โทรศัพท์ดังขึ้นหนึ่งครั้ง เป็นข้อความจากเฉินเยว่ฉี เขามาถึงใต้หอพักแล้ว
หลินเหวินจิ้งหยิบกระเป๋าขึ้นมาเตรียมออกไป แต่ถูกโจวจินสุ่ยเรียกไว้
“จะออกไปแล้วเหรอ?”
“ไปด้วยกันสิ พอดีพวกเราก็เตรียมตัวเสร็จแล้วเหมือนกัน”
เวลานี้ออกไปกินเลี้ยงอาจจะเร็วไปสักหน่อย แต่ก็ไม่เป็นไร เมื่อเทียบกับการกินเลี้ยงแล้ว เธออยากรู้มากกว่าว่าคนที่นัดเดตกับหลินเหวินจิ้งคือใคร
เมื่อเห็นทั้งสามคนแต่งตัวสวยงามและแต่งหน้าอย่างประณีต หลินเหวินจิ้งก็พยักหน้าแล้วตอบว่า “ได้”
“ไปกันเถอะ ๆ ได้ยินเสี่ยวฝูบอกว่าคราวนี้มีหนุ่มหล่อสุด ๆ มาด้วยนะ”
หวังเสี่ยวอวิ๋นพูดอย่างตื่นเต้น ถึงเธอจะมีแฟนแล้ว แต่ก็เป็นคนชอบมองคนหน้าตาดี ได้เจอหนุ่มหล่อคนใหม่ เปลี่ยนบรรยากาศบ้างก็ดีเหมือนกัน
ทั้งสี่คนเดินลงมา ยังไม่ทันออกจากหอพักก็เห็นร่างสูงโปร่งคนหนึ่ง เพราะยืนย้อนแสงจึงมองหน้าตาไม่ชัด
เจียงชิงเพ่งมองแล้วพบว่าคนนั้นดูคุ้นตา เธอหันไปคิดจะถามโจวจินสุ่ย แต่กลับเห็นอีกฝ่ายยืนนิ่งงันอยู่กับที่
“ซุ่ยซุ่ย?”
โจวจินสุ่ยมองร่างคุ้นเคยตรงหน้า ความรู้สึกในใจก็พลุ่งพล่านขึ้นมา ความคิดซับซ้อนนับไม่ถ้วนผุดขึ้น
หวังเสี่ยวอวิ๋นได้สติ เธอใช้ศอกสะกิดโจวจินสุ่ยเบา ๆ แล้วกระซิบว่า
“นั่นเฉินเยว่ฉีใช่ไหม?”
“หรือว่าเขามาขอคืนดีกับเธอ?”
โจวจินสุ่ยได้สติ สายตาละจากเฉินเยว่ฉี
“ฉันไม่รู้ บางทีเขาอาจมาหาคนอื่นก็ได้”
แม้ปากจะปฏิเสธ แต่ในใจกลับเกิดความคาดหวังขึ้นมา หวังว่าเขาจะมาขอคืนดีกับเธอ
ช่วงนี้ภายนอกเธอทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่มีเพียงตัวเธอเองที่รู้ว่าข้างในเจ็บปวดแค่ไหน