เฉินเยว่ฉีนั่งลงบนเตียงอีกฝั่ง เดิมทีเขาตั้งใจจะอยู่เป็นเพื่อนเธอ เผื่ออีกเดี๋ยวเธอต้องการอะไร เขาจะได้ยินความเคลื่อนไหวทันที
คิดไปคิดมา เขาก็เอื้อมมือปิดไฟ แล้วไปนอนบนโซฟา
ภายในห้องพลันจมสู่ความมืด
เขานอนอยู่บนโซฟา ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้สมองชา ไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้น แค่อยากปล่อยใจให้ว่างเงียบ ๆ
ผ่านไปเนิ่นนาน เขาเริ่มง่วงงุน อีกเพียงครู่เดียวก็จะหลับอยู่แล้ว ทว่ากลับสะดุ้งตื่นเพราะเสียงพึมพำแผ่วเบา
“ซุ่ยซุ่ย?”
เขาเรียกเธอเบา ๆ แต่ไม่ได้ยินเสียงตอบ
ด้วยความเป็นห่วงอาการของเธอ เฉินเยว่ฉีจึงคลำทางเดินไปหาในความมืด
ยังไม่ทันได้เปิดไฟ มือเย็นเฉียบข้างหนึ่งก็คว้าเขาไว้ สัมผัสนั้นนุ่มนวล
“หนาว...”
เขาได้ยินเสียงเธอพึมพำว่าหนาว เบาจนแทบไม่ได้ยิน
“ซุ่ยซุ่ย รอก่อนนะ แอร์อาจจะตั้งอุณหภูมิต่ำไป เดี๋ยวฉันเปิดไฟแล้วปรับแอร์ให้สูงขึ้นหน่อย”
เฉินเยว่ฉีขยับตัวเล็กน้อย แต่ไม่คิดว่าเธอจะสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น