เมืองจิง
ภายในห้องส่วนตัวตกแต่งอย่างเรียบหรู ผนังบุผ้ากำมะหยี่ประดับภาพวาดวิจิตร โต๊ะน้ำชาจากไม้มะเกลือสะท้อนประกายระยิบของแก้วคริสตัล กลิ่นไม้ซีดาร์จาง ๆ ลอยอวล ให้ความรู้สึกสงบและหรูหรา
เติ้งเคอเอนหลังพิงโซฟา สีหน้าผ่อนคลายสบายอารมณ์ ข้างกายเขามีชายหนุ่มผู้สง่างามและหล่อเหลาอยู่คนหนึ่ง สวมแว่นกรอบทอง เสื้อเชิ้ตเปิดคอเล็กน้อย เผยความเซ็กซี่เพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน
รอบ ๆ ยังมีชายหญิงอีกกลุ่มหนึ่ง ทั้งหมดเป็นเพื่อนในวงสังคมเดียวกัน
“บอกว่าจะมีเซอร์ไพรส์ให้ฉัน เซอร์ไพรส์อะไรเหรอ”
เติ้งเคอถามซูจิ่วด้วยความอยากรู้ แต่อีกฝ่ายกลับเพียงส่ายหน้าอย่างมีเลศนัย ก่อนยิ้มบาง ๆ ทำท่าทางชวนหมั่นไส้เสียจนเติ้งเคออยากซัดเขาสักหมัด
“เดี๋ยวก็รู้เอง”
ซูจิ่วตอบ
“ว่าแต่ ฉันติดต่อพี่ฉีด้วย แต่เขาบอกให้ฉันไสหัวไป ท่าทางอารมณ์ไม่ค่อยดีเลย”
“นายไปเมืองหยุนบ่อยจะตาย ไปทำให้พี่ฉีโกรธหรือเปล่า”
“ฮึ ๆ นายดันไปจี้จุดเขาพอดีน่ะสิ”
พอได้ยินว่าซูจิ่วถูกตอกกลับ เติ้งเคอก็ยิ้มอย่างสะใจ
“พี่ฉีมีปัญหาเรื่องความรัก จะอารมณ์ดีได้ยังไงล่ะ”
“หืม? เขายังไม่ได้คบกับผู้หญิงคนนั้นเหรอ”
ทุกคนรู้ว่าเฉินเยว่ฉีมีคนที่ชอบอยู่แล้ว เพียงแต่ทั้งคู่อยู่กันคนละที่ อีกทั้งยังไม่ได้ตกลงคบกัน จึงยังไม่มีโอกาสพบหน้ากัน
“ว่าแต่ นายรู้เรื่องนี้ได้ยังไง”
ซูจิ่วมองเติ้งเคออย่างสงสัย เฉินเยว่ฉีไม่ใช่คนที่จะเล่าเรื่องแบบนี้ให้ใครฟังเอง
“แค่ก... ความลับ”