เขายื่นมือไปรับลูกอมจากมือหนวนหน่วน “ขอบใจนะ หนวนหน่วน”
หนวนหน่วนยิ้ม เผยลักยิ้มเล็ก ๆ สองข้าง ดูน่ารักเรียบร้อยเป็นพิเศษ “ไม่เป็นไรค่ะ”
เสียงฮูหยินผู้เฒ่าฟู่ดังขึ้น “ถิงเฉินใกล้จะมีลูกสาวแล้วเหมือนกัน ต่อไปหนวนหน่วนก็จะมีน้องสาวนะ”
เซิ่งถิงเฉินยิ้มบาง ๆ ใบหน้าหล่อเหลาไม่เผยอารมณ์มากนัก
หนวนหน่วนวิ่งไปหาฮูหยินผู้เฒ่าฟู่
“คุณย่าทวดคะ น้องสาวอยู่ที่ไหนเหรอคะ?”
ฮูหยินผู้เฒ่าฟู่ลูบศีรษะเล็ก ๆ ของหนวนหน่วน “น้องสาวยังไม่คลอดหรอกจ้ะ”
หนวนหน่วนถาม “แล้วน้องสาวจะคลอดเมื่อไหร่คะ?”
“พอถึงช่วงปีใหม่ หนวนหน่วนก็จะมีน้องสาวแล้วจ้ะ”
“อย่างนั้นหนวนหน่วนก็ได้ฉลองปีใหม่กับน้องสาวแล้วใช่ไหมคะ?”
“ใช่จ้ะ!”
“……”
ท่านหญิงผู้เฒ่าเซิ่งมองหนวนหน่วนด้วยแววตาเปี่ยมรัก
ฮูหยินผู้เฒ่าฟู่กล่าว “ปีหน้าเธอก็จะมีเหลนสาวแล้วเหมือนกัน”
ท่านหญิงผู้เฒ่าเซิ่งตอบ “ใช่ ในที่สุดก็ได้สมหวังเสียที”
บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุขสงบ
ฟู่สิงโจวพูดพลางยิ้ม “ในที่สุดนายก็จะได้เป็นพ่อคนแล้ว”
มุมปากเซิ่งถิงเฉินมีรอยยิ้มจาง ๆ แต่หากมองให้ดี แววตาดำสนิทคู่นั้นกลับเย็นชาไร้ความรู้สึก
“แล้ววันนี้ทำไมถิงเฉินไม่พาเธอมาทานข้าวด้วยล่ะ?” เสียงท่านฟู่ดังขึ้นกะทันหัน
สิ้นเสียงนั้น
บรรยากาศก็พลันแข็งค้าง
ทุกคนที่นั่งอยู่ต่างแสร้งทำเป็นไม่รับรู้การมีอยู่ของหรงซู ไม่มีใครเอ่ยถึงเธอ แม้จะพูดถึงเด็กที่กำลังจะลืมตาดูโลก ก็ไม่มีใครเอ่ยถึงหรงซูเช่นกัน
ไม่มีใครคาดคิดว่าจู่ ๆ ท่านฟู่จะพูดแทนหรงซู