วินาทีถัดมา เขาก็หยุดเดิน เพราะได้ยินคนพูดถึงชื่อของตัวเอง
เขาได้ยินหลินเหวินจิ้งพูดอย่างชัดเจนว่า:
“หยุดนะ พนันกันแล้วก็ต้องยอมรับผล ห้ามเบี้ยว”
“ฉันสั่งให้คุณเลียนแบบเฉินเยว่ฉี แล้วทำตัวน่ารักอ้อนฉัน”
ทันใดนั้น ใบหน้าของเฉินเยว่ฉีก็ดำคล้ำราวกับก้นหม้อ เขารู้สึกเหมือนถูกลบหลู่ แต่กลับพูดอะไรไม่ได้
เพราะนี่เป็นแค่เกมที่คู่รักเขาเล่นกัน เขาบังเอิญได้ยินเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจเท่านั้น
“แค่ก ๆ แบบนี้ไม่ค่อยดีหรือเปล่า”
เสียงเติ้งเคอดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเงียบไป
เฉินเยว่ฉียืนนิ่งอยู่หลายวินาที แล้วเสียงของเติ้งเคอก็ดังขึ้นอีกครั้งตามคาด:
“ก็ได้ ๆ ฉันเลียนแบบก็ได้”
ความรู้สึกที่เพิ่งจัดการให้เข้าที่กลับปะทุเป็นโทสะขึ้นมาอีกครั้ง
เติ้งเคอไอ้หมอนี่มันยังไงกันแน่! บอกให้ทำก็ทำเลยหรือไง?!
เฉินเยว่ฉีอยากก้าวขาออกไปเสียที แต่เท้ากลับเหมือนถูกกาวติดไว้จนขยับไม่ได้
“เดี๋ยวก่อน ฉันมีหูกระต่ายให้คุณใส่ด้วย”
เขาได้ยินหลินเหวินจิ้งพูดแบบนั้น
“ฉันไม่ใส่ของแบบนี้หรอก”
เสียงทุ้มต่ำของเติ้งเคอดังขึ้น เห็นได้ชัดว่าเข้าสู่โหมดเลียนแบบแล้ว
วินาทีถัดมา เขาได้ยินเติ้งเคอส่งเสียง “เหมียว” สั้น ๆ ฟังดูไม่เต็มใจเอาเสียเลย
ต้องยอมรับว่าเติ้งเคอเลียนแบบได้เหมือนอยู่เหมือนกัน
เฉินเยว่ฉี: “……”
“ทำส่ง ๆ แบบนี้เหรอ?”
“ฉันไม่ได้ทำส่ง ๆ นะ พี่ฉีเขาก็เป็นคนแบบนี้แหละ!”
เฉินเยว่ฉีกำหมัดแน่น ชั่วขณะหนึ่งแทบอยากให้ตัวเองหูหนวก เขารีบเดินกลับห้อง ปล่อยเสียงของทั้งคู่ไว้เบื้องหลัง