หรงซูจดจ่ออยู่กับเกมในโทรศัพท์ จึงไม่ทันสังเกตว่าเซิ่งถิงเฉินลงมาข้างล่างแล้ว
จนกระทั่งเสียงของหลิวลี่ฮวาดังขึ้น “คุณชายจะออกไปข้างนอกหรือคะ?”
หรงซูได้ยินดังนั้นจึงเงยหน้ามองไปทางเซิ่งถิงเฉิน เวลาแบบนี้รีบร้อนออกไป นอกจากไปหาอันชิงเยวี่ยแล้วจะเป็นใครได้อีก
เธอก้มตาลงแล้วละสายตากลับมา ทำราวกับไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
เซิ่งถิงเฉินขับรถไปหาอันชิงเยวี่ย
เมื่อมาถึงนอกคฤหาสน์
อันชิงเยวี่ยรอเขาอยู่ที่หน้าประตูแล้ว พอเห็นเขามาถึง เธอก็เปิดประตูรถขึ้นไปนั่ง
ทั้งสองนั่งอยู่ในรถครู่หนึ่ง ก่อนจะลงจากรถแล้วเข้าไปในคฤหาสน์ด้วยกัน
เมื่อเข้าไปในห้องรับแขก
ซูจิ่นซีเห็นเขาก็เอ่ยอย่างประหลาดใจ “ถิงเฉิน?”
เซิ่งถิงเฉินกล่าว “ขอโทษที่มาดึกขนาดนี้ ผมมาหาชิงจือ”
ซูจิ่นซีพยักหน้าเบา ๆ “ลำบากถิงเฉินต้องวิ่งมาถึงนี่เลย”
อันชิงเยวี่ยพาเซิ่งถิงเฉินขึ้นไปชั้นบน
“ผมจะคุยกับพี่ชายคุณ คุณไปอยู่เป็นเพื่อนคุณแม่เถอะ”
อันชิงเยวี่ยรับคำ “ได้ค่ะ”
เซิ่งถิงเฉินเปิดประตูเข้าไป ก็ได้กลิ่นเหล้าคละคลุ้ง
ซูชิงจือเงยหน้ามองคนที่เข้ามา ยกมือขึ้นนวดขมับแล้วถาม “นายมาทำไม?”
เซิ่งถิงเฉินนั่งลงบนโซฟา สายตากวาดผ่านนาฬิกาพกที่อีกฝ่ายถืออยู่ ซึ่งเป็นของที่พกติดตัวเป็นประจำ ก่อนถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
ซูชิงจือยกแก้วขึ้นดื่มอีกอึก ไม่อยากพูดอะไร จึงตอบเพียงว่า “ไม่มีอะไร”
เซิ่งถิงเฉินมองเขา “เพราะน้องสาวคนนั้นของนาย?”
นิ้วมือที่จับแก้วเหล้าของซูชิงจือเกร็งแน่น ผ่านไปครู่ใหญ่เขาจึงเอ่ยขึ้น “ช่วยฉันหน่อย”
เซิ่งถิงเฉินฟังคำพูดต่อจากนั้นของเขา
“สองวันก่อนฉันได้ข่าวว่า บริษัทของพ่อฉันล้มละลายไปตั้งแต่ปีก่อน คฤหาสน์หลังเก่าก็ขายไปใช้หนี้แล้ว ฉันอยากรู้ว่าตอนนี้พวกเขาใช้ชีวิตกันเป็นยังไงบ้าง”