เวลา 19.30 น. การแสดงดอกไม้ไฟและโดรนจะเริ่มขึ้น ลานริมแม่น้ำมีผู้คนมายืนรอกันจนแน่นขนัดแล้ว
แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้ไปเบียดเสียดกับคนอื่นที่นั่น ยิ่งไปกว่านั้นหรงซูก็กำลังตั้งครรภ์แก่
ทุกคนตรงไปที่หอคอยกลาง
ชั้นบนสุดเป็นจุดชมวิวที่ยอดเยี่ยมที่สุด
ทุกคนขึ้นลิฟต์ไปถึงชั้นบนสุด
ชั้นบนสุดเป็นร้านอาหารหรู ซึ่งจองที่นั่งไว้ล่วงหน้าและจำกัดจำนวนคน จึงค่อนข้างเงียบ อีกทั้งมีคนไม่มากนัก
แม้การแสดงจะยังไม่เริ่ม แต่การได้มองทิวทัศน์ยามค่ำคืนอันเจิดจรัสของเมืองจากมุมสูง ก็เป็นงานเลี้ยงทางสายตาอย่างหนึ่งแล้ว
หรงซูกับซ่งเหยียนถือโทรศัพท์ถ่ายรูป ทั้งคู่ถ่ายเซลฟี่ด้วยกัน แล้วก็ถ่ายรูปให้หนุ่ม ๆ ที่ไม่ชอบถ่ายรูปด้วย แน่นอนว่ายกเว้นฉีเยี่ยนเฉา
“มา มองทางนี้กันทุกคน ชูสองนิ้วหน่อย”
ฉีเยี่ยนเฉาถือโทรศัพท์ ทุกคนหันมองกล้อง ส่วนหรงซูกับซ่งเหยียนทำมือเป็นรูปหัวใจ
ในตอนนั้นเอง
เงาร่างคุ้นตาหลายคนก็ปรากฏขึ้นในสายตา
เมื่อเงยหน้ามอง
ก็เห็นเซิ่งถิงเฉิน ซูชิงจือ เซี่ยอันหมิง อันชิงเยวี่ย และหลินหนาน อันชิงเยวี่ยคล้องแขนเซิ่งถิงเฉิน เดินนำอยู่ข้างหน้า ทั้งคู่ดูเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก
คนทั้งสองกลุ่มสบตากัน
บรรยากาศชะงักงันไปชั่วขณะ
หรงซูสบตากับเซิ่งถิงเฉินเพียงชั่วครู่ นับเป็นครั้งแรกที่ทั้งคู่พบกันหลังจากเธอโกรธจนต้องเข้าโรงพยาบาลคราวก่อน
แต่ก็เพียงมองเมินกันเท่านั้น
ไม่นานทั้งสองฝ่ายต่างก็เบือนหน้าหนี ราวกับไม่รู้จักกัน
ซ่งเหยียนกลอกตาใส่จนแทบสุดหล้า อดบ่นไม่ได้ว่า “ทำไมไปที่ไหนก็เจอแต่สิ่งสกปรกได้ทุกทีนะ”