“อยู่ที่นี่มาเกือบครึ่งเดือนแล้ว พวกเราควรเปลี่ยนที่เที่ยวกันได้แล้วนะ” เติ้งเคอกล่าว
เฉินเยว่ฉีไม่ได้พูดอะไร เพียงหันไปถามความเห็นของโจวจินสุ่ย
ตอนนี้สำหรับเขาแล้ว เขาอยากจบทริปนี้ กลับไปสารภาพทุกอย่างกับโจวจินสุ่ย
“ฉันยังไงก็ได้ หลัก ๆ ก็ขึ้นอยู่กับคุณ ถ้าคุณไป ฉันก็ไป”
โจวจินสุ่ยมองเขาด้วยแววตาเปื้อนยิ้ม ยิ่งทำให้เฉินเยว่ฉีรู้สึกผิดหนักขึ้น
“ได้ งั้นพวกเราก็...”
เฉินเยว่ฉีพูดชะงัก สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะกลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
“พี่ฉี คงไม่ได้คิดจะกลับกับซุ่ยซุ่ยเร็วขนาดนี้หรอกนะ? เที่ยวต่ออีกสักหลายวันเถอะ พอซุ่ยซุ่ยกลับไป ฉันก็ต้องอยู่คนเดียว น่าเบื่อแย่เลย”
หลินเหวินจิ้งเอนตัวพิงเติ้งเคอ มองเขาพลางยิ้มตาหยี น้ำเสียงจริงใจ
ทุกอย่างดูเป็นปกติดี หากไม่นับเท้าที่ขยับยุกยิกอยู่ใต้โต๊ะ
หลินเหวินจิ้งนั่งเยื้องตรงข้ามเขา โต๊ะทั้งตัวยาวแค่ไม่กี่สิบเซนติเมตร เธอเอื้อมมาแตะตัวเขาได้สบาย
“ใช่แล้ว ยังไงก็ไม่มีธุระสำคัญอะไร เที่ยวต่ออีกหน่อยเถอะ”
เติ้งเคอช่วยเกลี้ยกล่อมเขาด้วย
“ฉันวางแผนไว้หมดแล้ว ที่ต่อไปพวกเราจะไป...”
เติ้งเคอพูดถึงแผนการไม่หยุด แต่เฉินเยว่ฉีกลับฟังไม่เข้าหู สายตาเหลือบลงไปใต้โต๊ะ และก็เห็นเท้าของหลินเหวินจิ้งจริง ๆ
ตอนแรกเธอแค่แตะขาเขา ตอนนี้กลับยิ่งได้ใจ
เธอบ้าไปแล้วหรือไง?!
ซุ่ยซุ่ยกับเติ้งเคอก็อยู่ตรงนี้ เธอยังกล้าแตะเขาอีกเหรอ?!
เฉินเยว่ฉีโมโหจนแทบคลั่ง อยากตวาดใส่เธอดัง ๆ แต่พอเห็นแววตาห่วงใยของโจวจินสุ่ย และเห็นเติ้งเคอกำลังพูดถึงแผนเที่ยว เขาก็อดกลั้นเอาไว้