซี่ยเดินออกจากห้องรับรองไปกับผู้ชายคนหนึ่ง คุณชายรองเจียงก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป “ไม่ไหวแล้ว ฉันไม่อยากต้องคอยลุ้นจนใจหายใจคว่ำแล้ว”
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ถ่ายรูปแผ่นหลังของคนทั้งคู่ตอนเดินจากไปแล้วส่งออกไป
【แย่แล้วพี่เหยา แฟนเก่าพี่กำลังจะไปเป็นของคนอื่นแล้ว】