ยามเช้าตรู่ เฉินเยว่ฉีตื่นขึ้นมาก่อน
เขามองหลินเหวินจิ้งที่กำลังหลับสนิทอยู่ในอ้อมแขน ก่อนจะยิ้มแล้วปัดเส้นผมบนแก้มของเธอไปทัดไว้หลังใบหู
ชั่วขณะหนึ่ง เขาพลันรู้สึกใจลอย คิดว่าทุกอย่างช่างเหลือเชื่อ
หากถามว่าเริ่มใส่ใจหลินเหวินจิ้งขึ้นมาบ้างตั้งแต่เมื่อไร ความจริงไม่ใช่คืนที่พวกเขามีสัมพันธ์กัน แต่เป็นหลังจากเธอคบกับเติ้งเคอแล้ว
ครั้งแรกที่เขาพบว่าเธอไม่ได้แย่อย่างที่คิด เป็นตอนที่พวกเขาไปกินข้าวด้วยกัน
เติ้งเคอแพ้ถั่วลิสง แค่กินเข้าไปนิดเดียวก็เกิดอาการแพ้ได้
บังเอิญว่าตอนนั้นมีอาหารจานหนึ่งที่ไม่มีใครรู้ว่าใส่เนยถั่วลงไป มีเพียงหลินเหวินจิ้งที่รู้ เธอจึงไม่ยอมให้เติ้งเคอกินจานนั้น
เขายังจำสีหน้าประหลาดใจของเติ้งเคอในตอนนั้นได้ หลินเหวินจิ้งบอกว่าเธอแค่บังเอิญรู้เข้า
ต่อมา ตอนเดินผ่านพนักงานบริการ เขาบังเอิญได้ยินพวกเขาพูดกันว่า มีคุณผู้หญิงคนหนึ่งในห้องส่วนตัวรักแฟนหนุ่มมาก ถึงกับถามพ่อครัวเป็นพิเศษว่าอาหารที่สั่งมีถั่วลิสงผสมอยู่หรือเปล่า
เธอไม่ได้อวดความดีความชอบต่อหน้าเติ้งเคอ ไม่ได้บอกว่าตั้งใจไปถามมา เพียงพูดว่าเธอแค่บังเอิญรู้
ในสายตาเขา หลินเหวินจิ้งเป็นคนรักความฟุ้งเฟ้อ แล้วจะไปใส่ใจเติ้งเคอจริง ๆ ได้อย่างไร
แต่เธอก็ทำแล้ว และไม่ได้แสดงความห่วงใยให้ใครเห็น เพียงยิ้มแล้วปล่อยผ่านไป
ตั้งแต่ตอนนั้น เขาก็เริ่มตระหนักว่า บางทีเธออาจไม่ได้แย่อย่างที่เขาคิด
เมื่อได้ใกล้ชิดกันมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาก็พบว่ารอยยิ้มของเติ้งเคอมาจากใจจริง