เล่นกันอยู่พักใหญ่ หลินเหวินจิ้งก็หมดแรง ส่วนโจวจินซุ่ยเองก็แทบไม่ต่างกัน
ทั้งสองบอกคนอื่น ๆ แล้วเตรียมไปพักกันข้างสนาม
ไม่คิดว่าฟินน์จะเดินเข้ามาหา ในมือถือเครื่องดื่มเกลือแร่สองขวด
“ฉันมีเครื่องดื่มอยู่ตรงนี้”
เขายื่นให้ทั้งสองคน ก่อนจะนั่งลงข้างหลินเหวินจิ้งอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วชวนพวกเธอคุย
“พวกคุณมาจากประเทศไหนกันเหรอ?”
“ประเทศจีน”
“ที่แท้ก็มาจากประเทศจีนนี่เอง ถ้ามีโอกาส ฉันก็อยากไปเปิดหูเปิดตาดูสักครั้ง”
“ได้สิ ยินดีต้อนรับนะ”
“มากันแค่สองสาวเหรอ?”
เขาถามต่อ
“เปล่า มากับเพื่อนน่ะ”
โจวจินซุ่ยตอบ พลางชี้ไปทางเฉินเยว่ฉีที่นอนอยู่ตรงนั้น
คำถามของฟินน์ไม่ได้ทำให้รู้สึกว่าถูกล่วงเกิน กลับเหมือนเขาแค่อยากรู้อย่างบริสุทธิ์ใจเท่านั้น
“แล้วคนนั้นล่ะ?”
“เอ่อ...เขาเป็น...”
โจวจินซุ่ยให้คำตอบที่ชัดเจนไม่ได้ ฟินน์จึงเข้าใจและไม่ถามต่อ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องว่า
“เหวินจิ้งมีแฟนหรือยัง?”
พอพูดถึงเรื่องนี้ โจวจินซุ่ยก็เหลือบมองหลินเหวินจิ้ง แต่ไม่ได้พูดอะไร
เมื่อเห็นท่าทีของโจวจินซุ่ย ฟินน์ก็รีบกล่าวขอโทษ
“ขอโทษนะ ฉันละลาบละล้วงไปหน่อย”
“ไม่เป็นไร แฟนฉันอยู่ตรงนั้นไง”
ฟินน์มองตามทิศทางที่หลินเหวินจิ้งชี้ไป ก็เห็นเติ้งเคอกำลังหัวเราะพูดคุยกับคนอื่น ทั้งคู่นั่งใกล้กันมาก ดูสนิทสนมไม่น้อย
ฟินน์ไม่ได้พูดอะไร เพียงหันมองสีหน้าของหลินเหวินจิ้ง แล้วก็เป็นอย่างที่คิด ตอนนี้เธอกำลังหลุบตาลง สีหน้าหม่นหมอง เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ไม่ดี
“ไม่เป็นไรใช่ไหม?”