เฉินเยว่ฉีไม่คิดว่าเรื่องราวจะบังเอิญถึงเพียงนี้ เขาเหลือบมองหลินเหวินจิ้ง แวบหนึ่งถึงกับสงสัยว่าการที่ซ่งจวินหย่ากลับประเทศกะทันหันเป็นฝีมือของเธอหรือเปล่า
แต่เขารู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้ เธอไม่รู้จักซ่งจวินหย่าเลยด้วยซ้ำ
“ฉันจำได้ว่า ในใจนายเอาแต่พูดถึงซ่งจวินหย่าไม่ใช่เหรอ?”
เขาถามเติ้งเคอ
“ใช่”
“แต่ฉันไม่คิดว่าหลังจากคบกับเหวินจิ้งแล้วจะชอบเธอขึ้นมา ทั้งที่ตอนแรกที่คบกับเธอก็แค่เพราะความรู้สึกแปลกใหม่”
“พี่ฉี คุณว่าผมควรทำยังไงดี?”
เฉินเยว่ฉีไม่ได้ตอบ แต่หันไปมองหลินเหวินจิ้ง ลอบสังเกตสีหน้าของเธอ
มือข้างหนึ่งของเธอเท้าคาง ส่วนอีกข้างเล่นกระดุมเสื้อของเขาอย่างเบื่อหน่าย
ทั้งที่ได้ยินคำพูดของเติ้งเคอชัดเจน แต่กลับไม่สะทกสะท้าน ราวกับเขาเป็นเพียงคนแปลกหน้าคนหนึ่ง
“ไม่มีอะไรต้องทำ”
“ถ้านายชอบหลินเหวินจิ้งจริง ๆ ก็อย่าไปสนใจซ่งจวินหย่า”
สิ่งเดียวที่ไม่เคยเปลี่ยนของมนุษย์ก็คือการเปลี่ยนแปลง แม้แต่เฉินเยว่ฉีเองก็ยังไม่กล้ายืนยันว่าตัวเองจะรักมั่นคงไปตลอด
“...แต่ฉันแค่ทำใจไม่ลง...”
เสียงอึกอักของเติ้งเคอดังมาจากปลายสาย
“ถึงนายจะถามฉัน ฉันก็ให้คำแนะนำดี ๆ ไม่ได้หรอก”
“สถานการณ์แบบนี้ นายควรรีบตัดสินใจให้เด็ดขาด”
“ไม่อย่างนั้นก็จะทำร้ายผู้หญิงทั้งสองคน”
เฉินเยว่ฉีให้คำแนะนำดี ๆ กับความลังเลของเขาไม่ได้ ประสบการณ์ความรักของตัวเองยังน้อยกว่าเติ้งเคอเสียอีก