พลังจิตของอีต้ามีระดับเอพลัส แม้เป้าหมายจะเป็นว่านหยา แต่เขาก็จงใจไม่เก็บงำแรงกดดันที่แผ่ออกมา ทำให้เหล่าทาสคนอื่น ๆ พากันเงียบกริบด้วยความหวาดกลัวทันที
เมื่อเห็นอีต้ามีสีหน้าเคร่งขรึม ลู่จิ่นกู่ก็รู้ว่าต้องมีเหตุผลบางอย่าง
พอมองว่านหยาอีกครั้ง เด็กสาวตัวน้อยก็เหงื่อท่วมหน้า ใบหน้าซีดขาว หัวเข่าสั่นระริก ราวกับใกล้จะทนแรงกดดันไม่ไหวจนต้องคุกเข่าลงทุกเมื่อ
“เฮ้อ” เธอถอนหายใจเบา ๆ เห็นว่านหยามีสภาพเช่นนี้แล้วก็อดสงสารไม่ได้
เด็กตัวเล็กแค่นี้ ถ้าอยู่บนโลกก็คงยังเรียนมัธยมต้นอยู่เลย
“คุณอีต้า ช่วยเก็บพลังจิตก่อนเถอะค่ะ”
อีต้ามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ คลายการกดดันว่านหยา
ว่านหยาราวกับเพิ่งขึ้นจากน้ำ เสื้อผ้าเปียกชุ่มไปทั้งตัว ก้มหน้าไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
ลู่จิ่นกู่หมดอารมณ์จะพูดอะไรต่อ จึงกล่าวสั้น ๆ ว่า “บ้านแถวนี้หนึ่งหลังอยู่ได้สามคน พวกคุณจัดสรรกันเองก่อน แล้วแยกย้ายไปพักผ่อน ตอนมื้อเย็นฉันค่อยอธิบายเรื่องงานให้ฟัง”
ที่จริงทุกคนอยากรู้เสียตอนนี้เลยว่าในอนาคตต้องเจอกับอะไรบ้าง
แต่ไม่มีใครกล้าขัดคำพูดของเธอ ทุกคนจึงพากันออกไปอย่างว่าง่าย
ส่วนว่านหยาไม่กล้าขยับ ได้แต่ยืนก้มหน้าอยู่ที่เดิม
“พวกคุณตามฉันมา”
ลู่จิ่นกู่บอกสั้น ๆ
เมื่อถึงที่พัก เธอให้เจ้าขาวใหญ่กับเสี่ยวอวิ๋นอวิ๋นเฝ้าว่านหยาไว้ จากนั้นก็เชิญอีต้าเข้ามานั่งในห้อง แล้วถามว่า “เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น?”
เธอเชื่อใจกู้ตั๋ว จึงเชื่อคนที่เขาส่งมาด้วย ไม่มีทางที่คนคนนั้นจะหาเรื่องคลุ้มคลั่งขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล
เป็นอย่างที่คิด อีต้าอธิบายเสียงขรึมว่า “เมื่อครู่นางโกหก”