“ขอถามหน่อย พวกคุณสนใจตั้งถิ่นฐานที่แดนสุขาวดีไหม?”
หลังอ่านภารกิจจบ ลู่จิ่นกู่ก็หันไปถามขึ้นมา
กู้ตั๋ว อีฟท์ สิงเหลียน: …???
สาวผมทองเป็นฝ่ายพูดกับเธอเป็นครั้งแรก “เธอคิดว่าหัวหน้าพวกเราเป็นใครกัน ถึงจะมาตั้งถิ่นฐานบนดาวรกร้างแบบนี้ได้ยังไง”
“อีฟท์” กู้ตั๋วเอ่ยเสียงทุ้ม น้ำเสียงแฝงคำเตือน
สาวงามปิดปากอย่างไม่พอใจ ทว่าดวงตาสีน้ำตาลอ่อนยังคงจ้องเธอเขม็ง
ลู่จิ่นกู่ไม่ได้โกรธ อันที่จริง ความอดทนของเธอเพิ่มขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัดเมื่อเจอสาวสวยน่ารักแบบนี้
เธอกลับยิ้มให้ “น้องสาวพูดถูก ฉันบุ่มบ่ามไปหน่อย”
อีฟท์: ??? ใครเป็นน้องสาวเธอกัน!
แต่กู้ตั๋วทำหน้าไม่สบอารมณ์ เธอจึงไม่กล้าพูดอะไรต่อ
“ทำไมจู่ ๆ ถึงถามแบบนั้น?” เขามองไปรอบ ๆ ที่นี่เรียกว่าแดนสุขาวดีสินะ
ลู่จิ่นกู่ย่อมพูดความจริงไม่ได้ จึงแต่งเรื่องขึ้นมา “พอพวกคุณไปแล้ว ที่นี่ก็ไม่มีใครสักคน คงเหงาน่าดู เลยอยากชวนคนมาอยู่เพิ่มน่ะ”
…คิดว่าฉันดูไม่ออกหรือไงว่าเธอกำลังพูดมั่ว?
แต่กู้ตั๋วไม่ได้ซักถามต่อ
เธอเองก็ไม่มีเวลามาสนใจเขา ตอนนี้กำลังกลุ้มกับภารกิจอยู่ต่างหาก
ค่าฮวงจุ้ยกับสิ่งปลูกสร้างยังพอว่า ขอแค่มีเวลา สักวันก็ทำได้ตามเป้า
แต่จำนวนผู้อยู่อาศัยนี่สิ ทำเอาเธอจนปัญญา
ฟ้ามืดแล้ว คิดมากไปก็ไร้ประโยชน์ ลู่จิ่นกู่หาวหวอด “ฮ้าว—ฉันไปนอนก่อนนะ พวกคุณตามสบาย”
เธอพาเจ้าขาวใหญ่กลับห้องไป
ทั้งสามเงียบกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนอีฟท์จะบ่นเสียงเบา “อะไรกัน คนประหลาดชะมัด หัวหน้า ทำไมถึงไปพัวพันกับเธอได้?”