โจวจินสุ่ยกลับไปแล้ว หลินเหวินจิ้งเองก็เตรียมกลับบ้านเช่นกัน
“ที่รัก อยู่เที่ยวเมืองหลวงอีกสักสองสามวันเถอะ พอเปิดเทอมเราก็ต้องแยกกันแล้วนะ”
เติ้งเคอพูดเสียงออดอ้อนกับหลินเหวินจิ้ง
“ไม่ล่ะ ฉันก็ต้องกลับบ้านเหมือนกัน”
“หา?”
พอได้ยินเช่นนั้น เติ้งเคอก็ผิดหวังอยู่บ้าง แต่ไม่นานก็ฮึดขึ้นมาใหม่
“งั้นฉันกลับไปกับเธอด้วยดีไหม?”
“แค่ครึ่งเดือนเอง อีกอย่างฉันยังไม่ได้บอกพ่อแม่เรื่องเธอเลย กลับไปคราวนี้ฉันจะบอกพวกท่านก่อน คราวหน้าค่อยชวนเธอไปเที่ยวบ้านฉันนะ”
หลินเหวินจิ้งลูบแก้มเขาอย่างปลอบโยน เมื่อเห็นสีหน้าหงอย ๆ ของเขา
ตอนแรกเติ้งเคอยังไม่ค่อยร่าเริง แต่พอได้ยินคำพูดนั้น มุมปากก็แทบฉีกไปถึงใบหู
“งั้นฉันอยู่รอเป็นเพื่อนเธอจนถึงเวลาเที่ยวบินนะ พี่ฉี นายกลับก่อนไหม?”
เติ้งเคอถามเฉินเยว่ฉี
เฉินเยว่ฉีไม่ตอบ เพียงมองไปทางหลินเหวินจิ้ง
“ฮึ”
เธอแค่นเสียงเบา ๆ แล้วหันหน้าหนี ไม่มองเขา
ยังโกรธอยู่สินะ ก็จริง ถึงกับถูกทำให้ร้องไห้ขนาดนั้น ตอนนี้คงไม่อยากเห็นหน้าเขาแล้ว?
เขาควรจะดีใจที่ในที่สุดก็ไม่ต้องทนรับมือกับคำขู่ของเธออีก แต่ในใจกลับมีความรู้สึกประหลาดบางอย่างคอยดึงรั้ง
เขาสลัดความคิดนั้นทิ้ง ก่อนบอกเติ้งเคอว่า
“ฉันกลับก่อนแล้วกัน”
บางทีเขาควรใช้เวลาสงบสติอารมณ์สักพัก แล้วค่อยตัดสินความรู้สึกของตัวเอง
.......
ช่วงวันหยุดครึ่งเดือนนั้นสั้นมากสำหรับคนที่ได้หยุด แต่สำหรับบางคน ทุกวันกลับช่างทรมานไม่ต่างจากวัวควายที่ต้องตอกบัตรให้ตรงเวลาและมักต้องทำงานล่วงเวลา