“ซี๊ด—”
จู่ ๆ ฝ่ามือก็ถูกกัด เฉินเยว่ฉีสูดปากด้วยความเจ็บ
“เป็นอะไรไป?”
เสียงสงสัยของโจวจินสุ่ยดังมาจากนอกประตู
“ไม่มีอะไร”
เฉินเยว่ฉีพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ฟังดูสงบนิ่ง ด้วยกลัวว่าโจวจินสุ่ยจะซักถามต่อ เขาจึงบอกว่าจะอาบน้ำก่อน มีเรื่องอะไรค่อยออกไปคุยกันทีหลัง
เมื่อโจวจินสุ่ยเดินไปไกลแล้ว เขาก็ก้มมองหลินเหวินจิ้ง แทบอยากบีบคอเธอให้ตาย
ยังไม่ทันที่เขาจะพูด หลินเหวินจิ้งก็เอ่ยขึ้นก่อน
“ถ้าคุณดุฉัน ฉันจะเรียกซุ่ยซุ่ยกลับมานะ”
“เธอ!”
เฉินเยว่ฉีกัดฟันจนแทบแหลก แต่ก็ยังฝืนข่มเสียงเอาไว้
“ก็ได้ ฉันไม่ดุเธอ”
“เธอหลบอยู่ที่นี่ทำอะไรกันแน่?”
“หืม? ก็ดูออกชัด ๆ ไม่ใช่เหรอ?”
หลินเหวินจิ้งไม่พูดพร่ำทำเพลง โผเข้ากอดเฉินเยว่ฉีแล้วจูบเขารัว ๆ
เป็นอย่างนี้จริงด้วย วินาทีที่ถูกจูบ ความคิดนี้ก็ผุดขึ้นในหัวของเฉินเยว่ฉี
ในใจพลันสับสนขึ้นมา ชั่วขณะหนึ่งเขาอยากบอกโจวจินสุ่ยไปตรง ๆ มากกว่าจะถูกหลินเหวินจิ้งบีบบังคับเช่นนี้
แต่พอความคิดนั้นแวบผ่าน เขากลับเผลอคล้อยตามจังหวะของหลินเหวินจิ้ง จมดิ่งไปกับสัมผัสที่ลมหายใจของทั้งคู่ผสานกัน
เขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจ กลิ่นกาย และกลิ่นหอมของเธอ
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร มือของเขาก็วางอยู่ที่เอวเธอ โอบรั้งเธอไว้แน่น
กระทั่งจูบนั้นสิ้นสุดลง เขาสบเข้ากับดวงตาฉ่ำวาวพร่าเลือนของเธอ ราวกับมีเส้นใยบาง ๆ เชื่อมโยงอยู่ สายตานั้นกระตุกหัวใจเขาเบา ๆ