เริ่มเกมเลือกสิบเอาเก้า แล้วผมก็กลายเป็นคลังแสงระดับโลก

ตอนที่ 2 ตาแก่นี่ชั้นเชิงไม่ธรรมดา

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เที่ยวบินของเสิ่นเทียนลงจอดที่สนามบินนานาชาติปินเจียง เขานั่งชั้นเฟิร์สต์คลาส นอกจากจะมีพื้นที่กว้างขวางแล้ว ยังลงจากเครื่องได้เร็วอีกด้วย

เสิ่นเทียนถือกระเป๋าใบเล็กติดตัว เดินเอื่อย ๆ ลงจากเครื่องเป็นคนแรก

ทางเดินเชื่อมถูกปิดกั้นไว้ ผู้โดยสารต้องนั่งรถรับส่งไปยังอาคารผู้โดยสาร

เสิ่นเทียนลงมาจากทางเดินเชื่อม เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ได้ยินเสียงคนตะโกนมาจากด้านล่างว่า “คุณชายเสิ่น! ทางนี้ครับ!”

เรียกฉันเหรอ? เสิ่นเทียนมองตามเสียงไป เห็นรถเอหกสีดำคันหนึ่งจอดอยู่หน้ารถรับส่ง ข้างรถมีชายวัยห้าสิบกว่า ๆ สวมแจ็กเก็ตสีเทาเข้มยืนโบกมือให้เขาอย่างกระตือรือร้น

เสิ่นเทียนแปลกใจ เขาเหมือนจะไม่รู้จักคนคนนี้นะ

แต่คนที่มารับต้องมีสถานะไม่ธรรมดาแน่ ๆ สนามบินมีใครปล่อยให้คนทั่วไปขับรถเข้ามาบนทางวิ่งได้ตามใจหรือไง?

ขณะที่เสิ่นเทียนกำลังครุ่นคิด ชายสองคนนั้นก็วิ่งเหยาะ ๆ มาหาเขาแล้ว

เกาเหวินฟานหยุดตรงหน้าเสิ่นเทียน “คุณชายเสิ่น เดินทางมาเหนื่อยเลยนะครับ”

เสิ่นเทียนมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนถามตรง ๆ ว่า “คุณคือ?”

“ผมเกาเหวินฟานครับ ช่วงตรุษจีนปีที่แล้วผมไปเมืองหลวงเพื่ออวยพรปีใหม่คุณปู่เสิ่น เราเคยเจอกัน ตอนนั้นคุณจุดประทัดอยู่ในลานบ้าน ผมยังช่วยส่งไฟให้ด้วยนะครับ” เกาเหวินฟานยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีท่าทีวางตัวเลยสักนิด

เปลือกตาเสิ่นเทียนกระตุก เขานึกออกแล้ว

ตอนนั้นเป็นช่วงปีที่แล้ว ในบ้านลานสี่เหลี่ยมของคุณปู่ เขาจุดประทัดแบบเตะสองครั้งจนโหลปลาในบ้านข้าง ๆ แตก

ตอนนั้นมีคนยืนส่งไฟให้เขาอยู่ข้าง ๆ จริง ๆ ที่แท้ก็คือเกาเหวินฟานนี่เอง

เขาเป็นลูกศิษย์ของคุณปู่ แต่คุณปู่มีลูกศิษย์เยอะเกินไป คนนี้จึงอยู่ลำดับท้าย ๆ ปกติไม่มีโอกาสได้เข้าวงใน

เสิ่นเทียนยิ้มพลางยื่นมือออกไป “ที่แท้ก็อาเกานี่เอง ดูความจำผมสิครับ”

เกาเหวินฟานจับมือเขาแน่น แล้วทักทายกันสองสามคำ

จากนั้นก็หันไปแนะนำชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “นี่ฉีไคซาน ลูกศิษย์ของผม เป็นผู้อำนวยการกรมความมั่นคงเขตเหนือครับ”

เสิ่นเทียนยื่นมือออกไป “สวัสดีครับ ผู้อำนวยการฉี”

ฉีไคซานจับมือเขาด้วยสองมือ พอมีอาจารย์เกาเหวินฟานปูทางให้ล่วงหน้า เขาก็แสดงท่าทีเป็นกันเองกับเสิ่นเทียนเป็นพิเศษ “คุณชายเสิ่น ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกครับ เรียกผมว่าเสี่ยวฉีก็ได้”

เสิ่นเทียนเกือบหลุดหัวเราะ ผู้ชายอายุสี่สิบกว่าเรียกตัวเองว่าเสี่ยวฉีต่อหน้าเขา

ถ้าเขารับคำจริง ๆ แล้วเรื่องแพร่ออกไป ภาพลักษณ์ของทายาทคนเดียวแห่งตระกูลเสิ่นคงพังยับแน่

เขายังพอรู้จักวางตัวอยู่บ้าง เสิ่นเทียนโบกมือปฏิเสธ แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “แบบนั้นไม่ได้หรอกครับ คุณอายุมากกว่าผมตั้งเยอะ ผมเรียกพี่ฉีก็แล้วกัน”

ฉีไคซานพยักหน้าในใจ ดูสิ นี่แหละลูกหลานที่ตระกูลใหญ่เลี้ยงดูมา

ไม่เหมือนลูกชายของหัวหน้าเก่าที่เขาเคยรับใช้ เจอใครก็เชิดหน้าใส่ ราวกับอยากให้ผู้ว่าฯ มณฑลมาจุดบุหรี่ให้ ไม่สิ ตอนนั้นพ่อของหมอนั่นก็เป็นผู้ว่าฯ อยู่แล้วนี่นา

เกาเหวินฟานพยักหน้าเหมือนกัน ดูไม่เหมือนที่ลือกันเลยนี่

“คุณชายเสิ่น เชิญทางนี้ครับ คุณปู่เสิ่นให้ผมมารับคุณ ผมเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับไว้แล้ว เราขึ้นรถกันก่อนเถอะครับ”

พอเสิ่นเทียนได้ยินว่าเป็นคำสั่งของคุณปู่ ความระแวดระวังในใจก็คลายลง

ดูท่าคุณปู่คงเป็นห่วงเขา เลยบอกคนให้มารับไว้ก่อน หรืออาจจะให้คนมาคอยจับตาดูเขาก็ได้

เสิ่นเทียนเดินตามเกาเหวินฟานไปที่รถเอหก พอเดินถึงข้างรถ เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้น

“ยินดีด้วย โฮสต์เก๊กเท่โดยไม่รู้ตัว ได้รับแต้มเก๊ก 500 แต้ม”

เสิ่นเทียนทำหน้างง หือ? ฉันไปเก๊กเท่ตอนไหน? เหมือนยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ

เขาเอียงคอด้วยความสงสัย แล้วเหลือบมองรถรับส่งที่อยู่ข้าง ๆ

ด้านหลังหน้าต่างรถ มีใบหน้าหลายใบแนบอยู่กับกระจก มองมาทางนี้ด้วยแววตาตกตะลึง

“ไอ้หนุ่มนั่นเป็นใครน่ะ? รถส่วนตัวขับเข้ามารับคนในสนามบินได้ด้วยเหรอ?”

“ตาบอดหรือไง ไม่เห็นป้ายทะเบียนเหรอ? นี่รถส่วนตัวที่ไหนกัน?”

“เชี่ย นั่นป้ายทะเบียนของมณฑลนี่หว่า...”

เสิ่นเทียนเข้าใจแล้ว คราวนี้เขาไม่ได้ทำอะไรให้ดูเท่เลยแท้ ๆ แต่ความน่าเกรงขามกลับเพิ่มขึ้นมาเอง

ฉีไคซานเดินอ้อมไปท้ายรถ มือขวาดึงประตูหลัง ส่วนมือซ้ายยกขึ้นบังขอบประตูด้านบนไว้หลวม ๆ

“เชิญครับ คุณชายเสิ่น”

เสิ่นเทียนก้มตัวเข้าไปนั่ง แล้วพูดอย่างสุภาพว่า “ขอบคุณครับ พี่ฉี”

“จะเกรงใจอะไรล่ะครับ!” ฉีไคซานหัวเราะเสียงดังอย่างอารมณ์ดี “มาถึงที่นี่ก็เหมือนกลับบ้านตัวเอง ไม่ต้องเกรงใจครับ”

พูดจบเขาก็ปิดประตูรถ แล้วไปเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับให้เกาเหวินฟาน ก่อนจะวิ่งอ้อมไปนั่งตรงที่นั่งคนขับ

รถเอหกค่อย ๆ เคลื่อนออกจากรถรับส่ง เสิ่นเทียนเพิ่งปรับพนักพิงให้อยู่ในมุมสบาย โทรศัพท์ก็มีสายเข้า

คุณปู่เป็นคนโทรมา เสิ่นเทียนกดรับ “ฮัลโหลครับคุณปู่ มีอะไรจะสั่งเหรอครับ?”

ทันทีที่ได้ยินเสียงเขา เสียงคุยกันบนเบาะหน้าก็เงียบกริบ มือของฉีไคซานที่จับพวงมาลัยกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเหลือบมองผ่านกระจกมองหลัง

ไหล่ที่ผ่อนคลายของเกาเหวินฟานพลันตั้งตรงขึ้นอย่างเงียบเชียบ

เสียงของเสิ่นหนานเทียนดังมาจากปลายสายอย่างแข็งแรง ปนแววหยอกเย้าแบบคนแก่ขี้เล่น “โธ่ หลานรัก ปู่จะกล้าสั่งอะไรแกได้ล่ะ ขอแค่แกไม่กลับมาพร้อมเจาะรูบนฟ้าสักรู ปู่ก็คงต้องจุดธูปขอบคุณสวรรค์แล้ว”

เสิ่นเทียนยิ้มกว้าง “พูดอะไรอย่างนั้นครับ ผมออกจะเป็นเด็กดี”

“ดีบ้าดีบออะไรล่ะ” เสิ่นหนานเทียนหัวเราะด่า ก่อนเปลี่ยนเรื่อง “ตอนนี้แกขึ้นรถของเกาเหวินฟานแล้วใช่ไหม?”

“ครับ เพิ่งขึ้นรถ”

“ดี งั้นส่งโทรศัพท์ให้เกาเหวินฟานหน่อย ปู่จะคุยกับเขาสักสองประโยค”

“อ๋อครับ” เสิ่นเทียนยกโทรศัพท์ออกจากหู แล้วตบไหล่เกาเหวินฟาน “อาเกาครับ คุณปู่จะคุยด้วย”

เกาเหวินฟานหันกลับมาแทบจะทันที ทันทีที่รับโทรศัพท์ หลังของเขาก็เหยียดตรงขึ้น แม้คุณปู่จะมองไม่เห็น แต่ก็ชัดเจนว่าเขาให้ความเคารพคุณปู่มากแค่ไหน

“สวัสดีครับคุณเสิ่น ครับ ครับ... ใช่ครับ... เข้าใจแล้วครับคุณเสิ่น ไม่ต้องห่วงครับ ผมเข้าใจ... ครับ วางใจได้เลยครับ แน่นอนครับ...”

เสิ่นเทียนมองเกาเหวินฟานพยักหน้ารัว ๆ ระหว่างนั้นยังมีเสียงหัวเราะแห้ง ๆ หลุดออกมาสองสามครั้ง

ไม่นานเกาเหวินฟานก็ประคองโทรศัพท์ด้วยสองมือส่งคืนให้ สีหน้าดูโล่งใจขึ้นมาก

เสิ่นเทียนเพิ่งรับโทรศัพท์มา เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ยินดีด้วย โฮสต์เก๊กเท่สำเร็จ ทำให้ฉีไคซานตกตะลึง ได้รับแต้มเก๊ก 500 แต้ม”

เสิ่นเทียนเกือบถือโทรศัพท์ไม่อยู่ เขามองฉีไคซาน ขณะเดียวกันฉีไคซานก็กำลังแอบมองเขาผ่านกระจก สีหน้าซับซ้อนสุด ๆ

เสิ่นเทียนสูดลมหายใจเฮือกในใจ เอาเรื่องแฮะ คนเดียวได้แต้มเท่าคนทั้งกลุ่มเมื่อกี้เลย

คนบนรถรับส่งที่มุงดูเรื่องสนุกมีตั้งหลายสิบคน รวมกันแล้วยังให้แค่ 500 แต้ม แต่ฉีไคซานคนเดียวกลับให้แต้มเท่ากัน นี่มันคู่ค้าระยะยาวชัด ๆ

เสิ่นเทียนแอบสังเกตปฏิกิริยาของเกาเหวินฟานอีกครั้ง แต่ชายชราคนนี้ไม่มีท่าที “ตกตะลึง” เลยสักนิด หลังจากคืนโทรศัพท์ก็หันไปมองถนนข้างหน้าอย่างเรียบร้อย

แก่จนเจนโลกจริง ๆ ฉากแค่นี้ข่มเขาไม่ได้หรอก

เกาเหวินฟานผ่านร้อนผ่านหนาวมามากกว่าฉีไคซาน เสิ่นเทียนแอบติดป้ายให้เขาในใจว่า ตาแก่นี่ชั้นเชิงไม่ธรรมดา

เสิ่นหนานเทียนพูดผ่านโทรศัพท์ว่า “หลานรัก ตั้งใจเรียน พัฒนาตัวเองทุกวัน อย่าก่อเรื่องอีกล่ะ พอถึงเขตเหนือแล้วก็ฟังอาเกาให้ดี”

เสิ่นเทียนตอบด้วยน้ำเสียงจริงใจสุด ๆ “วางใจเถอะครับคุณปู่ ผมไม่ก่อเรื่องแน่นอน”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป