ภาพผังของแดนสุขาวดีหมายเลข 1 ปรากฏขึ้นในหัว
เธออดรู้สึกโชคดีไม่ได้ที่ตอนวางแผนตั้งแต่แรก เธอได้เผื่อช่องทางสำหรับยกระดับค่ายกลฮวงจุ้ยเอาไว้มากพอ
สิ่งที่เธอกำลังจะทำในตอนนี้ หากแพร่งพรายออกไปย่อมทำให้สหพันธ์ต้องตื่นตะลึงอย่างแน่นอน และอาจทำลายภาพลวงตาที่เธอสร้างไว้ว่าตนไม่เกี่ยวข้องกับแดนสุขาวดีหมายเลข 1
แต่ตอนนี้เธอไม่มีเวลามาสนใจเรื่องพวกนั้นแล้ว
เดิมทีพวกนักข่าวยังพยายามเบียดเข้าไปข้างหน้า อยากเข้าใกล้ลู่จิ่นกู่มากขึ้น จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเบียดเสียดกับเหล่าทหาร
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นความผิดปกติ เขาชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้าพร้อมร้องตะโกนด้วยความตกใจ
ทุกคนเงยหน้ามองตามโดยไม่รู้ตัว ต่างพากันสูดปากด้วยความตะลึง ก่อนจะหยุดนิ่งแล้วชูอุปกรณ์ขึ้นถ่ายภาพอย่างบ้าคลั่ง
ท้ายที่สุด แม้แต่เหล่าทหารก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามอง
เพียงแค่แวบเดียว สายตาก็ไม่อาจละจากภาพตรงหน้าได้อีก
เค้าโครงของสิ่งก่อสร้างกำลังค่อย ๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศ แม้จะเป็นเพียงภาพเงาเลือนราง แต่ก็ชวนให้ตื่นตะลึงมากพอแล้ว
ลู่จิ่นกู่ครางในลำคอ ความรู้สึกเหมือนมีบางอย่างดึงรั้งอันคุ้นเคยปรากฏขึ้นอีกครั้ง
เธอไม่ลังเล ยัดอาหารเข้าปากอีกคำ เคี้ยวลวก ๆ สองสามทีแล้วฝืนกลืนลงไป จากนั้นก็อีกคำ แล้วก็อีกคำ
ความรู้สึกที่พลังจิตถูกดูดออกไปแล้วเติมกลับเข้ามาอย่างรวดเร็วทำให้เวียนหัวอย่างรุนแรง ความรู้สึกคลื่นไส้พลันเอ่อขึ้นมา เธออดร้องออกมาไม่ได้ว่า “อ้วก—”
จังหวะการกินหยุดชะงัก การเติมพลังจิตจึงตามไม่ทันในทันที
ราวกับมีมีดคมกริบเล่มหนึ่งแทงเข้าไปในสมองแล้วบิดคว้าน ภาพตรงหน้าของเธอมืดวูบ เกือบจะหมดสติไป
แต่บางทีเพราะผ่านเหตุการณ์แบบนี้มาหลายครั้งแล้ว ร่างกายจึงต้านทานได้ดีขึ้นเล็กน้อย สุดท้ายเธอประคองสติเอาไว้ได้ริบหรี่ ก่อนจะคว้าหมั่นโถวลูกหนึ่งขึ้นมายัดใส่ปากอย่างลวก ๆ