เติ้งเคอหอบหายใจแรงจนแผงอกกระเพื่อม เขาฝืนกลืนความอยากซัดเฉินเยว่ฉีลงไป
ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ เขาหันไปมองหลินเหวินจิ้งที่เงียบมาตลอด
“คุณไม่มีอะไรอยากพูดเลยหรือไง?”
ยังไม่ทันที่หลินเหวินจิ้งจะเอ่ยปาก เฉินเยว่ฉีก็ดึงเธอไปไว้ข้างหลัง บดบังสายตาของเติ้งเคอ
“อยากถามอะไร ก็มาถามฉันได้เลย”
เห็นภาพตรงหน้า ความโกรธที่เติ้งเคอเพิ่งข่มลงไปได้ก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง เขาก้าวพรวดเข้าไปคว้ามือข้างที่เฉินเยว่ฉีกำลังจับหลินเหวินจิ้งไว้
“แกหมายความว่ายังไงวะ เฉินเยว่ฉี?!”
“ตอนนี้คุณกำลังควบคุมอารมณ์ไม่ได้”
เฉินเยว่ฉีไม่ได้พูดส่วนที่เหลือต่อ ซึ่งคงหนีไม่พ้นว่าเขากลัวเติ้งเคอจะทำร้ายหลินเหวินจิ้งเพราะความโกรธ
“ควบคุมอารมณ์ได้งั้นเหรอ?!”
“ควบคุมอารมณ์บ้านแกสิ แฟนฉันโดนแกแย่งไป แล้วยังจะให้ฉันควบคุมอารมณ์อีกหรือไง?!”
เติ้งเคอตะโกนใส่เฉินเยว่ฉี มือที่จับเขาไว้ยิ่งบีบแน่น ก่อนจะเหวี่ยงหมัดใส่ แต่เฉินเยว่ฉีกลับรับหมัดนั้นไว้ได้
การกระทบกระทั่งของทั้งคู่ดึงดูดความสนใจจากผู้คนรอบข้าง พอเห็นผู้ชายสองคนแย่งผู้หญิงคนเดียวกัน ต่างก็หยุดยืนดูเรื่องสนุกกันเป็นแถว
เติ้งเคอไม่สนใจหรอกว่าจะมีคนมุงดูหรือไม่ เขาแค่อยากอัดเฉินเยว่ฉีให้สักที
“พอได้แล้ว!”
หลินเหวินจิ้งก้าวมายืนขวางหน้าเฉินเยว่ฉี สายตาที่มองเติ้งเคอไร้ความอ่อนโยนอย่างที่เคยมี
“ไม่ต้องทำแบบนี้หรอก ถ้าคุณชอบฉันจริง คุณคงไม่ลังเลเพราะซ่งจวินหย่า”
เหมือนเฉินเยว่ฉีที่ต่อให้ไม่มีโจวจินสุ่ยก็ไม่เป็นไร เขาแค่รู้สึกผิดเท่านั้น