เธอร้องออกมาด้วยความตกใจ แต่ก็สายเกินกว่าจะห้ามแล้ว
ทว่าเรื่องประหลาดกลับเกิดขึ้น ปากอันใหญ่โตที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งพลันหยุดชะงัก สัตว์สายฟ้าส่งเสียงครางหงิง ๆ
กู้ตั๋วในชุดดำค่อย ๆ เดินออกมา สีหน้าเย็นชา «ใครอนุญาตให้เจ้าทำลายพืชต้นนี้?»
จากนั้นเขาก็ส่งสายตาคมกริบมาอีกครั้ง «เหตุใดเจ้าจึงตามใจมันเช่นนี้!»
ลู่จิ่นกู่: ……นั่งอยู่ดี ๆ ในบ้านแท้ ๆ ไหงความผิดลอยมาจากฟ้าเสียได้
«สัตว์สายฟ้าเป็นสัตว์กินได้ทุกอย่าง แต่ยามจำเป็นก็สามารถดูดซับพลังงานได้โดยตรง ตอนนี้พืชพรรณมีค่า อย่าได้สิ้นเปลืองเช่นนี้»
ขณะพูด เขาก็ฉีกบรรจุภัณฑ์แท่งสารอาหารอัดแน่น แล้วโยนขึ้นกลางอากาศ
สัตว์สายฟ้ารับลูกอย่างรู้ใจ งับไว้ในปากแล้วกลืนลงท้องไปทันที ก่อนจะแลบลิ้นเลียริมฝีปาก
กู้ตั๋วกล่าวว่า «ให้มันกินแท่งสารอาหารก็พอ»
ลู่จิ่นกู่กลั้นไม่อยู่ เผยสีหน้า «==» ออกมา
นี่มันคำพูดของคนรวยชัด ๆ!
ถ้าสัตว์สายฟ้าชินกับการกินแท่งสารอาหารจริง ๆ อีกไม่นานเธอคงถูกบังคับให้ «ยกเลิกการเลี้ยง» มันแน่
เมื่อเดินออกจากบ้าน เธอก็มองผืนไร่นาที่กลับมาเขียวชอุ่มอีกครั้งพลางครุ่นคิด
ถ้าเป็นสัตว์กินได้ทุกอย่าง ก็คงยังไม่ต้องคิดเรื่องสร้างฟาร์มหมูก่อน
เพียงนึกในใจ แปลงเพาะปลูกใหม่ก็ปรากฏขึ้นติดกับแปลงเดิม
เธอรีบจัดการงานเตรียมพื้นที่เพาะปลูก ก่อนเลือกเมล็ดผักกาดขาวมาปลูก
ระยะเติบโตสั้นกว่ามันฝรั่งเล็กน้อย ใช้เวลาเพียง 2 วัน 20 ชั่วโมง
ตอนเธอกำลังทำสิ่งเหล่านี้ คนกับหมาป่าก็นั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ
ไม่ต้องพูดถึงสัตว์สายฟ้าเลย มันช่างสงสัยไปเสียทุกเรื่องเหมือนสุนัข