หลินเหวินจิ้งไม่เห็นโจวจินสุ่ยที่ดวงตาบวมช้ำ เพราะเธอสวมแว่นกันแดดอยู่
เธอกับเฉินเยว่ฉีอยู่ห่างกันมาก พอเห็นทั้งคู่ก็เพียงทักทายกันอย่างฝืน ๆ
หลินเหวินจิ้งตอบรับ ส่วนเติ้งเคอกลับมีท่าทีอึดอัดอยู่บ้าง เพราะอุตส่าห์หวังดีแต่กลับทำเรื่องเสียหาย
“ขอโทษนะ”
เติ้งเคอเกาศีรษะ แล้วยิ้มให้เธออย่างรู้สึกผิด
เขาแอบสาบานกับตัวเองว่าจะไม่เข้าไปยุ่งเรื่องชาวบ้านอีกแล้ว แม้ไม่มีใครโทษเขา แต่เขาก็อดรู้สึกผิดเองไม่ได้
ระหว่างที่ทุกคนกำลังทักทายกัน เฉินเยว่ฉีก็เดินเข้ามา
“พี่ฉี”
เติ้งเคอเรียก
“อืม”
เฉินเยว่ฉีพยักหน้าเบา ๆ สายตาเลื่อนไปมองหลินเหวินจิ้งอีกครั้ง
พอสบตาเขา หลินเหวินจิ้งก็ชะงักไป ก่อนจะหันหน้าหนี ใช้ท้ายทอยหันให้เขา แล้วหันไปคุยกับโจวจินสุ่ย ดูท่าเธอคงไม่อยากคุยกับเขา
“คงเห็นซุ่ยซุ่ยเสียใจ เลยพลอยโกรธไปด้วยมั้ง”
เติ้งเคอรู้ว่าเฉินเยว่ฉีคงไม่เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ แต่ก็ยังช่วยแก้ต่างให้พฤติกรรมของเธออยู่ดี
“ฉันรู้”
หลินเหวินจิ้งโกรธเพราะโจวจินสุ่ยเสียใจอย่างนั้นหรือ?
เฉินเยว่ฉีแค่ใช้ปลายเท้าคิดก็รู้แล้วว่าเป็นไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ทำเรื่องที่ทำให้โจวจินสุ่ยเสียใจ
คงยังโกรธเรื่องเมื่อวานอยู่ล่ะมั้ง
ถึงสิ่งที่เขาพูดจะเป็นความจริง แต่ก็ฟังดูบาดหูไปหน่อย
แถมเมื่อคืนเธอยังไม่ทันได้ทำอะไร ก็ถูกเขาด่าไปยกหนึ่งแล้ว
เมื่อนึกถึงคำพูดประชดตัวเองของเธอที่ว่า “ฉันมันก็ร่านจริง ๆ” เฉินเยว่ฉีก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอีก