“เพราะอย่างนี้ฉันถึงบอกไงว่า ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็พอ พวกเราไม่ต้องรู้สึกผิดอะไรทั้งนั้น เธอกับซุ่ยซุ่ย ฉันกับเติ้งเคอ เรายังเป็นเหมือนเดิม แบบนี้ไม่ดีหรือไง?”
หลินเหวินจิ้งเกลี้ยกล่อมเฉินเยว่ฉี
“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่อยากหลอกใคร”
เฉินเยว่ฉียังคงพูดประโยคเดิม ทำให้หลินเหวินจิ้งโมโหจนแทบคลั่ง อกของเธอกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เห็นได้ชัดว่าโกรธมาก
เขารู้ว่าเธอไม่อยากเลิกกับเติ้งเคอ แต่ทำไมเขาต้องโกหกเพราะเธอด้วย ต้องคอยคบหากับโจวจินสุ่ยทั้งที่รู้สึกผิด แถมยังสารภาพรักและตกลงคบกันอีก
“เธอ! แค่ก ๆ… แค่ก ๆ…”
เดิมทีลำคอของหลินเหวินจิ้งก็ยังไม่หายดี พอพูดไปตั้งมากมายเมื่อครู่ ตอนนี้ก็เริ่มเจ็บคอขึ้นมาราง ๆ แล้ว
เธอไอติดกันหลายครั้งจนสำลัก น้ำตาเล็ดออกมา
“พอแล้ว คอยังไม่หายดี จะพูดอะไรตั้งเยอะแยะทำไม”
เฉินเยว่ฉีเองก็ไม่อยากทะเลาะกับเธอเรื่องนี้ พวกเขาแค่คิดเห็นไม่ตรงกัน
เห็นเธอยังไอไม่หยุด แถมเริ่มขย้อนเหมือนกำลังจะขาดใจ เฉินเยว่ฉีจึงรีบเข้าไปตบหลังให้
“กลั้นอาการอยากไอไว้ ไม่อย่างนั้นจะคลื่นไส้ อดทนหน่อย เดี๋ยวก็ดีขึ้น”
หลินเหวินจิ้งขย้อนอยู่หลายครั้ง เธอฝืนทนความรู้สึกเหมือนมีอะไรติดคอไว้ ในที่สุดก็เริ่มสงบลงช้า ๆ
“ไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนั้นหรอก เติ้งเคออาจไม่ได้เลิกกับเธอเพราะเรื่องนี้ก็ได้”
ในสายตาของเฉินเยว่ฉี พวกเขาอาจเลิกกันวันไหนก็ได้ เขาไม่เชื่อเลยว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะไปกันได้ไกล