โจวจินสุ่ยชะงักไป ก่อนจะมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ ราวกับเพิ่งรู้จักเฉินเยว่ฉีเป็นครั้งแรก
“เปลี่ยนใจ?!”
เธอขึ้นเสียงอย่างฉับพลัน น้ำเสียงไพเราะที่เคยคุ้นกลับแหลมสูงจนผิดเพี้ยน
“หมายความว่าคุณแอบไปสนิทสนมกับผู้หญิงคนอื่นลับหลังฉันอย่างนั้นเหรอ?!”
“...ขอโทษ เป็นความผิดของผมเอง”
เฉินเยว่ฉีไม่ได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับหลินเหวินจิ้งในคืนนั้น เพราะเรื่องทั้งหมดหลังจากนั้น หากเขาหนักแน่นกว่านี้สักหน่อย ก็ย่อมปฏิเสธเธอได้
ตอนที่ตามหาช็อกโกแลตบนชายหาดอยู่นาน เฉินเยว่ฉีก็เริ่มตระหนักแล้วว่า หากเขาเกลียดหลินเหวินจิ้งและไม่ได้ใส่ใจเธอเลยจริง ๆ แล้วเหตุใดถึงเอาแต่คิดถึงใบหน้าตอนร้องไห้ของเธอ ทั้งยังลงไปตามหาช็อกโกแลตกลางดึกด้วย
ใบหน้าหล่อเหลาของเฉินเยว่ฉีพลันกลายเป็นสิ่งน่าชิงชังในสายตาโจวจินสุ่ย
ความเจ็บปวด ความเศร้า และความไม่อยากเชื่อถาโถมเข้าใส่สมองของเธอ จนไม่รู้ว่าควรตอบสนองอย่างไร
เธอทรุดพิงโซฟาอย่างหมดแรง น้ำตาไหลเงียบ ๆ อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะกลั้นอารมณ์ไม่ไหวและร้องไห้โฮออกมาในที่สุด
“ใคร?!”
“เป็นคนที่ฉันรู้จักหรือเปล่า?”
โจวจินสุ่ยถามเฉินเยว่ฉีอย่างไม่ยินยอม เธอคิดไม่ตก ทั้งที่ก่อนเดินทางพวกเขายังดีต่อกันอยู่แท้ ๆ เธอยังคิดด้วยซ้ำว่าทริปนี้จะทำให้ทั้งคู่ตกลงคบกันได้
ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายจะได้รู้ว่าเขาเปลี่ยนใจ
เฉินเยว่ฉีเงียบไป ไม่รู้จะตอบเธออย่างไร เขาไม่อยากโกหกโจวจินสุ่ย แต่ก็ไม่อยากเอ่ยชื่อหลินเหวินจิ้งออกมา