ตอนนี้เธอไม่มีอาวุธอยู่ในมือแล้ว
ท่ามกลางควันดำหนาทึบ น้ำลายเหม็นคาวหยดลงบนหน้ากาก เธอทั้งหวาดกลัวทั้งขยะแขยง จึงดิ้นรนสุดแรง
สัตว์ทมิฬตัวนี้ไม่ได้มีขนาดใหญ่ แต่แรงระเบิดที่ปะทุขึ้นในห้วงความเป็นความตายกลับทำให้เธอพลิกมันคว่ำลงไปด้านข้างได้สำเร็จ
ทว่าสัตว์ทมิฬพลิกตัวอย่างคล่องแคล่ว ก่อนพุ่งเข้าใส่เธออีกครั้ง
มันเคลื่อนไหวเร็วเกินไป ขณะที่ความมืดกลับจำกัดการมองเห็นของลู่จิ่นกู่อย่างมาก เธอหลบได้เพียงไม่กี่ครั้งก็ถูกมันตะครุบล้มลงอีก
สัตว์ทมิฬอ้าปากงับเข้าที่ลำคอของเธอทันที
เธอใช้มือทั้งสองจับคอมันไว้แล้วดันขึ้นสุดแรง ระหว่างดิ้นรนก็รู้สึกว่าชนโดนของแข็ง
เคร้ง
เป็นดาบของเธอ!
แต่ตอนนี้เธอไม่มีทางปล่อยมือไปหยิบมันได้เลย
ไม่ใช่แค่ปล่อยมือไม่ได้ แขนของเธอยังเริ่มสั่นและงอโดยที่ควบคุมไม่ได้อย่างรวดเร็ว
ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป เธอต้องถูกกัดทะลุลำคอแน่
จะทำอย่างไรดี?
เธอลองติดต่อกู้ตั๋ว แต่เครื่องสื่อสารไม่มีเสียงตอบรับ
ดูท่าการต่อสู้ของเขาคงไม่ง่ายเช่นกัน เธอจึงจำใจล้มเลิกความคิดที่จะขอความช่วยเหลือ
เงาแห่งความตายปกคลุมลงมา ราวกับไม่ว่าจะทำอย่างไรก็หนีไม่พ้นความตาย
เว้นเสียแต่ว่า—
เธอพาดแขนซ้ายขวางไว้ ใช้แรงอันน้อยนิดที่เหลือต้านทาน ส่วนมือขวาพยายามเอื้อมไปคว้ากิ่งดอกไม้ในกระเป๋าต้นขาอย่างสุดกำลัง
ยากเหลือเกิน
นี่คือความหวังของดาว 679 ก่อนออกเดินทาง กู้ตั๋วจึงกำชับเป็นพิเศษว่าต้องปกป้องกิ่งดอกไม้อย่างเข้มงวด
แต่ตอนนี้การปกป้องนั้นกลับกลายเป็นเครื่องหมายเรียกความตาย สถานการณ์ชุลมุนไม่เปิดโอกาสให้เธอมีเวลาเปิดกระเป๋าต้นขาเลย