ระหว่างทางหลินเหวินจิ้งว่าง่ายมาก ไม่ได้ก่อเรื่องอะไรเลย แค่ระยะทางสั้น ๆ เท่านี้ก็ทำเอาเหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผากเติ้งเคอแล้ว
ร่างนุ่มนิ่มของเธอแนบชิดกับเขาแบบนี้ ผิวเนื้อที่เผยออกมายังสัมผัสกันเป็นครั้งคราว ทำให้ความร้อนวูบหนึ่งปะทุขึ้นในกายเขา
ห้องของทั้งสามคนอยู่บนชั้น 8 อยู่ไม่ไกลกันนัก เพียงแต่ห้องของหลินเหวินจิ้งอยู่ทางซ้าย ส่วนอีกสองห้องอยู่ทางขวา
“คุณไปส่งเหวินจิ้งที่ห้องเถอะ”
หวังเสี่ยวอวิ๋นโบกมือให้เติ้งเคอ เมื่อเธอพูดถึงขนาดนี้ เจียงชิงก็ไม่พูดอะไรต่อ เพียงมองทั้งสองคนเงียบ ๆ
“ได้”
“มีอะไรก็เรียกคนได้เลย ฉันสั่งพวกเขาไว้แล้ว”
พูดจบ เติ้งเคอก็ประคองหลินเหวินจิ้งเดินห่างออกไป
“เสี่ยวอวิ๋น เราควรไปดูเหวินจิ้งหน่อยไหม?” เจียงชิงถามอย่างเป็นห่วง
“ฉันไม่ไปหรอก ง่วงจะแย่อยู่แล้ว อีกอย่างเหวินจิ้งค่อนข้างมีขอบเขตของตัวเอง ในเมื่อเธอไม่ได้พูดอะไร ก็แปลว่าไม่อยากรบกวนเธอ”
หวังเสี่ยวอวิ๋นปฏิเสธตรง ๆ แล้วหันหลังเดินไปยังห้องของตัวเอง
หวังเสี่ยวอวิ๋นมองออกชัดเจนยิ่งกว่าใครว่าหลินเหวินจิ้งไม่ได้อ่อนโยนใจกว้างอย่างที่เห็นภายนอก ปกติถ้าไม่มีเรื่องขัดแย้งกันก็แล้วไป แต่พอมีปัญหาขึ้นมา ไม่รู้ลับหลังจะด่าเธอหรือวางแผนเล่นงานเธออย่างไรบ้าง
แต่จะว่าเธอเกลียดหลินเหวินจิ้งก็ไม่ใช่ เพราะอีกฝ่ายหน้าตาสวย แถมปกติก็ดีกับคนในหอพักไม่น้อย ดังนั้นหลินเหวินจิ้งอยากทำอะไรก็ทำไป ตราบใดที่ไม่ผิดกฎหมาย ก็ไม่เกี่ยวกับเธอ