คืนนั้นเติ้งเคอไม่ได้ทำอะไรกับซ่งจวินหย่าเลย แต่กลับบ้านไป
ในหัวของเขาสับสนวุ่นวาย เดี๋ยวก็เห็นรอยยิ้มของหลินเหวินจิ้ง เดี๋ยวก็เห็นใบหน้าที่กำลังร้องไห้ของซ่งจวินหย่า ความรู้สึกที่ตัดสินใจไม่ได้ทำให้เขาอึดอัดจนแทบระเบิด
สุดท้ายแล้วเขาควรทำอย่างไรดี?
เติ้งเคอตกอยู่ในความสับสน ด้านหนึ่งคือแฟนสาวคนปัจจุบันที่เขาชอบ อีกด้านคือรักแรกในความทรงจำ เรื่องน้ำเน่าแบบในละครโทรทัศน์กลับเกิดขึ้นกับเขาจริง ๆ
......
หลินเหวินจิ้งไม่รู้ว่าเติ้งเคอกำลังสับสน เธอกินข้าวกับเฉินเยว่ฉีตามปกติ
หลังอาหาร พวกเขาไม่ได้แวะไปไหน แต่เตรียมตัวกลับมหาวิทยาลัยทันที
เฉินเยว่ฉีจอดรถไว้หน้าประตูมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี แล้วส่งสัญญาณให้เธอลงจากรถ
“ไม่ไปส่งฉันถึงหน้าหอเหรอ?”
หลินเหวินจิ้งทำปากยื่น พลางหันไปจ้องเขา
“เธอไม่มีขาเดินเองหรือไง?”
เฉินเยว่ฉีมองกลับ สีหน้าเย็นชา
“ถ้าฉันเจอพวกอันธพาลระหว่างทางขึ้นมาจะทำยังไง?”
“ถึงจะเป็นนักศึกษาด้วยกันก็เถอะ แต่ฉันสวยขนาดนี้ อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น~”
เห็นเธอหลงตัวเองพลางเสยผม เฉินเยว่ฉีก็อดขำท่าทางมั่นใจของเธอไม่ได้
“ใช่สิ คนเขาคงยอมทิ้งอนาคตอันสดใส เพียงเพราะหลงใหลในความงามของเธอ”
หลินเหวินจิ้งลดมือลง มองเขาอย่างไม่พอใจ จากนั้นก็กลอกตาแล้วพูดกลั้วหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ว่า
“นี่ นายคงไม่ได้กลัวว่าจะเจอโจวจินสุ่ยหรอกนะ?”
พอพูดถึงโจวจินสุ่ย สีหน้าเฉินเยว่ฉีก็ไม่เปลี่ยนไป เพียงส่งสายตาเย็นชาให้เธอ