วันต่อมา
เสียงเคาะประตูของโจวจินสุ่ยปลุกเฉินเยว่ฉีให้ตื่นขึ้น ทั้งที่เมื่อคืนเข้านอนดึก แต่กลับฝันอยู่เรื่อย หลับไม่สนิท
เขาลุกไปเปิดประตู แล้วสบเข้ากับแววตาขอโทษของเธอ
“ขอโทษนะ ฉันปลุกคุณหรือเปล่า?”
เธอเห็นว่าเลยเวลาไปมากแล้ว จึงส่งข้อความหาเขา แต่เขาไม่ตอบ เธอเลยมาหาแล้วเคาะประตู
“เปล่า”
เสียงเฉินเยว่ฉีแหบพร่าเพราะเพิ่งตื่น ดวงตาที่ลืมขึ้นยังรู้สึกระคายเล็กน้อย
“ใกล้ถึงเวลาตื่นอยู่แล้วล่ะ คงสายมากแล้ว”
“คุณกินมื้อเช้าหรือยัง?”
เขาลุกขึ้นนั่ง เตรียมตัวไปล้างหน้าแปรงฟัน
“ยังเลย ฉันส่งข้อความหาคุณ แต่คุณไม่ตอบสักที” โจวจินสุ่ยตอบ
“ขอโทษนะ เมื่อคืนหลับไม่ค่อยดี เดี๋ยวฉันจัดการตัวเองก่อน”
ในห้องน้ำ เฉินเยว่ฉีวักน้ำเย็นตบลงบนใบหน้า สมองยังมึนงง เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะนอนไม่พอ
ครู่ต่อมา เมื่อจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ปรากฏว่าเที่ยงแล้ว
พอเห็นว่าโจวจินสุ่ยแต่งหน้าเสร็จแล้ว เขาจึงเอ่ยว่า
“ไปกินข้าวกันเถอะ”
“อืม”
“ว่าแต่ จะชวนเหวินจิ้งกับเติ้งเคอไปด้วยไหม?”
เฉินเยว่ฉีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบว่า
“ไม่ต้องหรอก พวกเขาน่าจะยังหลับอยู่”
โจวจินสุ่ยพยักหน้า
“ก็จริง พวกเขาต้องปรับเวลานอนนี่นา แต่เมื่อวานฉันเข้านอนเร็ว เลยตื่นเช้ากว่า”
อย่างที่เฉินเยว่ฉีพูด ทั้งสองคนยังคงหลับอยู่จริง ๆ แต่ไม่ใช่เพราะต้องปรับเวลานอน แค่เหนื่อยมากเท่านั้น