หลังจากหลินเหวินจิ้งปล่อยตัว แล้วพิงอยู่กับเฉินเยว่ฉีครู่ใหญ่ เขาถึงได้สติกลับมา
“คุณเป็นบ้าอะไรขึ้นมา?”
เขาคิดจะผลักเธอออก แต่รสคาวในปากกับลิ้นที่ยังปวดตุบ ๆ ทำให้เขาชะงักไป
“อย่ามายุ่ง ถ้าคุณไม่สนใจความรู้สึกของโจวจินสุ่ย อยากให้เธอจับได้ตรง ๆ ฉันก็ไม่สนเหมือนกัน”
เฉินเยว่ฉีเข้าใจแล้วว่าหลินเหวินจิ้งถูกเขายั่วโมโห เพราะเขาบอกว่าจะเล่าเรื่องคืนนั้นให้โจวจินสุ่ยฟังไม่ช้าก็เร็ว เธอเลยตัดสินใจทำตามใจตัวเองไปเสียเลย
“……”
มุมปากเขากระตุก ทั้งโกรธทั้งพูดไม่ออก
“คุณรู้สึกผิดต่อโจวจินสุ่ย รู้สึกผิดต่อเติ้งเคอ แต่ถ้าฉันเลิกกับเติ้งเคอ แล้วฉันไม่น่าสงสารหรือไง?”
“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็ไม่สนแล้ว ตามใจ!”
เสียงเย็นชาของหลินเหวินจิ้งดังขึ้น ยืนยันว่าความคิดเมื่อครู่ของเขาถูกต้อง
“เพราะงั้นสิ่งที่คุณทำอยู่ตอนนี้ ก็คือทรยศเติ้งเคออีกครั้งไม่ใช่หรือไง”
เฉินเยว่ฉีจ้องเธออย่างเย็นชา
“คุณเองก็ทำเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”
หลินเหวินจิ้งตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้
“พูดถึงเรื่องคืนนั้น คุณเป็นฝ่ายเข้าหาฉันก่อนมากเลยสินะ?”
เขาถึงกับพูดไม่ออก อยากตำหนิเธอ แต่ก็ต้องยอมรับว่าที่เธอพูดมานั้นไม่ผิด ไม่ว่าจะเป็นประโยคแรกหรือประโยคหลัง
“แต่ถ้าคุณเลิกคิดเรื่องนั้น ฉันก็จะไม่ทำแบบนี้อีกแน่นอน!”
“หึ”
ที่แท้ก็มีจุดประสงค์แบบนี้นี่เอง ยอมเสี่ยงทำให้เขาโมโหเพื่อให้เขาล้มเลิกความคิด