เห็นเจียงชิงโดนสวนกลับไปชุดใหญ่ หวังเสี่ยวอวิ๋นก็กลืนคำพูดที่กำลังจะเอ่ยลงคอ แล้วสงบเสงี่ยมขึ้นมาทันตา
“ยังมีอะไรอยากด่าอีกไหม? ถ้าไม่มี พวกเราขอตัวก่อน”
โจวจินสุ่ยหน้าบึ้งตึง สายตาจากคนรอบข้างที่จับจ้องมาทำให้เธอทั้งอึดอัดทั้งหงุดหงิด
เธอรู้ดีว่าถ้าปล่อยให้เรื่องดำเนินต่อไป คนที่เสียหน้าก็มีแต่เธอ ยังไงคู่ชายหญิงหน้าด้านไร้ยางอายคู่นี้ก็ไม่รู้จักละอายอยู่แล้ว
หลินเหวินจิ้งรออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นโจวจินสุ่ยไม่พูดอะไร จึงหันไปบอกเฉินเยว่ฉีว่า
“เราไปกันเถอะ”
เฉินเยว่ฉีพยักหน้ารับ แต่ก่อนจะไป เขาหันไปพูดกับเจียงชิงประโยคหนึ่ง
“เหวินจิ้งไม่จำเป็นต้องไขว่คว้าข้ามชนชั้น เพราะเราจดทะเบียนสมรสกันแล้ว”
พูดจบ ทั้งสองก็จูงมือกันจากไป ทิ้งให้คนที่ยังยืนมุงดูเรื่องสนุกอยู่ตรงนั้น รวมถึงสามคนที่ยังยืนตะลึงราวกับฝันไป
“...จดทะเบียน...สมรส?”
โจวจินสุ่ยพึมพำสองคำนั้น รู้สึกว่ามันเหลวไหลสิ้นดี
เจียงชิงกับหวังเสี่ยวอวิ๋นมองหน้ากัน ไม่รู้ว่าควรตกใจหรือปลอบโจวจินสุ่ยดี
……
หลังจากเหตุการณ์เมื่อครู่ อารมณ์ของหลินเหวินจิ้งกับเฉินเยว่ฉีก็ไม่ได้รับผลกระทบอะไร
หลินเหวินจิ้งไม่ใส่ใจ ส่วนเฉินเยว่ฉีก็ไม่อยากให้เรื่องไม่เกี่ยวข้องมาทำลายการออกเดตของพวกเขา
“เมื่อกี้โจวจินสุ่ยพูดกับคุณขนาดนั้น คุณไม่โกรธเลยเหรอ?”
หลินเหวินจิ้งถามเฉินเยว่ฉี
“จะโกรธไปทำไม?”
เฉินเยว่ฉีตอบเธอพร้อมรอยยิ้ม
“อีกอย่าง คุณก็ช่วยสวนกลับให้ผมแล้วไม่ใช่เหรอ?”