เธอคือผู้รับเหมามือหนึ่งแห่งจักรวาล

ตอนที่ 1 เธอคือผู้รับเหมามือหนึ่งแห่งดวงดาว

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ลู่จิ่นกู่ฟื้นคืนสติขึ้นมาแทบจะหมดสติเพราะความเจ็บปวดอีกครั้ง

สิ่งที่สูดเข้าไปในปอดดูคล้ายไม่ใช่อากาศ หากเป็นก๊าซบางชนิดที่มีฤทธิ์กัดกร่อน มันกัดกร่อนปอดแล้วลุกลามไปทั่วร่าง เส้นลมปราณค่อย ๆ สลายไปทีละนิ้ว

ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้ประสบเหตุถล่มตอนกำลังขุดค้นซากโบราณสถานแห่งหนึ่ง แล้วตายเพราะช่วยคนหรอกหรือ?

ความทรงจำมหาศาลทะลักเข้าสู่สมอง ขนตาของเธอสั่นไหวเบา ๆ กว่าจะย่อยความทรงจำเหล่านั้นได้ก็ผ่านไปพักใหญ่

ตอนนี้เป็นปีที่ 488 แห่งศักราชดวงดาว ร่างนี้ก็ชื่อว่าลู่จิ่นกู่เช่นกัน เกิดในตระกูลขุนนางระดับกลาง เพราะพลังจิตต่ำกว่าค่าเฉลี่ย จึงถูกตระกูลมองว่าเป็นความอัปยศมาโดยตลอด

หากไม่ได้มารดาที่รักและเอ็นดูเธออย่างยิ่งคอยวิ่งเต้นอย่างยากลำบาก เกรงว่าเธอคงถูกส่งไปเป็นของเล่นให้ตระกูลอื่นนานแล้ว กลายเป็นหนึ่งในบันไดให้ตระกูลลู่ไต่เต้าขึ้นไป

ตามธรรมเนียมของตระกูลใหญ่ สมาชิกวัย 16 ปีที่ไม่ใช่ผู้สืบทอด มีสิทธิ์ได้รับดาวเคราะห์หนึ่งดวงเป็นของขวัญ มารดาต้องออกแรงอย่างมากกว่าจะทำให้ตระกูลลู่ทำตามกฎได้

ดาวเคราะห์หมายเลข 7133 ดวงนี้เคยเป็นดาวที่มีแร่พลังงานมหาศาล แต่เมื่อขุดแร่จนหมด มลพิษระหว่างดวงดาวก็ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนไม่เหมาะแก่การอยู่อาศัย ตระกูลลู่จึงโยนมันให้เจ้าของร่างเดิม

ลู่จิ่นกู่อดหัวเราะเยาะไม่ได้ ตระกูลลู่ที่ไหนจะมอบของขวัญกัน เห็นชัด ๆ ว่าหวังให้ “ความอัปยศ” ตายไปเสียมากกว่า

เจ้าของร่างเดิมทนไม่ไหวจริง ๆ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เธอที่ควรตายใต้ซากถล่มกลับมาอยู่ในร่างนี้

ทว่านั่นไม่ได้หมายความว่าเธอได้เกิดใหม่ หากไม่คิดหาทางสักอย่าง ต่อให้เพิ่งข้ามมิติมาก็ต้องตายเพราะถูกพิษทรมาน

ลู่จิ่นกู่หอบหายใจอย่างยากลำบาก พลางรีบครุ่นคิดว่าจะช่วยตัวเองได้อย่างไร

“ผูกมัดระบบแดนสุขาวดีเรียบร้อยแล้ว ตรวจพบว่าเจ้าของระบบอยู่ในสภาวะใกล้ตาย ขอแนะนำให้เริ่มการก่อสร้างแดนสุขาวดีทันที ใช่/ไม่ใช่”

เธอไม่มีแรงคิดอะไรแล้ว จึงตัดสินใจเลือก “ใช่” แบบตายเอาดาบหน้า

วินาทีถัดมา ต้นไม้ยักษ์สูงเสียดฟ้าปรากฏขึ้นกลางอากาศโดยไร้ที่มา ใต้ต้นมีธารน้ำใสผุดพุ่งออกมาอย่างต่อเนื่อง ก่อนจะท่วมร่างของลู่จิ่นกู่อย่างรวดเร็ว

พลังอ่อนโยนสายหนึ่งชะล้างร่างกาย บรรเทาความเจ็บปวดจากการกัดกร่อนจนหมด

“อา—สบายจริง ๆ” เธอครางอย่างพึงพอใจ ในที่สุดก็มีอารมณ์ศึกษาระบบแดนสุขาวดีนี่เสียที

พอเห็นแล้วถึงรู้ว่าตัวเองโชคดีเพียงใด นี่คือพลังพิเศษที่ใช้พลังจิตในการก่อสร้าง ภายในเขตแดนสุขาวดีสามารถชำระมลพิษระหว่างดวงดาวให้บริสุทธิ์ จนกลายเป็นสถานที่เหมาะแก่การอยู่อาศัย

ตามความเข้าใจของเธอ มันคล้ายเกมจำลองบริหารเมืองอย่างเกมเมือง XX ที่เธอชอบเล่นอยู่บ้าง

ขณะที่กำลังจะศึกษาต่อ เสียงครืนกึกก้องก็ดังขึ้น—

เกิดระเบิดอย่างรุนแรงบนท้องฟ้าไกลเหนือศีรษะ

ภาพงดงามตระการตาราวกับดอกไม้ไฟปรากฏแก่สายตา ในสมองของลู่จิ่นกู่ผุดคำคำหนึ่งขึ้นมา

พายุอนุภาค

มันเป็นภัยพิบัติคล้ายพายุไต้ฝุ่นบนโลก แต่ก่อนจะปะทุขึ้นนั้นสังเกตได้ยากกว่า และสร้างความเสียหายรุนแรงกว่า

ไม่รู้ว่ามีผู้เคราะห์ร้ายคนไหนถูกพัดเข้าไปในนั้นหรือเปล่า

ความคิดนี้แวบผ่านไป ก่อนเธอจะโยนมันทิ้งไว้เบื้องหลังอย่างรวดเร็ว

ถึงมีจริง เธอก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี

ครืน—ปัง—

พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นที่ฟุ้งขึ้นจากแรงกระแทกปกคลุมทั่วทั้งบริเวณ

“แค่ก ๆ ๆ… อะไรเนี่ย!” ลู่จิ่นกู่สูดฝุ่นเข้าไปเต็มปอดโดยไม่ทันตั้งตัว แทบจะไอจนปอดหลุดออกมา

ยังดีที่แดนสุขาวดีดูเหมือนจะกรองฝุ่นได้อย่างมีประสิทธิภาพ ไม่นานสายตาของเธอก็กลับมาชัดเจนอีกครั้ง

ตรงนอกพุ่มใบของต้นไม้ยักษ์ มียานหลบหนีลำหนึ่งเสียบลงไปในดินเกือบครึ่งลำ ควันยังลอยกรุ่นออกมา

…จะบังเอิญขนาดนั้นเลยหรือ?

ลู่จิ่นกู่มองพายุอนุภาคที่ยังสลายตัวไม่หมด แล้วก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ

การช่วยไม่ได้เป็นเรื่องหนึ่ง แต่ตอนนี้คนตกลงมาตรงหน้าแล้ว มโนธรรมทำให้เธอไม่อาจยืนดูเฉย ๆ ได้

เธอค่อย ๆ เข้าไปใกล้อย่างระมัดระวัง อาศัยความรู้เพียงน้อยนิดของเจ้าของร่างเดิมเกี่ยวกับยานหลบหนี ในที่สุดก็พบปุ่มเปิดฉุกเฉินใกล้ประตูยาน

ฟู่—

ควันขาวจำนวนมากพวยพุ่งออกมา ด้านในมีเงาร่างคนเลือนรางอยู่

เธอคลำหาแขนของอีกฝ่ายจนพบ แล้วออกแรงสารพัดกว่าจะลากเขาออกมาได้

วินาทีที่เห็นใบหน้าของอีกฝ่าย ดวงตาของลู่จิ่นกู่ก็ฉายประกายตื่นตะลึงอย่างชัดเจน

นี่มันใบหน้าที่ทำเอาคนถึงตายได้จริง ๆ

แม้ตอนนี้จะดูมอมแมมไปบ้าง ทั้งยังหลับตาสนิท แต่ใบหน้าขาวผุดผ่องดุจหยก จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางแดงสดโดยไม่ต้องแต่งแต้ม ยังคงแผ่เสน่ห์ดึงดูดอย่างรุนแรง

สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือผมดำเงางามราวแพรไหมของเขา

ชายหนุ่มผู้มีเสน่ห์คนนี้ขมวดคิ้วดุจกระบี่ ราวกับกำลังทนทุกข์ทรมานอย่างหนักแม้ยามหมดสติ

ลู่จิ่นกู่ทำอะไรไม่ถูก สิ่งเดียวที่ทำได้คือพาเขาเข้าไปในแดนสุขาวดี

“พี่ชาย ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากช่วยคุณนะ แต่เงื่อนไขมีจำกัด ได้แต่หวังว่าพลังชำระล้างจะช่วยคุณได้”

จากนี้ก็ต้องดูโชคชะตาของเขาแล้ว

ลู่จิ่นกู่นั่งอยู่ข้าง ๆ แล้วเริ่มศึกษาระบบแดนสุขาวดีอีกครั้ง

สิ่งก่อสร้างในแดนสุขาวดีแบ่งเป็นสามประเภทใหญ่ ๆ

สิ่งก่อสร้างพื้นฐาน เช่น บ้านพักอาศัย บ่อน้ำ และสิ่งอื่นทำนองนี้ ใช้ตอบสนองความต้องการพื้นฐานในการอยู่อาศัย เพียงใช้พลังจิตก็สร้างได้

สิ่งก่อสร้างเพื่อการใช้งาน ประกอบด้วยไร่นา ร้านค้า คลังเก็บของ และอื่น ๆ นอกจากใช้พลังจิตแล้ว ยังต้องหักแต้มฮวงจุ้ยในจำนวนที่แตกต่างกันด้วย

สิ่งก่อสร้างเพื่อความสวยงาม รวมถึงต้นไม้ดอกไม้และของตกแต่งนานาชนิด มีหน้าที่เพียงอย่างเดียวคือเพิ่มแต้มฮวงจุ้ย

ชาติที่แล้วเธอเป็นคนชอบเล่นเกมจำลองบริหารเมือง จึงเข้าใจได้อย่างรวดเร็วว่าแต้มฮวงจุ้ยสำคัญมาก จากคำอธิบาย ดูเหมือนการยกระดับแดนสุขาวดีก็เกี่ยวข้องกับสิ่งนี้เช่นกัน

เพียงแต่สิ่งก่อสร้างเหล่านี้ต้องใช้พลังจิตทำให้ปรากฏขึ้นมาก่อนจึงจะใช้งานได้ แต่เจ้าของร่างเดิมดันเป็นคนไร้ประโยชน์ที่มีพลังจิตต่ำกว่าค่าเฉลี่ย

ลู่จิ่นกู่: …แน่นอนว่าพอพระเจ้าทรงเปิดประตูบานหนึ่งให้ ก็ย่อมปิดหน้าต่างทุกบานตามไปด้วย

ด้วยพลังจิตของเธอ สิ่งก่อสร้างที่เลือกได้มีอยู่ไม่มาก

เธอพิจารณาอย่างถี่ถ้วน ก่อนจะเลือกสร้างบ้านพักอาศัยขึ้นมาหนึ่งหลัง

อย่างน้อยตอนนี้เธอก็ยังไปจากดาว 7133 ไม่ได้ จะให้กินลมตากลางแจ้งไปตลอดคงไม่ได้หรอก

เรือนสองชั้นที่เปี่ยมกลิ่นอายโบราณผุดขึ้นจากพื้นดิน ลู่จิ่นกู่รู้สึกว่ามีบางอย่างในสมองถูกสูบออกไปอย่างรวดเร็ว ความเหนื่อยล้าอย่างรุนแรงพลันถาโถมเข้ามา

เธอมีแรงพอแค่พาชายหนุ่มไปวางบนเตียงในห้องรับรอง พอคิดจะเดินไปพักที่ห้องหลักก็ฝืนต่อไม่ไหว ร่างจึงล้มแปะลงบนอกของชายหนุ่ม ก่อนจะหลับสนิทไปทันที

ดวงอาทิตย์สองดวงผลัดกันโผล่พ้นขอบฟ้า ดาวเคราะห์หมายเลข 7133 ก้าวเข้าสู่วันใหม่

ขนตาดำสนิทราวขนนกกาค่อย ๆ สั่นไหว กู้ตั๋วลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ

สิ่งที่เห็นคือเพดานไม้

แววฉงนวาบผ่านดวงตา ก่อนหน้านี้เขาถูกลอบโจมตี จึงจำต้องเข้าไปในยานหลบหนี เปิดใช้ระบบพรางตัวเพื่อหนีออกมา จากนั้น…เขาก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย

ความรู้สึกเหมือนมีของหนักกดทับหน้าอกทำให้ไม่สบายตัว เขาจึงยื่นมือไปผลักโดยไม่รู้ตัว

“อืม…”

เสียงหวานนุ่มงัวเงียดังขึ้น ทำให้เขาตกใจมาก รีบก้มลงมองทันที

ลู่จิ่นกู่ตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ แล้วสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่สงบนิ่งคู่หนึ่ง ทำให้เธอหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง

“คุณฟื้นแล้ว!!!”

เมื่อคืนเธอใช้เขาเป็นหมอนทั้งคืน รู้สึกกระดากใจไม่น้อย จึงรีบยันตัวลุกขึ้น หวังจะถอยห่างจากอีกฝ่าย แต่ผลข้างเคียงจากการใช้พลังจิตจนหมดเกลี้ยงยังคงอยู่ มือเท้าอ่อนแรง เธอจึงล้มแปะกลับลงไปอีกครั้ง

กู้ตั๋วเองก็มีบาดแผลอยู่แล้ว พอโดน “กระแทกซ้ำ” เข้าอย่างนี้ เขาก็อดครางออกมาไม่ได้ มุมปากค่อย ๆ มีเลือดซึมเป็นทาง ก่อนเอ่ยเสียงขรึมว่า

“คุณนี่ตัวหนักชะมัด—”

ลู่จิ่นกู่ผู้ผอมจนเหลือแต่กระดูก: …จู่ ๆ ก็เสียใจที่ช่วยคนขึ้นมาแล้วสิ!

วินาทีถัดมา โลกพลันหมุนคว้าง ไหล่ของเธอเจ็บปวดอย่างรุนแรง แขนทั้งสองถูกบิดไพล่หลัง ใบหน้าถูกกดคว่ำลงบนเตียง กู้ตั๋วเอ่ยเสียงเย็นเยียบว่า

“พูดมา ใครส่งคุณมา!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป