เมื่อเห็นเวลา เขาก็ผุดลุกขึ้นทันที ขาเก้าอี้ครูดกับพื้นกระเบื้องจนเกิดเสียงเสียดหู
“เป็นอะไรไป?”
เพื่อนร่วมห้องต่างงุนงงกับท่าทีของเขา จึงพากันถาม
“ไม่มีอะไร”
เฉินเยว่ฉีส่ายหน้า พลันรู้ตัวว่าตนเสียอาการ
แม้จะพูดเช่นนั้น แต่ในใจกลับปั่นป่วนจนบอกไม่ถูก
หกโมงครึ่งแล้ว เธอคงโกรธที่รอเขาไม่ไหว แล้วกลับไปเลยสินะ?
แต่ถ้าเธอรอเขาอยู่ตลอดล่ะ?
ทว่าอีกเสียงหนึ่งในใจก็บอกว่า เธอจะรอก็เรื่องของเธอ แล้วเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย?
อีกอย่าง หลินเหวินจิ้งไม่ใช่คนโง่ ถ้าคุณไปจริง ๆ เธอต้องตามตื๊อคุณแน่ หรือว่าคุณคิดจะเข้าไปแทรกระหว่างเธอกับเติ้งเคอจริง ๆ?!
ใช่แล้ว ยังไม่ต้องพูดถึงว่าหลินเหวินจิ้งเป็นคนแบบไหน ตอนนี้เธอเป็นแฟนของเติ้งเคอ ถ้าเขาไปจริง ๆ แล้วจะต่างอะไรกับการกระทำของหลินเหวินจิ้งล่ะ?!
คิดได้ดังนั้น เฉินเยว่ฉีก็นั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง
แต่...
เมื่อนึกถึงคำพูดประชดตัวเองของเธอที่ว่าตัวเองช่างไร้ศักดิ์ศรี และนึกถึงน้ำตาของเธอ ใจก็สงบลงไม่ได้ ต่อให้ฝืนทำอย่างอื่นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ในหัวก็ยังอดคิดถึงหลินเหวินจิ้งไม่ได้
พอมองเวลาอีกครั้ง ก็ผ่านไปเกือบสิบนาทีแล้ว
“...”
ในที่สุดเฉินเยว่ฉีก็ลุกขึ้น หยิบกุญแจรถ เตรียมออกจากบ้าน
ไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นมา เขาหันไปมองกล่องใบเล็กบนโต๊ะ ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดมันออก
...
หน้ามหาวิทยาลัยหัวป๋อ หลินเหวินจิ้งหาที่นั่งเตี้ย ๆ นั่งลงตามสบาย