เมื่อเห็นกล่องบนโต๊ะ เฉินเยว่ฉีก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกได้ว่ามันเป็นของเขา
เขาไม่ได้รับมาทันที กลับถามว่า
“ทำไม?”
คืนนั้นเขาพูดจาเกินไปหน่อย ส่วนเรื่องที่เธอช่วยปิดบัง ก็นับว่าชดเชยกันแล้วไม่ใช่เหรอ?
ทำไมถึงยังตั้งใจให้ของขวัญเขาอีก?
“ถ้าจะให้พูดจริง ๆ ก็คงเพราะฉันมันใจง่ายเอง”
หลินเหวินจิ้งพูดออกมาอย่างเรียบเฉย ไม่มีแววเยาะเย้ยตัวเองแม้แต่น้อย
เฉินเยว่ฉีกลับพูดไม่ออก มองสีหน้าไม่ใส่ใจของเธอแล้วความเสียใจในใจก็ค่อย ๆ ทับถมขึ้นทีละนิด
“ฉัน…”
เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เธอก็ขัดขึ้นเสียก่อน
“พอเถอะ ไม่ต้องพูดแล้ว เติ้งเคอกลับมาแล้ว จะเอาของไหม?”
เฉินเยว่ฉีเหลือบเห็นเติ้งเคอวางสายแล้วเดินมาทางนี้ จึงรีบยัดกล่องใบเล็กตรงหน้าใส่กระเป๋า จากนั้นก็ทำทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
พอทำทุกอย่างเสร็จ หัวใจเขาก็เต้นเร็วขึ้นหลายจังหวะ ครั้นได้สติกลับมา ก็อดหงุดหงิดตัวเองไม่ได้
ทำไมต้องทำตัวเหมือนขโมยด้วย! เขาไม่ได้คิดจะทำอะไรหลินเหวินจิ้งเสียหน่อย
เติ้งเคอกลับมานั่งที่เดิม ยังไม่ทันที่หลินเหวินจิ้งจะถาม เขาก็พูดขึ้นเองว่า
“ซูจิ่วบอกว่าอีกไม่กี่วันจะมีเซอร์ไพรส์ให้ฉัน เซอร์ไพรส์อะไรนะ ไม่ใช่วันเกิดฉันสักหน่อย”
เห็นหลินเหวินจิ้งทำหน้างุนงง เขาก็อธิบายต่อ
“ซูจิ่วเป็นผู้ชาย สนิทกับฉันกับพี่ฉีมาก ไว้มีโอกาสจะพาไปเจอนะ”
หลินเหวินจิ้งหัวเราะออกมาเพราะคำพูดของเขา
“ฮ่า ๆ พูดอะไรน่ะที่ว่าพาเขามาเจอฉัน? ต้องพาฉันไปเจอเขาไม่ใช่เหรอ?”