หลินเหวินจิ้งกลับเข้าห้อง หลังจากกินข้าวเสร็จก็นอนงีบต่อบนเตียงอย่างเกียจคร้าน
อีกด้านหนึ่ง เติ้งเคอดื่มไปไม่น้อยเมื่อคืน แต่คอแข็งมาก จึงไม่ได้ทำอะไรที่ไม่ควรเกิดขึ้นกับใคร
พอตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่เขาทำคือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แต่ไม่มีข้อความจากหลินเหวินจิ้ง
เติ้งเคอโตมาจนป่านนี้ เพิ่งเข้าใจเป็นครั้งแรกว่าความรู้สึกตอนทะเลาะกันแล้วไม่พูดไม่จากันเป็นอย่างไร ก่อนหน้านี้เขาก็เคยเป็นแบบนี้กับแฟนเก่า แต่ตอนนั้นไม่ได้ใส่ใจ
ไม่เคยเป็นเหมือนตอนนี้ ที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเป็นระยะ ใจคอยแต่หวังว่าหลินเหวินจิ้งจะส่งข้อความมา
พอถึงช่วงบ่าย ในที่สุดเขาก็ทนความรู้สึกแบบนี้ไม่ไหว หัวใจขมขื่นราวกับถูกใครกำไว้แน่น เอาแต่คิดว่าหลินเหวินจิ้งกำลังทำอะไร อยากให้เธอเป็นฝ่ายมาหาเขาก่อน
แต่ถ้าถามว่าใครทรมานที่สุด แน่นอนว่าต้องเป็นเฉินเยว่ฉี
โดยเฉพาะเวลาที่เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของโจวจินสุ่ย เขาก็รู้สึกอึดอัดใจ ความรู้สึกผิดที่มีต่อโจวจินสุ่ยแทบจะท่วมท้นตัวเขาอยู่แล้ว
......
บนโต๊ะอาหาร
เพราะเจ็บคอ หลินเหวินจิ้งจึงแทบไม่ได้พูดอะไร ส่วนใหญ่เป็นโจวจินสุ่ยกับเฉินเยว่ฉีที่คุยกัน
“แค่ก ๆ...”
เฉินเยว่ฉีหันไปมอง เห็นหลินเหวินจิ้งขมวดคิ้ว ไอไม่หยุด ท่าทางเหมือนจะไอปอดออกมา
เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงเลื่อนแก้วน้ำไปใกล้เธอ
ไม่ใช่ว่าเขามีความรู้สึกพิเศษอะไรกับหลินเหวินจิ้ง แค่ไม่ได้รังเกียจเธอมากเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เพราะเมื่อวานเธอร้องไห้อย่างน่าสงสาร ดูไม่เหมือนเสแสร้ง จึงเห็นได้ว่าเธอมีใจจริงต่อเติ้งเคออยู่บ้าง