เขาจ้องมองต้นไม้สูงใหญ่ต้นนั้นอย่างเหม่อลอย แววตาเปล่งประกายยินดี
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงเอ่ยเสียงเบาว่า “ต้นแปะก๊วย...”
ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้ลู่จิ่นกู่ก็สังเกตเห็นว่า ตอนที่เขามองต้นแปะก๊วยโบราณในวิดีโอ แววตาของเขาอ่อนโยนเป็นพิเศษ
แสดงว่าเขาคงชอบมันมากสินะ
ตอนนี้ดูท่าเธอเดาถูกแล้ว
เธอไม่ได้รบกวนกู้ตั๋ว เพียงแหงนหน้ามองต้นแปะก๊วยไปพร้อมกับเขา
ทว่าความคิดกลับล่องลอยไปไกลแสนไกล
ต้นแปะก๊วยได้รับการขนานนามว่าเป็น “ฟอสซิลมีชีวิต” มาตั้งแต่โบราณ ต้นที่ได้รับการดูแลอย่างทะนุถนอมบนดาวเมืองหลวงนั้น เคยผ่านความผันผวนทางประวัติศาสตร์มามากเพียงใดกันนะ?
หากมันรู้ว่าทั่วทั้งจักรวาลเหลือเพียงตัวเองต้นเดียว มันจะปวดใจจนแทบทนไม่ไหวหรือเปล่า?
ความคิดนี้หนักหนาเกินไป ลู่จิ่นกู่รู้สึกหนักอึ้งในใจ
เนิ่นนานต่อมา เธอค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมา
ยุคดวงดาวนี้อาจมีสิ่งยอดเยี่ยมอยู่มากมาย แต่กลับสูญเสียรากเหง้า ประวัติศาสตร์ และเกียรติภูมิในอดีตทั้งหมดไป
เธอรู้สึกเลือนรางว่า บางทีนี่อาจเป็นภารกิจที่เธอข้ามมิติมายังที่นี่
ความคิดที่ผุดขึ้นมาอย่างกะทันหันทำให้ลู่จิ่นกู่มึนงงจนแทบหน้ามืด เธออดสงสัยไม่ได้ว่าตัวเองทะเยอทะยานเกินตัวไปหรือเปล่า
“คุณหนูลู่...”
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นกะทันหัน ลู่จิ่นกู่สะดุ้งเฮือกแล้วดึงสติกลับมา ก่อนเงยหน้ามองกู้ตั๋ว “มีอะไรเหรอ?”
เพราะยืนย้อนแสง สีหน้าของกู้ตั๋วจึงมืดครึ้มอยู่บ้าง แต่ดวงตาคู่นั้นกลับสว่างเจิดจ้าอย่างน่าทึ่ง
ขณะนี้ดวงตาสุกใสคู่นั้นกำลังมองเธออย่างจริงใจ น้ำเสียงของเขาเจือความตื่นเต้นที่พยายามข่มไว้ “คุณหนูลู่ คุณจะกลายเป็นคนที่ทั้งสหพันธ์ซาบซึ้งใจที่สุด”
“หา?” ลู่จิ่นกู่แปลกใจเล็กน้อย
เธอไม่ค่อยชินกับการถูกมองอย่างกระตือรือร้นเช่นนี้ จึงอดพูดกลบเกลื่อนไม่ได้ “ฉันอยากเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดในสหพันธ์มากกว่า”
ใครจะคิดว่ากู้ตั๋วตอบอย่างไม่ลังเล “ความปรารถนานี้ต้องเป็นจริงแน่นอน”