หลินเหวินจิ้งจองร้านอาหารตะวันตกแห่งหนึ่งไว้ เป็นร้านที่มองเห็นวิวแม่น้ำ
พนักงานพาทั้งสองไปนั่งได้อย่างราบรื่น ก่อนจะสั่งอาหารกับของหวานมาสองสามอย่าง
จะว่าเป็นร้านหรูหรามากก็ไม่ถึงขั้นนั้น ยังไงก็เทียบกับสถานที่ที่พวกคุณชายร่ำรวยอย่างพวกเขาไปกันไม่ได้ แต่ข้อดีคือทำเลดี และวิวกลางคืนด้านนอกก็สวยมาก
อีกอย่าง เงินที่เธอใช้เป็นเงินของเติ้งเคอ แม้จะทำแบบนี้ไร้ศีลธรรมไปหน่อย แต่น่าเสียดายที่เธอไม่มีสิ่งนั้น
อุณหภูมิยามค่ำคืนไม่ได้สูงนัก มีสายลมพัดผ่านเป็นครั้งคราว ชวนให้รู้สึกสบาย
หลินเหวินจิ้งกับเฉินเยว่ฉีนั่งตรงข้ามกัน ทั้งคู่ต่างเงียบงัน บรรยากาศพลันสงบลง
เธอหันไปชื่นชมวิวกลางคืนริมแม่น้ำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามขึ้นกะทันหันว่า
“ฉันเลือกที่นั่งได้ไม่เลวใช่ไหม?”
“อืม”
เฉินเยว่ฉีตอบรับ ไม่ปล่อยให้หลินเหวินจิ้งต้องอึดอัด
จนกระทั่งได้นั่งเผชิญหน้ากับเธอ เฉินเยว่ฉีถึงเพิ่งตระหนักอย่างแท้จริงว่าเขาตอบรับคำชวนของหลินเหวินจิ้งไปแล้ว
ทั้งที่รู้ว่าเธอคิดไม่ซื่อ เขาก็ยังมา
นี่มัน... เหลือเชื่อเกินไปแล้ว
แต่เมื่อมองใบหน้าที่แต้มด้วยรอยยิ้มของเธอ เขากลับไม่อาจรู้สึกรังเกียจอย่างเมื่อก่อนอีก ตรงกันข้าม รอยยิ้มของเธอทำให้เขามีความสุข
หากเขาชอบหลินเหวินจิ้งเข้าจริง ๆ แล้วเติ้งเคอจะทำอย่างไร? คำถามนี้ผุดขึ้นมาในใจเฉินเยว่ฉีอย่างฉับพลัน
ความรู้สึกกับเหตุผลกำลังต่อสู้กัน เขาควรตีตัวออกห่างจากหลินเหวินจิ้ง